บทที่ 8 ตอนที่5.2 ปั่นป่วนหัวใจ2

อีกคนกำลังฟุ้งซ่านฟาดฟัน

กับความรู้สึกของตัวเองในห้องน้ำ ส่วนอีกคนกลับนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างด้วยสภาพสมองมึนตึบ

แพรดาวหน้าแดงเป็นระยะเมื่อนึกถึงเรื่องเผ็ดร้อนในห้องน้ำกับเพทาย ผู้ชายคนนั้นสมแล้วจริงๆ ที่เป็นเจ้าพ่อสายหื่นของนิยายติดเรท ปากบอกเกลียดนางร้ายแพรดาว แต่ก็จ้วงใส่ร่างเธอไม่หยุด

นี่ถ้าเธอไม่เบรกเขาไว้ก่อน มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ หรือว่าจะไม่เกิดเลย เขาอาจแค่ 'แหย่' ให้เธอตื่นตัวแล้วจากไปก็ได้

แต่ไม่ขอเสี่ยงดีกว่า ถ้าเขาไม่หยุด เธออาจต้องตายคากระสวยของเขาเหมือนอย่างในนิยายก็ได้

แพรดาวนอนไม่หลับเลย ตามันค้างแข็งราวกับได้รับคาเฟอีนเข้าไปหลายแก้ว นอกจากหัวจะแข็งแล้ว ใจเธอก็ยังสั่นไม่หาย พอนึกถึงเสียงกระเส่าเร่าร้อนของเพทาย เธอก็ยิ่งสยิวกายอย่างบอกไม่ถูก

"อย่านะ อย่าคิดทะลึ่งกับคนของนางเอกเชียว ไม่งั้นฉันต้องกลับไปมีจุดจบแสนอนาถต่อแน่"

แค่คิดว่าถูกเพทายจับกระแทกจนตาย เธอก็เสียวกลางลำตัวขึ้นมาแล้ว

แพรดาวรีบสลัดความคิดบ้าๆ ออกจากหัว จากนั้นก็หันมองไปทางหัวเตียง ทะเบียนสมรสวางอยู่ตรงนั้น ช่างเป็นภาพที่แสลงใจไม่น้อย

เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นมา มองชื่อแพรดาวกับเพทายอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะมีความคิดหนึ่งแล่นฉิวขึ้นมาในหัว

"ในเมื่อต้องติดแหงกอยู่ในร่างนี้ ถ้าไม่อยากตายก็ต้องเอาตัวรอดให้ตลอดรอดฝั่ง"

ใช่ เธอตายไม่ได้ เพราะความตายจากมือของเพทายมันน่ากลัวว่าชาติที่แล้วมาก

ยิ่งเขาเก็บเธอไว้เล่นสงครามประสาทด้วยแล้ว เธอต้องรีบเร่งหาทางรอดยาวๆ ให้กับตัวเอง

"ดีล่ะ ถึงเวลาต้องสู้เพื่อตัวเองแล้ว"

แพรดาวฮึกเหิมมากในเวลานี้ เธอรีบหาปากกาจากในห้องก่อนจะลงมือเขียนบางอย่างออกเป็นข้อๆ บนหน้าใบทะเบียนสมรสนั่นล่ะ

ช่วงเวลาตีห้า ปกติเพทายจะไม่ตื่นเวลานี้

หรือถ้ารู้สึกตัวเพราะปวดเข้าห้องน้ำ เขาก็จะกลับมานอนได้ต่อ

แต่กลับไม่ใช่ในหนนี้ เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรมาดลใจให้เดินไปที่ระเบียง ท้องฟ้าไม่ได้มืด เริ่มมีแสงสลัวๆ พร้อมกับหมอกยามเช้าลอยอ้อยอิ่งในมวลอากาศ

เพทายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รับเอาออกซิเจนบริสุทธิ์อย่างชื่นใจ แต่แล้วในตอนนั้นเอง เบื้องล่าง แถวๆ ต้นไม้ดัดเป็นพุ่มสูง เขาเห็นเงาตะคุ่มอยู่ใต้ต้นไม้นั่น

เพราะอยากรู้ว่าเป็นใคร เพทายจึงเขม้นมองให้ชัด จนสายตาโฟกัสภาพเบื้องล่างได้

แล้วพอเห็นว่าคืออะไร หนังตาเขากระตุกทันที ความโมโหเข้ามาแทนที่ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นตุบๆ เลือดในกายเดือดพล่านราวกับน้ำร้อนต้มสุก

เพทายจ้องภาพนั้นไม่วางตา เขาเกือบจะกระโจนลงไปข้างล่างแล้ว ถ้าไม่เห็นคนใต้ต้นไม้ผละออกห่างจากอีกคน

"ฉันไม่เคยเจอใครมือเบาเท่าคุณมาก่อน"

พูดแล้วก็ทำหน้าเขินอาย พูดแล้วก็ทำเป็นเอียงหน้ายกมือทัดผมไว้ที่ใบหู

นี่มันท่ายั่วผู้ชายชัดๆ!

เพทายกำหมัดแน่น ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นเมียในทะเบียนสมรสยืนอ่อยผู้ชายอยู่

"หน้าระรื่นจังนะ ยัยตัวดี!"

ใช่ เขาโมโหมาก มากถึงขั้นอยากไปกระชากแพรดาวมาจากตรงนั้น แล้วจับไปล่ามโซ่อีกครั้ง ขังเธอไว้บนเตียงเพื่อรอการสั่งสอน

แต่ยังไม่ทันจะขยับตัว ขาทั้งสองข้างก็ต้องหยุดอยู่กับที่ เมื่อสายตาดันเห็นหน้าชายชู้เข้าเต็มๆ

"นั่นมัน..."

ใจของเพทายเต้นเร้ารัวแรง ต่อให้อยู่ไกลกว่านี้ หรือต่อให้คนคนนั้นจะสวมแมสก์ไม่ใช่แค่ใส่หมวก เขาก็ยังจำสายตาของคนนั้นได้แม่น!