Ang Munting Nobya

Malapit nang ipagdiwang ni Luna ang kanyang ika-18 kaarawan. Ang lalaking bida at siya ay may pitong taong agwat sa edad. Hindi magkamag-anak ang kanilang mga ama. Lumaki siya sa pamilya niya at mahal nila siya na parang tunay na anak.

Nakabitin ang aking mga paa sa tuwa habang nakaupo ako sa bangko sa hardin ng aming all-girls na Catholic school hostel na may malaking ngiti sa aking mukha. Pinagmasdan ko ang hardin na puno ng iba't ibang uri ng mga rosas. Pumikit ako at huminga nang malalim, inaamoy ang kaakit-akit na bango ng mga rosas habang sumisinag ang araw ng umaga sa akin, pinaparamdam ang init ng tag-init. Mahal ko ang mga rosas. Pumupunta ako sa hardin na ito tuwing malungkot o masaya ako dahil ang pagtingin sa mga rosas ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan.

Nagbibigay sila sa akin ng kapayapaan dahil nakikita ko lang siya tuwing ganitong panahon ng taon. Ngayon ay masaya ako dahil dumating na ang araw na ito. Limang taon ko nang hinihintay ang araw na ito at hindi ko na kayang ipaliwanag ang aking mga damdamin. Hindi ko alam kung paano ito ipapahayag. Sa isang banda, nararamdaman ko ang labis na kasiyahan at sa kabilang banda, nararamdaman ko ang matamis na takot na unti-unting kumakalat sa aking mga paa, tila pinaparamdam sa kanila ang bugso ng aking emosyon. Hinila ko ang mga strap ng aking bag na puno ng aking mga damit pabalik sa aking balikat na nahulog habang ako'y nalulunod sa aking mundo ng pangarap na may malaking ngiti sa aking mukha. Sa nakalipas na limang taon, naplano ko na ang napakaraming bagay na maiisip ng isang labinlimang taong gulang. Naputol ang aking mga iniisip nang marinig ko ang isang sigaw na tinatawag ako.

"Luna---Luna" narinig kong tinatawag ang aking pangalan nang paulit-ulit. Lumingon ako upang makita ang aking matalik na kaibigang si Ella na tumatakbo papalapit sa akin na parang hinahabol siya ng multo mula sa lumang gusali. Bumabagal lang siya nang ilang hakbang na lang ang layo niya sa akin upang hindi siya bumagsak sa akin nang may puwersa. Tiningnan ko siya nang may malaking kunot sa aking noo habang habol-hininga siya dahil sa kakulangan ng oxygen sa kanyang baga. Malalim ang kanyang paghinga habang nakapatong ang kanyang mga kamay sa kanyang mga tuhod upang huminga nang malalim at pantayin ang kanyang paghinga. Namumula ang kanyang mukha dahil sa pagtakbo, ang kanyang mahabang itim na buhok ay lumalabas mula sa kanyang ponytail habang ang pawis ay bumabagsak mula sa kanyang noo sa kanyang mukha, pinapakinang ang kanyang maputing balat sa araw. Siya ang pinakamagandang babae na kilala ko sa kanyang mahabang buhok at maputing balat samantalang ako ay parang tomboy na may maikli at kayumangging buhok.

"Ano'ng nangyari Ella?" tanong ko nang may kunot sa aking noo habang inaayos ko muli ang strap ng aking bag sa aking balikat, sinisigurong hindi na ito mahuhulog.

"Luna, kailangan ka namin," sabi niya sa pagitan ng malalalim na paghinga habang sinusubukan niyang kontrolin ang kanyang paghinga habang nakasandal pa rin ang kanyang pagod na katawan sa kanyang mga tuhod na may suporta ng kanyang mga kamay.

"Ano na namang nangyari? Alam mo namang hindi ako pupunta, uuwi na ako ngayon," sabi ko, tinatanggihan siya habang nakatingin sa malalaking gate. Ayokong mahuli kapag dumating na si tatay para sunduin ako.

"B--pero ang mga babae sa C wing team ay nagdeklara ng laban sa atin at kung matalo tayo, tatawagin nila tayong talunan buong taon," sabi niya sa takot na boses, na nakakuha ng pansin ko ng ilang segundo.

"Nakalimutan ba nila kung paano natin sila tinalo noong nakaraang linggo?" sabi ko nang may pangungutya habang nakatingin sa mahabang kalsadang pinapasukan ng lahat ng sasakyan sa paaralan.

"Hindi nila nakalimutan! Kaya nga pinili nila ang araw na ito para maghiganti, ngayon na paalis ka na," sabi niya sa kontroladong boses habang inaayos ang katawan niya para humarap sa akin.

"Alam kong kaya mong talunin sila kaya bumalik ka na," sabi ko sa inis na boses habang tinatapik ang paa ko sa lupa at kinakagat ang ibabang labi, alam kong kailangan nila ako pero darating na si tatay anumang oras para sunduin ako.

"Sige na Luna, kung matalo tayo, tatawagin tayong talunan buong taon," sabi niya sa nagmamakaawang boses na nagpalingon sa akin mula sa kalsada papunta sa kanya habang nagmamakaawa siya gamit ang puppy eyes. Huminga ako nang malalim, alam kong hindi ko kayang mabuhay ng isang taon na may tatak na talunan. Tumingin ako sa kalsada at bumalik sa kanya habang nagdesisyon na ako. Hindi ko kayang pabayaan ang team ko.

"Tara na at turuan sila ng leksyon sa pag-gulo sa akin sa maling oras," sabi ko habang tumayo mula sa upuan ko, nararamdaman ang galit na dumadaloy sa akin. Sinadya nilang piliin ang oras na ito para matalo kami, iniisip na iiwan ko ang team ko. Hindi ko kailanman papayagang maging talunan ang team ko buong taon kahit sa panaginip. Sa narinig na sinabi ko, ngumiti ng malaki si Ella at sumayaw ng konti sa tuwa dahil nagtagumpay siyang kumbinsihin ako. Sa wala pang oras, nakatayo na ako sa football ground, may hawak na bola, naka-football spandex at jersey na may nakasulat na pangalan ko sa malalaking letra. Katabi ko si Ella at ang iba pang mga miyembro ng team.

"Ano ito, sabi mo uuwi na ang kapitan ng A-wing ngayon, bakit nandito siya?" narinig kong tanong ng kapitan ng C-wing sa kanyang miyembro habang nakatingin sa akin ng masama. Hinawi ko ang maikli kong buhok at binigyan siya ng flying kiss bilang pagbati na nagpatwitch ng mukha niya sa galit. May galit pa rin siya sa akin dahil tinalo ko siya ng husto sa huling laban namin. Hindi ko siya pinayagang makaiskor kahit isang goal.

"Handa ka na ba sa rematch?" tanong ko na may smirk, na nagpakuyom ng kanyang mga kamao.

"Maghanda kayong matalo, mga talunan," sabi niya nang may galit habang nakita niya akong nakangisi sa kanyang direksyon.

"Tingnan natin," sabi ko na may parehong ngisi, na nagpagiling sa kanyang mga ngipin.

"Magsimula na ang laban," sigaw ni Ella sa kanyang malakas na boses habang narinig ko ang sipol na hinipan. At ganoon nagsimula ang aming laban ng karangalan.

"Hindi kita papayagang manalo ngayon," sigaw ng kapitan ng football team ng C wing habang tumatakbo siya papunta sa akin upang sipain ang bola na nasa gitna. Tulad ng sinabi niya, naglaro siya ng marumi tulad ng dati upang manalo sa laban ngunit hindi pinayagan ng aking team ang kanilang maruming taktika. Nanalo kami sa laban dahil si Ella ay nakapuntos ng dalawang goals kahit na may sugat sa siko at nakapuntos ako ng apat na goals habang nasugatan ang aking mga tuhod. Ang iba ko pang mga kasama sa team ay may mga pasa rin sa kanilang mga binti at braso. Sa kabilang banda, ang mga babae sa C wing team ay paika-ikang naglakad palabas ng field na talunan.

"Magkita tayo sa susunod na laban, mga talunan, at magpraktis kayo kung paano maglaro ng football," sabi ko sa mapang-asar na tono habang siya ay paika-ikang papunta sa kanilang Wing na may suporta ng kanyang mga kasama sa team.

"Yes, nagawa natin ito, mga guys," sabi ni Ella na may tagumpay na kasunod ng ungol dahil sumakit ang kanyang braso habang sinusubukan niyang sumayaw, na nagpasaya sa akin at sa aking team. Nagtipon kami at tumalon sa aming tagumpay.

"Luna Davis, nandito na ang tatay mo para sunduin ka," narinig ko ang isa sa mga madre na tinatawag ang aking pangalan habang tumatawa pa rin ako kasama si Ella, na tinatamasa ang aming tagumpay.

"Paparating na, sister," sigaw ko pabalik, na nagpatuloy sa kanya pabalik sa loob at tumingin ako kay Ella na may malungkot na ekspresyon sa kanyang mukha.

"Mamimiss kita," sabi ni Ella habang niyakap niya ako.

"Alam mo, pwede kang sumama sa akin. Lagi kang welcome," sabi ko sa malambot na boses habang binabali ko ang yakap at tinutulak ang kanyang mahabang buhok sa likod ng kanyang tainga. Nalulungkot ako para sa kanya dahil alam kong wala siyang makakasama sa kanyang summer vacation. Kahit na hindi ko pa nakita ang aking ina, may tatay ako sa tabi ko sa malaking mundong ito pero si Ella ay ako lang ang meron siya dahil siya ay ulila.

"Alam ko pero alam mo na pupunta ako at tutulong sa isang bahay ampunan para sa natitirang bahagi ng aking summer vacation," sabi niya na may malaking ngiti sa kanyang mukha habang tinatago ang kanyang sakit sa likod ng kanyang masayang mga mata. Ito ang isa sa mga pinakamagandang katangian ni Ella. Lagi siyang masaya kahit na nasasaktan siya sa loob. Napaka-mature niya para sa isang labinlimang taong gulang, hindi tulad ko.

"Tawagan mo ako araw-araw kapag nakabalik ka mula sa bahay ampunan," sabi ko sa parehong malambot na boses habang tumango ako bilang pag-unawa.

"Dalhan mo ako ng tsokolate pagbalik mo. Sana sa pagkakataong ito, ibahagi mo sa akin ang iyong espesyal na tsokolate," sabi niya na may pilyong ngiti sa kanyang mukha, na nagpagpula sa akin. Alam niyang hindi ko ito ibinabahagi sa kanino man at kaya't nasisiyahan siyang asarin ako.

"Kailangan ko nang umalis, magkikita tayo agad pagkatapos ng bakasyon natin," sabi ko habang namumula pa rin at tumatakbo papunta sa puno kung saan nakahiga ang bag ko, hindi pinapangako kung ibabahagi ko ang mga espesyal kong tsokolate sa kanya. Inayos ko ang bag sa aking balikat at tumakbo papunta sa opisina kung saan naghihintay ang tatay ko, hindi muna bago kumaway ng paalam kay Ella sa likod ko.

"Tatay!" tili ko nang makita ko ang matangkad niyang katawan sa aking paningin habang tumatakbo papunta sa kanya.

"Oh, nandito na ang aking football champion," sabi ni tatay sa masayang boses habang binuhat niya ako at niyakap habang iniikot kami pareho.

"Nanalo ka na naman ba?" tanong niya sa akin sa proud na boses.

"Oo, ako ang nakaiskor ng panalong goal," sabi ko nang masaya habang tumango ng oo na may malaking ngiti sa mukha.

"Ipinagmamalaki kita," sabi niya na may malaking ngiti sa mukha.

"Tatay, ibaba mo na ako, masyado na akong matanda para buhatin mo papunta sa sasakyan," sabi ko habang tumatawa nang magsimula siyang maglakad papunta sa pintuan na buhat-buhat pa rin ako.

"Ikaw pa rin ang baby ko kaya hayaan mo akong buhatin ka," sabi niya sa nagpoprotestang boses habang binubuhat ako papunta sa sasakyan, inaayos ang limang-pi't-apat na taas ng katawan ko sa kanyang mga bisig. Sinubukan kong bumaba pero hindi niya ako binitiwan hanggang makarating kami sa sasakyan. Agad kaming bumyahe pauwi sa bahay na labis kong namiss. Nang malapit na kami sa aming destinasyon, bumalik ang excitement at saya na naramdaman ko mula pa kaninang umaga.

"Tay, pupunta ba tayo muna sa Riviera Mansion?" tanong ko na may taas na kilay habang sinusubukang itago ang aking excitement.

"Hindi ngayon, mahal. Bukas tayo pupunta doon, sabik na silang lahat na makita ka," sabi niya na may ngiti habang nakatingin sa akin pero agad na ibinalik ang tingin sa kalsada.

"Talaga?" tanong ko kahit alam kong namimiss nila ako. Tumango siya, nakatutok pa rin sa kalsada.

"Kahapon tinatanong ni Lola kung kailan ka babalik," sabi niya na may ngiti sa mukha habang binabasa ang nakatagong emosyon ko bago ko pa ito maitago nang maayos. Hindi ako magaling magtago ng kahit ano kay tatay.

"Hmmm," humuni ako bilang tugon habang tumango sa kanya. Kinagat ko ang ibabang labi ko, pinipigilan ang sarili na itanong ang gustong-gusto kong itanong mula nang sabihin niyang namimiss ako ng lahat. Ang tanong na iyon ay nasa dulo ng dila ko kaya pinagdikit ko ang mga labi ko habang inihilig ang ulo ko sa upuan at tumingin sa labas ng bintana para madistract ang sarili. Pero ang tanong na hindi ko masabi ay paulit-ulit na naglalaro sa isip ko.

Sabik din ba siyang makita ako?

Naaalala pa ba niya ang pangako niya sa akin limang taon na ang nakalipas?