Ang Aking Mapanirang Kagandahan

Si Shen Yue ay labis na nandidiri sa dalawang uri ng lalaki: isang mayaman na hindi gumagastos ng kanyang pera, at isang nananakit ng babae.

Kapag nakatagpo siya ng una, tatawanan niya ito at sasabihing tanga.

Kapag nakatagpo siya ng pangalawa, nangangati ang kanyang mga kamay.

Ngayon, nangangati na ang kanyang mga kamay.

Sa ilalim ng ilaw ng poste sa harapan, may isang lalaki na nananakit ng babae: “Hoy, walang kwentang babae! Sino ka ba para hindi ako bigyan ng respeto sa harapan ng maraming tao?”

Habang sinasaktan ng lalaki ang babae, nakayuko lang ito sa lupa at umiiyak, hindi lumalaban.

Habang abala ang lalaki sa pananakit, biglang may sumigaw sa likod: “Hoy, tigilan mo yan!”

Pagkarinig ng sigaw, agad na lumingon ang lalaki at nagmura: “Pucha, sino ka ba? Umalis ka nga diyan!”

Sa una pa lang, hindi na gusto ni Shen Yue ang pananakit ng lalaki sa babae, at ngayon minura pa siya. Para itong hinahanap ang kamatayan.

Siyempre, si Shen Yue ay isang mabuting mamamayan at hindi pumapatay ng tao dahil lang sa maliit na bagay. Hinawakan niya ang braso ng lalaki at ibinagsak sa gilid.

Sa isang malakas na tunog, bumagsak ang lalaki sa lupa.

Bago pa man siya makabangon, sinugod na siya ni Shen Yue at sinipa ng sunud-sunod.

Ang lalaki, na mukhang malaki at malakas, ay walang kalaban-laban sa ilalim ng mga sipa ni Shen Yue. Agad itong nagmamakaawa: “Tama na, tama na! Patawad na, huwag mo akong patayin!”

“Kung ulitin mo pa ang pananakit sa babae, bawat makita kita, bubugbugin kita.”

Nang sa tingin ni Shen Yue ay sapat na, hinila niya ang kwelyo ng lalaki at itinayo: “Umalis ka na!”

“Oo, aalis na ako, aalis na ako.”

Nagmadaling pumasok sa kotse ang lalaki at umalis agad.

Nang mawala na ang kotse sa tanaw, saka lang napansin ni Shen Yue ang problema.

Paano na ang babae?

Kumamot siya sa ulo at lumuhod para tanungin ang babae: “Ayos ka lang ba?”

Ang babae, na nakayuko pa rin sa lupa, ay nanginginig at umiiyak nang mas malakas.

“Huwag kang matakot, mabuti akong tao.”

Pinakalma ni Shen Yue ang babae at nagtanong: “Yung lalaking iyon, sino siya sa'yo?”

Marahil dahil sa salitang "mabuti," tumigil ang babae sa pag-iyak at bahagyang tumingala: “Siya... siya ang asawa ko.”

Pucha, domestic violence pala.

Medyo nainis si Shen Yue.

Pakikialam sa problema ng ibang tao, lalo na sa pamilya, ay isang walang kwentang gawain.

Pero nandiyan na rin lang, wala nang magagawa si Shen Yue kundi tapusin ito: “Tumayo ka na, ihahatid kita pauwi. Huwag kang mag-alala, bibigyan ko ang asawa mo ng leksyon para hindi ka na niya saktan ulit.”

“Huwag, hindi na ako babalik. Kahit mamatay ako, hindi na ako babalik sa bahay na iyon.”

Umiling ang babae at tinakpan ang mukha, umiiyak nang mas malakas.

“Hindi ka babalik? Hindi ka naman pwedeng magpalipas ng gabi sa labas.”

Medyo nabigla si Shen Yue, at naisip ang isang bagay: “Ay, oo nga pala, may pera ka ba?”

Tumigil sa pag-iyak ang babae.

Naisip ni Shen Yue na baka nagkamali siya ng tanong, kaya nagmadali siyang magpaliwanag: “Tinanong ko kung may pera ka para makapag-check-in ka sa hotel.”

Pero sabi ng babae, nasa kotse ang kanyang cellphone at wallet, kaya wala siyang pera.

“Ang galing naman, wala rin akong pera.”

Si Shen Yue, na totoo namang walang pera, ay nalito: “Ano ngayon ang gagawin mo?”

Hindi sumagot ang babae, at nagsimulang umiyak ulit.

Nakakairita ang iyak ng babae kay Shen Yue.

Gusto na niyang umalis, pero nag-aalala siya para sa kaligtasan ng babae.

Gabi na at kung may mangyari sa kanya, kasalanan iyon ni Shen Yue.

Napakunot ang noo ni Shen Yue at nagtanong: “Ganito na lang, gusto mo bang sa bahay ko muna magpalipas ng isang gabi?”

Bago pa man sumagot ang babae, nagmadali siyang magpaliwanag: “Huwag kang matakot, mabuti akong tao. Wala akong masamang balak sa'yo.”