Ang Kanyang Munting Bulaklak

(Pagkatapos)

Nagbuhos ako ng ilang halo ng cake sa isang cake tin, at ginawa ko rin ang pareho sa dalawa pa, paliliit nang paliliit ang mga tin habang ako'y nagpatuloy. Mainit ang araw, huling bahagi ng Agosto. Pinunasan ko ang pawis sa aking noo gamit ang manggas ng aking damit, at tumingala kay Hannah, ang aming kusinera. “Sana maganda ang kalabasan nito.”

Ngumiti siya sa akin. Resipe ni Hannah ang cake. Sa totoo lang, siya ang gumawa ng halos lahat ng trabaho. Pero nakilahok din ako nang malaki. Marunong din naman akong magluto, pero ayokong magkamali ngayon. Kailangan perpekto ang lahat ngayon. Perpekto.

At alam kong magiging perpekto nga. Ramdam ko.

Aalis na si Felix kinabukasan. Apat na taon siyang mawawala. Oo, bibisita siya, pero hindi na ito magiging pareho. Sana makasama ako sa kanya. Pinlano na namin ito noon, nung bata pa kami. Lagi naming alam na mangyayari ito. Araw-araw kaming nagwi-wish na sana ipinanganak kami sa parehong taon, para sabay kaming makakapunta sa kolehiyo at walang maiiwan. Pero mas matanda siya. Dalawang taon pa ako sa high school, at nakapasok na si Felix sa Princeton.

Nung kami'y 10 at 12, pinag-uusapan namin na baka mag-take siya ng dalawang gap year, o kaya matapos ko nang maaga ang high school, o lumipat sa kung anong lungsod siya pupunta, at doon ko tapusin. Mukhang posible noon, pero habang tumatanda kami, parang lalong nagiging imposible. Kahit gaano mo pa planuhin ang mga bagay, laging may hadlang ang buhay.

Pero magiging okay naman. Tama ba?

Hindi ko na rin masyadong iniisip. May despedida si Felix ngayong gabi. Pinlano ko lahat para sa kanya. Ang cake ay para sa kanya. Black forest, paborito niya. Darating ang mga kaibigan niya, at tinulungan nila akong maghanda ng inumin, at gumagawa rin si Hannah ng mga pagkain para sa party. Masaya ito.

Mag-aalala na lang ako bukas, pagkatapos niyang umalis. Iyon lang ang gagawin ko sa loob ng apat na taon na wala siya. Mag-aalala. At maghihintay.

Mahirap ipaliwanag ang relasyon namin ni Felix. Magkaibigan kami, sa tingin ko. Pero ayoko ng salitang iyon. Kilala ko na si Felix mula pa noon. Nandoon siya sa ospital noong ipinanganak ako. Kasama ang kanyang ina, ang matalik na kaibigan ng nanay ko. Dalawang taon pa lang siya noon at hindi niya maalala, pero nandoon siya, at mahalaga iyon. Hindi pa kami nagkakahiwalay mula noon. Siya ang kaibigan ko sa primary school, tagapagtanggol ko sa middle school, at lahat-lahat na sa high school. Lahat. Siya ang aking...lahat.

Sabi ng kaibigan kong si Tilly, siya ang boyfriend ko. Pero ayoko ng salitang iyon, at hindi niya ito ginamit kahit minsan. Pumunta ako sa prom niya kasama siya, at hindi siya nakipag-date sa iba, at hindi rin niya ako pinayagan. Hindi naman ako gusto. Hindi rin niya ako hinalikan. May ganoong parte. Kung hahalikan lang niya ako, malalaman ko kung saan kami nakatayo. Nakikita ko na itong darating, maraming beses na. Tulad noong nasa hot tub kami, o noong nasa rooftop kami pagkatapos kong umiyak. Pero hindi ito nangyari.

“Magandang paaralan ang Princeton.” sabi ni Hannah, walang pakialam. “Makakakilala si Felix ng maraming bagong kaibigan at matatalinong babae.”

Nilunok ko ang bukol sa aking lalamunan. Isa pa iyon sa kinatatakutan ko. Mga babae. Paano kung pumunta siya roon at umibig? Paano kung kamuhian ako ng babae at sabihan siyang huwag na akong kausapin kailanman?

Napansin ni Hannah ang ekspresyon sa aking mukha at tumawa siya. Hinaplos niya ang aking ulo nang bahagya. “Huwag kang mag-alala, Miss Flora,” biro niya, “Ang batang iyon ay baliw na baliw sa'yo.”

Pumiglas ako ng mata. “Kaibigan ko lang siya, Hannah.”

Ngumiti siya. “Siyempre.”

Habang nagbibake ang mga cake, nag-umpisa akong mag-whip ng cream para sa frosting. Magaling ako dito kaya ako na ang gumawa, habang si Hannah ay abala sa iba pang pagkain.

Mga dalawang oras ang lumipas at handa na ang cake. Sumulat ako ng maikling ‘Miss you already’ sa ibabaw. Sana magustuhan niya ito. Sana hindi niya ito makita na cheesy. Inilagay ko ang cake sa ref, tumakbo sa aking kwarto at nagmabilisang naligo, pagkatapos ay nagsuot ng cute na pink na summer dress. Gusto ni Felix ang pink sa akin. Sabi niya, mukha daw akong magandang bulaklak.

Pagkatapos magbihis, bumaba ako. Sa labas sa damuhan ng aming estate gaganapin ang party. Nagsimula nang magdekorasyon si Hannah, at tumulong ako sa kanya, naglagay ng mga fairy lights at isang banner na may nakasulat na ‘All The Best Felix!’ at isang mas maliit na ‘Princeton Awaits.’ Pagsapit ng alas-otso ng gabi, nagsidatingan na ang mga kaibigan ni Felix. Wala siyang kaalam-alam na may party. Tatawagin ko siya sa bahay namin at isusurpresa namin siya. Nang naroon na ang lahat, pinatay ko ang ilaw sa hardin para hindi niya makita ang kahit ano, pagkatapos ay tinawagan ko si Felix.

“Hi! Gusto mo bang mag-hang out?” tanong ko nang masigla. Tunog akong masaya. Ayokong mabisto ako.

“Darating ako sa loob ng 5.” Sagot niya, at ibinaba ang telepono. Alam kong papunta na siya. Dalawang bahay lang ang layo niya. Hindi aabutin ng higit sa 5 minuto na ipinangako niya.

“Bilis!” sabi ko. “Paparating na siya.”

Lahat ay nagtagong maayos. Medyo bata ang setup ng surprise party at ang mga taktika, pero mabait ang mga kaibigan niya na makisama sa akin. Mabait ang lahat sa akin dahil kay Felix. Maraming magbabago pag-alis niya.

Nakarating siya sa pintuan ng bahay namin nang hindi napapansin ang kaguluhan sa gilid ng bakuran. Binuksan ko ang pinto bago pa siya makapag-doorbell. “Hi!” sabi ko nang kaswal.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, naniningkit ang mga mata. “Bakit ka nakaayos?”

Nagkibit-balikat ako, “Lumabas lang.”

Tumango siya, nakatitig sa akin. “Kasama sino?”

“Hindi mo sila kilala,” sabi ko, “Gusto mong mag-hang out sa garden?”

Nagkibit-balikat siya, “Kahit ano gusto mo, Flora.” Ngumiti ako at hinila ang kamay niya, papunta kami sa garden. Habang hinihila ko siya, hindi ko sinasadyang pinindot ang switch para magbukas ang mga ilaw. Biglang lumiwanag ang lahat, at nakita na ang lahat ng tao. At nagsimula na ang musika. Perpekto.

“Surprise,” bulong ko kay Felix, nakangiti sa kanya.

Yumakap siya nang mahigpit at binuhat ako. Tumawa ako, niyakap ko ang mga binti ko sa kanya, nalusaw sa kanyang yakap. Sa kaguluhan ng araw, nakalimutan ko talaga kung gaano ko siya mami-miss. Ang pakiramdam ng kanyang mga bisig sa paligid ko, ang malambot na tono ng kanyang boses kapag kausap ako, ang mapaglarong ekspresyon sa kanyang mukha bago niya gawin ang isang bagay na alam niyang ikinaiinis ko.

“Salamat,” bulong niya, bago ako ibaba at patayuin ulit sa lupa. Ginulo niya ang aking buhok, nakangiti pababa sa akin. “Ang cute mo talaga, Flora.”