Ang Aking mga Bully, Ang Aking mga Mangingibig

Habang dahan-dahan akong bumangon mula sa sahig ng banyo, tumayo ako at tumingin sa salamin. May kapansin-pansing pasa sa gilid ng aking mukha, ngunit nang tumingin ako sa aking punit na damit, doon ko nakita ang mga bagong hiwa at pasa. Ang maliwanag na pulang peklat sa aking ibabang tiyan ay kita sa pamamagitan ng punit na damit at bumalik sa akin ang alaala kung paano ko ito nakuha. Ilang taon na ang nakalipas, galit na galit ang aking ama sa akin dahil sa isang bagay na hindi ko naman ginawa, ngunit hindi siya nakikinig sa akin. Hinawakan niya ako habang hinihiwa niya ang peklat na iyon sa aking tiyan. Tinatakan niya ako habang buhay para malaman kong huwag gawin ang kasalanang hindi naman totoo.

Naririnig ko ang aking ama sa kabilang silid na nakikipag-usap sa kanyang kaibigan. Ang parehong kaibigan na kakabisita lang sa akin. Nagtatawanan sila at nag-iinuman na parang wala lang nangyari, habang ako ay nasa banyo pa rin, halos hindi makagalaw. Hinawakan ko ang lababo habang nanginginig ang aking mga kamay at naramdaman ko ang pag-agos ng dugo pababa sa aking mga binti.

Sana masabi kong ito ang unang beses na nangyari ito. Pero natutunan ko nang hulaan kung kailan darating ang mga kaibigan niya dahil madalas na itong mangyari ngayon. Narinig kong tinatanong ng kaibigan kung kailan ulit ako magiging available at sinabi ng tatay ko na bumalik siya kahit kailan. Mahigpit kong ipinikit ang aking mga mata at sinubukan kong isipin na nasa ibang lugar ako. Sinubukan kong maghanap ng masayang lugar. Pero hindi ako nagulat nang hindi ko mahanap ang masayang lugar. Walang masaya sa buhay ko ngayon.

Matagal na ang gabing iyon. Nakatayo ako sa banyo, nakikinig sa kanila at umaasang bumaba sila at lumayo sa akin. Kailangan ko silang lumayo sa akin. Kahit gaano pa karaming pera ang mayroon ang aking ama, hindi ibig sabihin ay matalino siya pagdating sa pagiging tao. Sa katunayan, habang dumadami ang pera niya, lalo siyang nagiging hindi tao. Isa siyang halimaw, pero napakaayos ng kanyang imahe sa publiko kaya walang maniniwala sa akin kung sakaling sabihin ko ang katotohanan. Napakaimpluwensya niya at siguradong susuportahan siya ng kanyang mayayamang kaibigan.

Narinig ko na mas maraming mga psychopath ang nagtatrabaho sa Wall Street kaysa sa mga serial killer sa buong mundo. Ginagamit lang nila ang kanilang enerhiya sa panloloko sa mga tao, hindi sa pagpatay.

Kung sana ay ipinanganak akong lalaki. Sigurado akong mahal na mahal ako ng tatay ko. Lagi niyang sinasabi na gusto niya ng lalaking tagapagmana na magmamana ng kanyang malawak na kumpanya. At dahil nagkaroon ng komplikasyon pagkatapos kong ipanganak, hindi na magkakaroon ng ibang anak ang aking ina. Hindi ko alam kung bakit hindi na lang siya magkaanak sa iba. Para bang wala kaming halaga sa kanya. Para lang kaming paraan para sa kanyang layunin. Pero hindi iyon nangyari at hindi ako ang gusto niya, at malinaw niyang ipinakita iyon sa mga nakaraang taon.

Ang hirap na ngang makisama sa kanya, pero simula nang mamatay ang nanay ko, lalo pang lumala. Nawala siya noong limang taon pa lang ako at hindi ko alam kung iniisip ng tatay ko na isa akong tanga o hindi. Siguro nga, pero lagi akong may kutob tungkol sa pagkamatay ng nanay ko. Nakita ko ang mga ulat ng aksidente at hindi ako naniniwala na aksidente iyon. At dahil sa ugali ng tatay ko, hindi na ako magugulat kung may kinalaman siya doon.

Alam kong marami siyang kaibigang matataas na opisyal ng pulisya at mga tao sa mataas na posisyon. Kaya walang paraan na mapaparusahan siya sa kahit anong ginawa niya.

Naniniwala akong lumalala siya habang tumatagal. Hindi lang niya ako binubugbog kapag gusto niya, pinapayagan pa niyang gawin ng mga kaibigan niya ang kahit anong gusto nila. Basta't magbayad lang sila sa kanya. At wala akong magawa para pigilan sila. Kung susubukan ko, mas malala pa ang bugbog na aabutin ko.

Siguro kaya ko pang tiisin ang lahat ng binibigay niya kung minsan lang, kahit minsan lang, magpakita siya ng pagmamahal o kabaitan. O kung ipapakita niyang may pakialam siya kahit minsan. Pero wala pa akong narinig o nakita kahit anong maganda mula sa kanya. Hindi man lang para sa akin.

Alam kong kailangan ko nang maghanda para sa eskwela. At kahit na magiging magandang pahinga ito mula sa bahay na ito, hindi rin naman gaanong maganda sa eskwela. Lagi rin akong nag-iingat doon. May isang grupo na galit na galit sa akin pero hindi ko alam kung bakit. Basta naisip lang nila na gagawin nila akong target at iyon na iyon.

Nabubuhay ako sa takot at sakit kahit saan ako magpunta. Kailangan kong magsuot ng damit na nagtatago ng mga pasa at peklat sa buong katawan ko.

Pero ngayon, inaabangan ko talaga ang araw na ito. May dalawang bagong transfer students na darating at alam ko na isa sa kanila ay dating kaklase ko noong middle school. Siya lang ang kaibigan ko doon at sa kanya lang ako nakakaramdam ng kaligtasan. Tumakas ako sa bahay nila tuwing hindi ko na kaya ang tatay ko at kapag nagwawala siya. Mabait lagi ang mga magulang niya sa akin pero nag-iba siya ng high school kaya nawalan kami ng komunikasyon. Pero ngayon, lilipat siya sa eskwelahan ko. Hindi ko na siya nakita ng ilang taon at umaasa akong naaalala pa niya ako. Pero wala akong alam tungkol sa dalawa pang bagong estudyante na darating.

Sana pareho pa rin siya ng dati. Sana maging magkaibigan pa rin kami, pero may kutob ako na hindi na ito magiging pareho. Paano nga naman? Nasa high school na kami at mahalaga ang reputasyon dito.

Baka maganda ang reputasyon niya, alam naman nating wala akong ganun. Wala akong kaibigan at wala akong masasandalan kapag kailangan ko ng tulong. Hindi ko alam kung ano ang dala ng araw na ito.