บทที่ 6 ตอนที่4.2 ท้าทายคนเลว2
แพรดาวพยายามแกะมือเขาออก แต่เพทายยิ่งบีบแรงเข้า สุดท้าย เขาก็กระชากดึงเธอมากระแทกกับแผงอกเขา สายน้ำราดรดตัวเราทั้งคู่
"เธอเคยชอบอยากให้ฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ทีนี้จะมาร้องทำไม หรือเล่นตัวเพื่อจะอัพเกรดตัวเอง หืม?"
อึก!
บ้าไปแล้ว เขาสติแตกอยากขย้ำเธออีกแล้วใช่ไหม ไม่น่าปากเสียด่าเขาออกไปเลย
เล่นกับคนอื่นยังพอสู้ได้ แต่เล่นกับเพทาย พระเอกที่ทั้งหื่น ทั้งโฉด เธอมีแต่เสียกับเสีย
"ขอโทษ"
"..."
"ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"..."
"อย่าโกรธเลยนะ ฉันกลัวแล้ว"
เออ เอาสิ เล่นบทแข็งไม่ได้ ก็จัดบทบาทอ่อนแอไร้เดียงสาไปเลยสิ และเชื่อเลยว่า เพทายไม่เคยเจอนางร้ายแพรดาวโหมดนี้ เพราะตลอดเรื่องที่แพรดาวยังมีชีวิตอยู่ นิสัยของนางร้ายคนนี้มีแต่กรี๊ดกับเหวี่ยงวีน ทำลายข้าวของ และใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งคนให้ทำเรื่องชั่วๆ แทนตัวเอง
แต่ตอนนี้ ในเมื่อแพรดาวจากโลกจริงต้องมาสวมบทนางร้ายสมองกลวง เธอก็ต้องพลิกสถานการณ์ เอาตัวรอดจากกรงเล็บเสือบ้าของเพทายให้ได้
"ข้อมือฉันเพิ่งมีรอยบาดจากโซ่ มันเจ็บมากเลย คุณอย่าทำฉันเลยนะคะ ฉันกลัวแล้ว กลัวมากๆ เลย"
เออ เพิ่มน้ำตาเข้าไปอีก บีบเค้นให้อีกฝ่ายยอมถอย
แต่...
ทำไมเพทายยังนิ่งอยู่อีกล่ะ หรือว่าเธอบีบน้ำตาน้อยไป
กำลังจะเค้นน้ำตาออกมาอีก ก็ต้องตื่นหนก เสียววาบในอก ก่อนหัวใจจะร่วงหล่นลงไปถึงปลายเท้าเมื่อมือหยาบกร้านแตะลงแก้มก้นแล้วดันตัวเธอเข้ามาชิดกับเขามากขึ้น
"คุณ..."
"เมียทำผิด ผัวก็ต้องลงโทษสิ จะร้องทำไม"
"หื้อ?!"
"แล้วตอนนี้ กลิ่นเมียก็ยังแรงอยู่ เดี๋ยวผัวจะอาบน้ำให้เอง ล้วงให้ลึก ล้างให้สะอาดไปถึงข้างใน"
"อ๊ะ!"
แพรดาวหลุดปากร้องหลังถูกเขาจับตัวพลิกหันหลัง แล้วมือหยาบก็กดเข้ากลางระหว่างขาของเธอ
เธอดิ้นพล่าน เพราะมือของเขาไม่ได้เบาเหมือนเสียงที่เปล่งออกมาเลย นิ้วแข็งเบียดเข้ากลางกายสาว ก่อนจะงอลงสะกิดโดนบางสิ่งที่ทำแพรดาวหวีดร้องอยู่ในใจ
มือเขา แรงสะกิดของเขา แล้วสีหน้าเหมือนสาแก่ใจนี่อีก มันทำแพรดาวหัวหมุน บอกไม่ถูกว่าควรมีอารมณ์ไหนก่อนดี ระหว่าง...จะโกรธ จะยอม หรือจะครางออกไป
อื้ออ!
เขามันร้ายชะมัด สมแล้วที่นักอ่านสวมมงให้เป็นพระเอกยอดหื่น วิธีลงโทษของเขามันทำเธอจะขาดใจตายเสียให้ได้
"พอ... พอแล้ว"
"ไม่ถูกใจเหรอ หืม?"
เขาถามเสียงกระเส่า แต่เธอรู้ว่าเพทายจงใจกลั่นแกล้ง อยากให้เธอตายคามือของเขาเสียมากกว่า
และดูท่า มันใกล้จะตายสมใจเขาแล้วจริงๆ!
"ไม่เอานะ พอที พอเถอะ"
"จะพอได้ไง ยังอาบไม่สะอาดเลย" เขากระซิบ ก่อนเธอจะรู้สึกได้ถึงฟันซี่คมกัดลงมาที่ใบหู
"อ๊ะ เจ็บ"
เพทายเหมือนจะหยุดชั่วอึดใจหนึ่ง แต่ไม่รู้เธอคิดไปเองหรือเปล่า เพราะวินาทีต่อมาเขากระทำต่อ เลื่อนจากใบหูเธอลงมายังซอกคอ ปากบอกว่าตัวเธอเหม็น แต่ก็เล่นเอาจมูกซุกไซ้ไม่หยุด
แล้วพอเขายิ่งทำ ใจเธอก็ยิ่งเต้นแรง จากมันเจ็บก็กลายเป็นเกิดอารมณ์สยิวเสียวซ่าน
ไม่... ไม่เอาแบบนี้สิ เกิดเขาเอากระสวยอวบๆ กระแทกเธอจนตายขึ้นมาล่ะ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย
ไม่ได้การแล้ว ต้องทำอะไรสักอย่าง
หมับ...
แพรดาวคว้าหลังมือเขาที่ขยับยุกยิกรังแกความเป็นหญิงเธออยู่
"ถ้าคุณไม่หยุดจนเลยเถิดมีอะไรกับฉันขึ้นมา คุณคิดว่าปานประดับจะยังรู้สึกดีกับคุณอยู่อีกไหม"
แน่นอนว่าในนิยายมีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขาต้องงอนง้อปานประดับเพราะเรื่องนี้ ถึงเส้นเรื่องจะเปลี่ยน แต่ใจความหลักมันไม่น่าจะเปลี่ยนไปด้วยหรอกนะ
"จะพูดถึงปานประดับทำไม"
เขาเสียงเข้มขึ้นมา แต่แพรดาวมีหรือจะถอย
"เพราะคุณรักเธอ"
"..."
"คุณอยากแต่งงานกับเธอไงล่ะ"
เพทายชะงัก เขาเงยหน้าขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจฟืดฟาดข้างใบหูก่อนที่เจ้าตัวจะถอยห่าง แล้วผลักเธอไปจนชนเข้ากับผนังห้องน้ำ
"ถ้าคิดจะอยู่แบบครบสามสิบสองก็อย่าพูดอะไรที่มันไม่สมควร"
นั่นคือคำสุดท้ายที่เขาพูด แล้วหูเธอก็พลันได้ยินเขาก้าวออกจากห้อง
"ฟู่ว...อกจะแตก"
แพรดาวลูบอกตัวเองป้อยๆ ด้วยความโล่งอก ก่อนจะถอนใจเฮือก นึกดูแคลนคนที่เพิ่งเดินออกไป
"อย่าห่วงเลยว่าฉันจะพูดหรือทำอะไรเหมือนอยากได้คุณ เพราะฉันน่ะ...เลิกชอบคุณแล้ว!"
