บทที่ 3 ตอนที่2.2 ไม่อยากเป็นเมีย!2
เธอเถียงจนเขาหยุดมอง
ไม่รู้ว่าสายตาคู่นั้นคิดอะไร แต่ที่รู้ๆ แพรดาวไม่อยากตายแล้ว ความตายที่มีแต่เรื่องทรมานก่อนหมดลมแบบนี้เธอทนไม่ไหวหรอก
"คุณเพทาย ที่ผ่านมาฉันอาจจะผิดที่อยากได้ตัวคุณ แต่ตอนนี้ฉันหายโง่แล้ว ฉันจะเลิกชอบคุณ จะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีกเลยชาตินี้ เพราะงั้น ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ"
ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว บอกว่าไม่ใช่นางร้ายที่เขาเกลียดก็ดูจะไร้ประโยชน์ แพรดาวจึงยอมสวมบทบาทเป็นนางร้ายคนนั้นเอ่ยเสียงสั่นเครือ แววตาเศร้าสร้อย เพื่อหวังว่าเขาจะเห็นใจกันบ้าง แต่กลับไม่เลย เพทายยิ่งย่ามเขี้ยวหนัก
"สายไปแล้วล่ะแพรดาว เธอรนหาที่เอง ก็รับผลกรรมนี้ไปเถอะ"
เสียงของเขาเสียดแทงไปถึงหัวใจ
เพทายดึงกระโปรงเจ้าสาว เขาฉีกจนชายกระโปรงขาดวิ่น แล้วจ้องมองเรียวขาขาวด้วยแววตาดุร้าย
แพรดาวพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่คนที่อยาก 'เอา' เธอให้ถึงตายกลับไม่คิดออมแรง
จะด้วยเพราะฤทธิ์ยา หรือแรงโทสะ เพทายในตอนนี้ก็ต้องเล่นไปตามบทที่นักเขียนสร้างไว้ โดยมีเธอที่ต้องช็อกตายคาเตียง
ทุกอย่างถูกจัดไว้แบบนี้ แต่เธอที่ไม่ใช่นางร้ายคนนั้น จะยอมให้มันจบด้วยความทรมานแบบนี้ได้อย่างไร
ไม่สิ ไม่มีทาง!
"หยุด คุณเพทาย!"
แพรดาวร้องเสียงหลงเมื่อรับรู้ได้ถึงฝ่ามือร้อนๆ ของเพทายลูบที่ต้นขา เธอจ้องเขา เขาจ้องเธอตอบ สายตานั้นขึงขังเต็มไปด้วยอารมณ์ใคร่
แม้เพทายจะดูเซ็กซี่มากในเวลาเช่นนี้ แต่สำหรับเธอที่ตกอยู่ในความเป็นความตาย ไม่มีเวลามาหลงคนหล่อ นอกจากเอาสมองคิดหาทางเอาตัวรอด ไม้อ่อนใช้ไม่ได้ ก็เล่นไม้แข็งเลยแล้วกัน!
"คุณฟังให้ดี" เสียงของเธอเข้มจนคนฟังถลึงตามอง "
ถ้าฉันเป็นผู้หญิงชั่วๆ จริง ฉันคงไม่กลัวคุณจนร้องไห้เป็นบ้าแบบนี้หรอก"
ได้ผล!
แววตาของเพทายเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะอึ้ง หรือไม่ก็ฉุกใจคิดอะไรขึ้นมาได้บ้างแล้ว
"คุณบอกว่าฉันผลักน้องสาวคุณตกบันได ถามหน่อย คุณเห็นด้วยตาตัวเองเหรอ"
เธอย้อนจนหัวคิ้วเขายับย่นเข้าหากัน นี่ล่ะจุดอ่อนของเพทาย 'ปานประดับ' น้องสาวบุญธรรมผู้แสนดีของเขา แพรดาวเองก็เคยเอาใจช่วยตอนอ่านนิยาย
เขารักน้องสาวบุญธรรมคนนี้มาก รักจนถวายหัว และยอมมือเปื้อนเลือดเพื่อที่จะกำจัดทุกคนที่คิดทำร้ายปานประดับ
"เชื่อเลยว่าคุณไม่ได้เห็นกับตา"
"..."
"แค่ฟังจากคนอื่น คุณก็มาเอาเรื่องฉันแล้ว นี่เหรอคนฉลาดทันคน นี่หรือคนที่มีเหตุผลที่สุด นิสัยไม่ดี"
แน่นอนว่าคำพูดที่เหมือนหมัดนี้ชกหน้าเพทายเข้าอย่างจัง เขามองเธอตาขวาง คงรู้สึกเหมือนมีเท้าเธอไปลูบหน้าเขาอยู่สินะ
"เพราะงั้น ปล่อยฉัน ฉันไม่อยากเป็นเมียคุณ"
แพรดาวตั้งใจสะกดคำว่า 'ไม่อยากเป็นเมีย' แบบชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะชักขาตัวเองออกจากฝ่ามือของเขา
ทว่าในตอนนั้น...
"งูพิษ"
หื้อ!!
"ผู้หญิงอย่างเธอเหมาะมากกับคำนี้ พอรู้ว่าจะตาย ก็คิดสรรหาคำพูดมาเอาตัวรอดเพื่อรอวันแว้งกัดใหม่ หึ แต่โทษทีเถอะ มารยาของเธอ มันใช้ไม่ได้กับฉันหรอกนะแพรดาว"
เสียงของเขาทลายแผนในหัวของเธอ เขาทำลายความมั่นใจของเธอด้วยคำหยาบสุดแสลงหู
งูพิษอย่างนั่นน่ะเหรอ!
"คุณนี่มัน..."
"หุบปาก"
เพทายขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "มานี่!"
"อ๊ะ!"
มือใหญ่กระชากขาเธอกลับคืน แล้วดันสองขาขาวอ้ากว้างเพื่อแทรกลำตัวเข้ามา
"วางยาเพื่อให้ฉันเอาไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาพล่ามอะไร"
สิ้นคำพูดเขา แพรดาวรู้สึกได้ถึงของแข็งร้อน กำลังดุนดันอยู่กลางกายสาว
ไม่ต้องมองก็รู้ว่ามันคืออะไร
แพรดาวกัดฟันแน่น ไม่มีเวลาแล้ว เธอต้องหยุดเขาให้ได้
"ก็เอาสิ! ถ้าคุณจะฆ่าฉันด้วยเอ็นของคุณจริงๆ ก็ทำเลย! ฉันอยากจะรู้นักว่าถ้าข่าวคุณข่มขืนฉันจนตายหลุดออกไป คนทั้งประเทศจะมองคุณเป็นคนดีอยู่อีกไหม! ไม่แค่นั้นสิ คนในครอบครัวคุณ จะมองคุณเป็นตัวอะไร"
เพทายหยุดนิ่ง แววตานั่นเปลี่ยนไปชั่วครู่
เหมือนสมองที่เคยคลุ้มคลั่ง เริ่มหยุดทบทวนอะไรบางอย่างอีกครั้ง
แพรดาวหอบหายใจ กลอกตามองเขาอย่างช้าๆ ก่อนจะมองลึกเข้าไปในลูกตาสีดำมืดของเขา
มีบางอย่างทำให้เธอสะกิดใจจนต้องเอ่ยปากถาม
"คุณเพทาย ถามหน่อยเถอะ คุณโดนวางยาจริงเหรอ หรือที่จริง... แค่หื่นแล้วหาข้ออ้างกันแน่"
เท่านั้นเอง ความเงียบเข้าครอบงำ
ไม่มีคำตอบ
ไม่มีคำโต้เถียงเหมือนก่อนหน้านี้
มีเพียงดวงตาของเขาที่ไหววูบ และลมหายใจที่ค่อยๆ กลั้นไว้...
