Ang Ligaw na Kabataan ng Reyna ng Paaralan

Noong gabing iyon pagkatapos ng klase, sinugod ako ni Zhang Yang kasama ang ilang mga alalay niya sa loob ng silid-aralan.

"Tangina! Nasaan na ang limang daan na usapan natin? Wala ka bang balak seryosohin ang sinabi ko?"

Hawak ni Zhang Yang ang isang paa ng bangko, galit na galit na nakatingin sa akin.

Ilang araw na ang nakalipas, tinakot ako ni Zhang Yang na kailangan kong magbigay ng limang daang piso bilang proteksyon fee. Kapag ibinigay ko, poprotektahan niya ako, pero kapag hindi, siguradong bubugbugin niya ako.

Limang daang piso ay hindi maliit na halaga para sa akin, wala akong pera para ibigay sa kanya.

"Kuya Yang... pwede bang palugit ng dalawang araw? Susubukan ko..."

Sa oras na iyon, gusto ko lang maibsan ang galit ni Zhang Yang at makatakas mula doon.

"Palugit mo ang nanay mo!" Itinaas ni Zhang Yang ang paa ng bangko at biglang hinampas sa akin. Ang mga alalay niya ay sumugod din at sinimulang bugbugin ako.

Habang yakap-yakap ang ulo ko, hindi ko alam kung hanggang kailan nila ako bubugbugin. Sa sobrang takot, hinawakan ko ang binti ni Zhang Yang at hinila ko siya pabagsak, pagkatapos ay tumakbo ako papalayo.

"Putangina! Ang lakas ng loob mong lumaban!? Li Wei! Gusto mo na bang mamatay!?" Sumigaw si Zhang Yang mula sa likuran.

Hawak pa rin niya ang paa ng bangko at patuloy na hinahabol ako. Kung mahuli niya ako, baka mabasag ang ulo ko.

Tumakbo ako palabas ng gusali ng paaralan at nagtago sa eskinita sa likod nito.

"Putangina! Nasaan na ang hayop na iyon!?" Galit na galit si Zhang Yang habang papalapit sa eskinita.

Takip ang bibig ko, pinipigil ko ang paghinga, at malamig na pawis ang tumutulo sa pisngi ko.

Tapos na! Tapos na! Mukhang wala na akong pag-asa ngayon!

"Kuya Yang! Huwag mo na siyang hanapin, babalik din naman siya sa eskwela. Mamaya may event pa sa laro, baka ma-late tayo!"

Sa paglapit ni Zhang Yang, parang naaawa sa akin ang Diyos. Pagkatapos magmura at dumura sa sahig, umalis na siya.

Pagkaalis ni Zhang Yang, hindi agad ako lumabas. Naghintay pa ako sa eskinita, baka hindi pa siya lumabas ng paaralan. Kapag lumabas ako agad, siguradong patay ako.

Habang nakaupo sa gilid ng eskinita, hindi ko mapigilan ang pag-aalala. Ngayong nakatakas ako, paano naman bukas?

Hindi ko alam kung gaano katagal akong naghintay, namamanhid na ang mga binti ko. Tumayo ako at nagpasya nang umalis.

Pero bago pa ako makalabas, narinig ko ang mabilis na yapak ng mga paa sa labas ng eskinita.

Diyos ko! Baka si Zhang Yang bumalik na naman!

Sa takot, bumalik ako sa loob ng eskinita, takip pa rin ang bibig ko para hindi makagawa ng ingay.

"Hoy, bilisan mo! Hindi na ako makapaghintay!"

"Ay naku, ang init mo naman! Bakit ka nagmamadali?"

"Paano kung may dumating na tao?!"

"Anong oras na ba? Walang tao dito sa oras na ito!"

Narinig ko ang boses ng isang lalaki at babae. Hindi ito si Zhang Yang!

Palapit nang palapit ang mga boses, at parang pumasok sila sa eskinita pero hindi sila lumiko sa kanan kung saan ako nakatago.

Habang iniisip kung sino ang mga ito, narinig ko ang mahinang tunog na ikinagulat ko.

"Hoy, hindi kita titigilan hanggang masarapan ka!"

Mahinang sabi ng lalaki, at narinig ko ang boses ng babae. Kahit tanga ako, alam ko kung ano ang ginagawa nila sa labas.

Sino kaya ang may lakas ng loob na gawin iyon sa eskinita ng paaralan!?

Dahil sa pag-usisa, sumilip ako, at nagulat ako sa nakita ko.

Ang lalaki ay si Maizi, ang pinuno ng mga siga sa unang taon ng high school.

Ang babae naman ay si Wang Jiaqi, ang diyosa ng lahat ng lalaki sa paaralan!

Palaging maporma si Wang Jiaqi sa paaralan, at napaka-seksi ng kanyang pananamit. Kung hindi siya may dalang bag, aakalain mong isa siyang babaeng kalye.

Habang nakatingin ako, hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.

Si Wang Jiaqi ay nakasuot ng itim na stockings at isang napaka-seksi na damit.

Hindi ko inakalang si Maizi at Wang Jiaqi ay may relasyon! At dito pa nila napiling magpakasaya?

Diretsong ipinasok ni Maizi ang kamay niya sa ilalim ng palda ni Wang Jiaqi, halatang nagmamadali.

Hindi ko siya masisisi, sino ba naman ang hindi magmamadali sa ganitong kagandang babae, lalo na't siya ang pantasya ng lahat ng lalaking estudyante?

Namumula ang mukha ni Wang Jiaqi, yakap-yakap ang leeg ni Maizi, halatang nasasarapan.

Wala pa akong nakitang ganitong eksena sa personal. Sa TV lang ako nakakapanood ng ganito, at ngayon, nangyayari ito sa harap ko, at ang babaeng bida ay ang isa sa mga pinapangarap kong babae.

Alam ko na maraming tsismis tungkol kay Wang Jiaqi, na may relasyon siya sa maraming lalaki, pero sino ba ang nagmamalasakit? Ang ganda niya, kahit marami siyang karelasyon, gusto pa rin siyang makasama ng kahit sinong lalaki.

Blangko ang isip ko, diretsong nakatitig kay Wang Jiaqi, pakiramdam ko'y umiinit ang buong katawan ko, at hindi ko mapigilan ang pagdila sa mga tuyong labi ko. Pati katawan ko ay may reaksyon na.

Putangina! Masuwerte ba ako o malas?

Hindi ko alam kung dahil sa malakas kong paghinga o nagkataon lang, biglang lumingon si Wang Jiaqi at tila nakita ako.

Agad kong inurong ang ulo ko, takip pa rin ang bibig ko.

"Ay naku! Ayoko na, nakakapagod tumayo."

Pagkarinig ko ng sinabi ni Wang Jiaqi, naisip ko na baka nakita nga niya ako. Mas delikado si Maizi kaysa kay Zhang Yang! Kapag nalaman niyang nandito ako, siguradong patay ako!

Hindi ko narinig ang sinabi ni Maizi at Wang Jiaqi pagkatapos, pero kinakabahan ako. Hindi ko akalain na makikita ko ito!

Mukhang hindi ako makakatulog ngayong gabi.

Hindi ko alam kung gaano katagal bago sila umalis ng eskinita, at nang makaalis na sila, bumagsak ako sa lupa, hawak ang mabilis na tibok ng puso ko.

Nakalimutan ko na ang tungkol sa panghihingi ng pera ni Zhang Yang. Puno ng isip ko ang imahe ni Wang Jiaqi, lalo na ang suot niyang stockings at ang pag-ungol niya, na nagbigay sa akin ng kakaibang pakiramdam.

Pero alam ko na hanggang pantasya lang ako, o kaya'y patagong tingin.

Habang nakaupo sa lupa, lalo akong nagnanais. Iniisip ko kung gaano ka-liberated si Wang Jiaqi, baka pwede akong mag-alok ng sarili ko sa kanya? Kahit isang beses lang, tiyak na masarap!

Nakangiti akong tumayo, pinapagpag ang alikabok sa puwet ko, at bumalik sa classroom para kunin ang bag ko at umuwi.

Hindi ko alam kung paano ko naiisip si Wang Jiaqi, bukas siguradong babalikan ako ni Zhang Yang!

Huminga ako ng malalim, bitbit ang bag ko palabas ng paaralan. Pagdating sa gate, lumingon pa ako, baka biglang sumulpot si Zhang Yang.

Hindi naman siguro. Matagal na siyang umalis, imposible na naghihintay pa siya.

Habang tumatakas, palaging ganito ang iniisip ko.

"Hoy!"

Pagkalabas ko ng paaralan, may kumalabit sa balikat ko, sa sobrang takot, hindi ko na nilingon at tumakbo na lang.

"Ano ba, bakit ka tumatakbo? May kasalanan ka ba?"

Boses ng babae? Paglingon ko, si Wang Jiaqi!

Nakangiti si Wang Jiaqi, inayos ang buhok niya at nagsabi, "Nasiyahan ka ba sa panonood kanina?"

Putangina! Nahuli nga ako! Sabi ko na nga ba, kaya pala bigla silang tumigil.

"Anong panonood?" Nagkunwari akong walang alam.

Humalakhak si Wang Jiaqi, halatang hindi siya naniniwala.

"Nagkukunwari ka pa, ha? Akala mo hindi kita nakita? Sarap na sarap ka sa panonood sa eskinita, ha? Baka pagkatapos namin umalis, nagpaligaya ka pa doon? Sino iniisip mo habang ginagawa iyon?"

Pagkasabi niya, hinila pa niya pataas ang palda niya.

Nilunok ko ang laway ko, ang landi ng babaeng ito, baka hindi siya nasiyahan kanina at gusto pa akong akitin ngayon?! Ayos ito!

Dahil sa pang-aakit ni Wang Jiaqi, hindi ko pinalampas ang pagkakataon. Nakangiti akong sumagot.

"Hindi ko sinasadyang makita, nagkataon lang, hehehe."

Nakangiti ako, umaasang hihilahin niya ako.

Pero pagkarinig niya sa sinabi ko, sinampal niya ako.

"Ang manyak mo!"

Putangina! Bakit niya ako sinampal?

Hawak ang pisngi ko, natulala ako, hindi alam kung ano ang sasabihin.

"Ikaw na manyak na loser! Nasarapan ka ba ha!?"

Nakangiti si Wang Jiaqi, hinihimas ang binti niya.

"Gusto mo ba tanggalin ko ang stockings ko para magamit mo sa bahay?"

Sa totoo lang, gusto ko. Ito ang stockings na suot ni Wang Jiaqi! Nakakakilig isipin.

Pero hindi ko pwedeng sabihin iyon.

"Bakit... bakit mo ako sinampal!? Nagkataon lang na nakita kita, wala naman akong ginawa sa'yo, bakit mo ako sinampal!"

Ang duwag ko talaga, sinampal na nga ako ng babae, pero ang nasabi ko lang ay bakit.

Takot pa rin ako, dahil ang kasama ni Wang Jiaqi kanina ay si Maizi, ang pinuno ng mga siga sa unang taon. Kapag nalaman ni Maizi ang tungkol dito, siguradong hindi na ako makakapag-aral ng maayos.

Nakita ni Wang Jiaqi na natatakot ako, bigla siyang ngumiti.

"Ano pangalan mo?"

"Li Wei..."

"Li Wei, tatandaan kita."

Tatandaan niya ako? Babala ba ito?

Pagkatapos akong titigan ni Wang Jiaqi, umalis na siya sa paaralan, at ako naman ay sumunod na parang basang sisiw.

Habang nakatingin sa puwet ni Wang Jiaqi, lalo akong naiinis. Ang landi niya, kahit sino puwedeng kasama, pero bakit ganito siya sa akin?

Mukhang loser talaga ako, ni hindi ako pinapansin ng ganitong klaseng babae.

"Li Wei, anong numero mo?"

Biglang huminto si Wang Jiaqi, kinuha ang cellphone niya at tinanong ako ng numero ko.

Nahihiya akong kinuha ang luma kong cellphone, binigay ko ang numero ko kay Wang Jiaqi, habang kinakabahan.

Sinampal ako ni Wang Jiaqi kanina, ngayon naman hinihingi ang numero ko. Baka plano niyang ipatawag ako bukas at ipabugbog kay Maizi!

Nilunok ko ang laway ko, at pagkatapos ibigay ang numero ko, agad akong umalis.

Pagdating sa bahay, diretso ako sa kwarto. Kahit maraming problema, pati pagpasok bukas, hindi ko maiwasang isipin si Wang Jiaqi. Diyos ko! Kahit stockings lang niya, masaya na ako!

Habang iniisip ko si Wang Jiaqi, lalo akong nahihirapan. Ganito ba talaga ang mga loser?

Nasa kwarto, iniisip ang malanding si Wang Jiaqi, ginawa ko ang dapat gawin ng isang loser.

Pagkatapos, nakahiga ako sa kama, iniisip ang kinabukasan. Bukod kay Zhang Yang, paano kung sabihin ni Wang Jiaqi kay Maizi ang tungkol dito? Paano kung patuloy akong apihin?