Aksidenteng Kapalit para sa Alpha

Ella

“Pasensya na, Ella,” sabi ng doktor ko ng mahinahon. “Sa kasamaang-palad, kakaunti na lang ang mga itlog na maaari pang magamit. Sa totoo lang, karaniwan kong nakikita ang mga numerong ito sa mga babaeng sampu o labinlimang taon na mas matanda sa iyo.”

“Ano?” bulong ko, hindi makapaniwala sa naririnig. Ilang taon ko nang sinusubukang magbuntis. Trenta pa lang ako, dapat marami pa akong itlog.

“Sa usaping fertility, kakaunti na lang ang natitirang oras para sa iyo.” Patuloy niya. “Kung gusto mong magkaanak, kailangan mong gawin ito bago magsimula ang susunod mong cycle.”

“Ang susunod kong cycle?” ulit ko, nakabukas ang bibig sa gulat. Mahal ko ang mga bata higit sa lahat, at kahit hindi ito ambisyon ng lahat, wala akong ibang hinahangad kundi maging ina.

Kailangan kong umuwi at sabihin ito sa boyfriend ko, at wala nang oras na dapat aksayahin.

Nakarating ako sa bahay ng mabilis, binuksan ang pinto at handa nang tawagin si Mike, pero tumigil ako sa aking mga yapak. Pagpasok ko pa lang, nakita ko na ang isang pares ng mataas na takong at isang handbag sa tabi ng pinto – wala ni isa sa mga ito ang akin.

Nakinig ako papunta sa kwarto, at nag-ikot ang tiyan ko nang marinig ko ang hindi maikakailang tunog ng ungol, kasabay ng tuloy-tuloy na tunog ng kama na bumabangga sa dingding. Mas masahol pa sa pag-alam na si Mike ay nasa loob kasama ang ibang babae, ay ang pag-alam kung sino ang kasama niya. Kilala ko ang handbag na iyon, at kilala ko ang mga sapatos na iyon – kay Kate, ang aking matalik na kaibigan.

“Gago, ang tanga ni Ella,” tawa ni Mike, “maniniwala ka bang inaasahan niyang magkakaanak kami?”

Napasinghot si Kate, “ilusyonada siya. Hindi ko alam kung paano mo siya natagalan ng ganito katagal.”

“Kung hindi siya maganda, hindi ko siya bibigyan ng oras,” sabi ni Mike, “buti na lang at araw-araw kong pinapainom siya ng plan B kaya hindi siya nabuntis.”

“Ang morning after pill?” tanong ni Kate, “paano mo nagawa iyon nang hindi niya nalalaman?”

“Nilalagay ko sa kape niya tuwing umaga,” tawa ni Mike, parang proud na proud sa sarili niya.

Naging pula ang paningin ko habang nagiging malinaw ang lahat. Bigla kong naintindihan kung bakit hindi ako nagbubuntis, kahit na hindi kami gumagamit ng proteksyon ilang beses sa isang linggo sa loob ng maraming taon. Malinaw din kung paano nagkaroon ng mga itlog ng isang 45-taong gulang, kung ang kasuklam-suklam kong partner ay palihim na pinapainom ako ng emergency contraceptives araw-araw – walang makakapagsabi kung anong ibang pinsala ang nagawa nito sa aking reproductive system.

Bago ko pa maisipang magbago ng isip, hinila ko ang smoke alarm sa dingding, gustong takutin at parusahan ang dalawa sa kwarto nang sobrang tindi na natatakot akong baka sugurin ko sila paglabas nila. Agad na bumuhos ang tubig mula sa sprinkler system na nakakabit sa kisame habang ang matinis na sirena ay pumuno sa hangin, at narinig ko ang sigaw ng gulat nina Mike at Kate.

Ilang sandali pa ay nagmamadali silang lumabas ng kwarto, at tumigil sila sa kanilang mga yapak nang makita akong nakatayo sa pintuan. Nanlaki ang mga mata ni Mike, “Bakit ka napaaga ng uwi?” Ang ahas ay nagkaroon pa ng lakas ng loob na magmukhang nagulat na sinorpresa ko siya, habang siya ang nambababae sa likod ko ng Diyos lang ang nakakaalam kung gaano katagal na. Mukhang napagtanto niya kung gaano kahina ang dating na magkasama sila ni Kate na naka-underwear lang at agad na dagdag pa, “Pumunta si Kate dito para magplano ng sorpresa para sa birthday mo, pero natapunan kami ng kape kaya kailangan naming magpalit ng damit.”

Nag-aalab ang galit sa mga ugat ko, talagang iniisip niyang tanga ako kung aasahan niyang maniniwala ako sa ganoong kahina-hinang palusot.

Isang patunay sa kanilang napakababang tingin sa akin na pinaniwalaan nila ang aking palabas, at nangako akong maghihiganti sa kahit anong paraan. Hindi ako makapaniwala na nasayang ko ang maraming taon – ang pinakamagandang taon ng buhay ko – sa taong ito. At ngayon, maaaring sinira niya ang aking hinaharap din. Sa sandaling pumasok ang ideyang ito sa aking isip, alam kong hindi ko na kayang mag-aksaya ng isa pang sandali kay Mike, marami akong mas mahalagang bagay na dapat asikasuhin.

Nagpaalam ako at nagmadali papunta sa kabilang bahagi ng bayan sa pangalawang pagkakataon ng hapon na iyon, tumatakbo papunta sa mga nakakaaliw na bisig ng aking kapatid sa ampon, si Cora. Hindi lang kami lumaki sa parehong ampunan, kundi naging OBGYN siya at ngayon ay nagtatrabaho sa pinakaprestihiyosong sperm bank sa lungsod. Hindi ko pa siya nilapitan noon dahil palagi kong iniisip na magkakaanak kami ni Mike sa natural na paraan, pero malinaw na hindi na iyon opsyon ngayon.

Kahit makahanap pa ako ng lalaking handang magkaanak sa akin sa tamang oras, hindi ako sabik na magtiwala kaninuman pagkatapos ng pagtataksil ni Mike. Kailangan kong gawin ito mag-isa, at alam kong matutulungan ako ni Cora. Wala akong gaanong pera, pero may sapat akong ipon para sa insemination, lalo na't mayroon lang akong isang pagkakataon.

Pagdating ko, lahat ng plano kong malinaw at maayos na ipaliwanag ang sitwasyon ko kay Cora ay nawawala, dahil sa sandaling makita ko ang kapatid ko ay bumigay ako. Niyaakap at hinahalikan niya ako hanggang humupa ang aking mga luha, unti-unting hinihila ang kwento mula sa akin piraso-piraso. Nang marinig niya ang tungkol kay Mike at Kate, nagmura siya ng todo, pero wala iyon kumpara sa kanyang reaksyon nang ipaliwanag ko ang tungkol sa aking fertility.

"Ang walanghiyang iyon! Papatayin ko siya!" Galit na galit niyang sabi, tinitingnan ako ng may pag-aalala. "Ella, kung tama ang doktor mo, ibig sabihin nito ay mayroon ka lang isang pagkakataon para magkaanak."

"Alam ko," singhot ko. "At kung ito na ang magiging nag-iisang anak ko, ayokong magkamali. Gusto ko ang pinakamahusay na donor na maaari nating makita."

"Huwag kang mag-alala tungkol diyan," tiniyak ni Cora, "Mayroon kaming donasyon mula sa mga artista, modelo, siyentipiko – puro pinakamagaling lang dito." Tumitingin siya sa pinto at binababa ang boses. "Hindi mo ito narinig sa akin, pero kahit si Dominic Sinclair ay nagpadala ng kanyang sample dito para sa pagsusuri."

"Dominic Sinclair?" ulit ko, "yung bilyonaryo?" Nakikita ko siya sa paligid ng bayan, pero hindi kami nagkakasalubong ng landas. Nakatira siya sa parehong kapitbahayan ng aking mayamang amo at madalas bumabati sa mga batang inaalagaan ko, pero palagi siyang napapalibutan ng mga bodyguard at napaka-intimidating na nagkakagoosebumps ako kapag iniisip ko siya.

"Diyos ko!" Takip ni Cora ang kanyang bibig. "Hindi ko dapat sinabi iyon! Hindi ko alam kung ano ang iniisip ko. Tila siya mismo ay hindi rin estranghero sa mga isyu ng fertility, at pinagkatiwalaan niya kami na hawakan ang kanyang mga swimmer kaysa sa ibang laboratoryo sa bansa. Nasa kabilang silid ang kanyang sperm sa ngayon." Nag-aalala siya, "Pero Ella, hindi mo puwedeng sabihin kahit kanino, kailangan mong mangako sa akin."

"Siyempre!" Agad kong sagot. "Alam ko kung gaano kahalaga ang pagiging kompidensyal dito."

"Salamat," huminga si Cora. "Ngayon, bibigyan kita ng dossier ng aming mga kliyente para makapili ka ng donor, at kapag nakapili ka na, pabubuntisin ka namin bago ka pa man makapagpikit ng mata."

Hindi madali ang desisyon, pero sa huli pinili ko ang isang guwapong surgeon na halos magpa-swoon sa akin ang larawan. Lumabas si Cora ng silid para ihanda ang sample, at bagaman mukhang medyo naguguluhan siya nang bumalik, mabilis at propesyonal niyang tinapos ang insemination, hawak ang aking kamay matapos ang proseso. "Tapos na ang lahat, Ella," pangako niya, "Bumalik ka sa loob ng sampung araw para malaman kung nagtagumpay."

Sampung araw. Iniisip ko nang tulala. Sampung araw para magdesisyon ng buong hinaharap ko.

Kung alam ko lang na sa oras na matapos ang sampung araw na iyon, ang hinaharap ko ay hindi na magiging akin – kundi kay Dominic Sinclair mismo.