Alpha Liam & Luna Clara

Sinds Alpha Liam werd benoemd tot Alpha, is hij een geweldige leider geweest en dat is hij nog steeds. Hij zorgt goed voor zijn familie en beschermt zijn roedel tegen gevaren, zowel binnen als buiten het kamp. Hij heeft alles op alles gezet om bedreigingen van tegenstanders, die chaos willen zaaien in zijn kleine stadje, te vernietigen. Hij doet dat en nog veel meer voor hen, en daarom wordt hij zo gewaardeerd door degenen die deel uitmaken van zijn roedel. Ze gaan zelfs zover dat ze tegen naburige dorpen opscheppen dat hun alpha hen onvoorstelbaar liefheeft en dat iedereen die hen durft pijn te doen, met hem te maken zal krijgen, wat de waarheid is.

Elke dag trainen de omega's met enkele wolven die hun nieuwe en waardige Alpha willen dienen, en aangezien het uit jonge wolven bestaat, moeten ze hieruit een leger vormen voor wat er in de toekomst ook mag gebeuren.

De wachters, bestaande uit enkele oudere mannen, gaan naar de grens om te bewaken totdat hun training is voltooid en ze hen daar kunnen vervangen. Sinds hij zijn ouders verloor aan de kille handen van de dood, is Alpha Liam belast met de grote verantwoordelijkheid om voor de roedel te zorgen en niet alleen voor hen, maar ook voor zijn kleine zusje. Ze is nogal een uitdaging omdat ze meer een vrije geest is, ze houdt er niet van om onder toezicht te staan of bevelen op te volgen en doet graag dingen op haar eigen manier. Desondanks is haar broer Liam, die over haar moet waken, zorgzaam, maar ook overdreven beschermend.

"Ik ga weg, Liam," zei een klein maar gedurfd stemmetje tegen Liam, die net zat en zijn benen op het bureau voor hem wilde leggen om te ontspannen; hij had de hele dag gestaan om orders te geven en de jonge wolven te trainen in gevechtstechnieken.

"Waar ga je heen?" vroeg Liam nonchalant.

"Ik ga een vriend ontmoeten, eigenlijk een jongen. In het volgende dorp. We willen wat oude films inhalen," zei het stemmetje opnieuw.

"Wat bedoel je met dat je een jongen gaat ontmoeten, hè?"

"Liam, ik kan doen wat ik wil."

"Waarom wacht je niet tot Eric je daarheen begeleidt? We hebben nog steeds veel vijanden daarbuiten, en het volgende dorp zit vol met zwervers."

"Echt? Dat was ik helemaal vergeten," zei ze sarcastisch.

"Rol niet met je ogen naar me, meisje."

"Of wat ga je doen? Me naar mijn kamer sturen? Of misschien me daar dagenlang opsluiten, zoals je vorige maand deed?"

"Ik wou dat ik dat kon doen, maar nu ben ik daar niet voor in de stemming."

"Nou, het kan me niet schelen wat je doet of denkt, ik ben geen baby meer en je hebt geen recht om me op te sluiten."

"Kijk, Jasmine, ga gewoon waar je heen wilt, ik ben helemaal gestrest van deze onzin, maar wees ervan verzekerd dat ik niet naar je op zoek ga. Zodra het 11 uur is, moet je thuis zijn, en als je dan niet terug bent, zal ik actie ondernemen, misschien die jongen en zijn hele familie vermoorden."

"Dat is zo hard, ik zie je om uiterlijk 11:30 uur, en ik ga nu. Het is bijna filmtijd."

Zodra ze vertrok, nam Liam een diepe zucht en begon te wensen dat zijn ouders nog leefden. Zijn kleine zusje werd elk jaar moeilijker. Ze werd steeds lastiger om mee om te gaan naarmate ze ouder werd, hoewel het soms onmogelijk lijkt, houdt hij nog steeds van haar en zou hij alles voor haar doen. Linda, een tweeling in zijn roedel, groette Liam en maakte een lichte buiging toen Liam langs haar liep. Ze houdt van en heeft een oogje op haar Alpha Liam, net als elk ander tienermeisje van haar leeftijd, die zulke gevoelens heeft voor de nieuwe Alpha. Ze wenste dat iemand zo knap als Alpha Liam haar partner kon zijn. Ze bleef hem aanstaren totdat hij uit het zicht verdween. Toen Liam zijn studeerkamer binnenliep, kwam Eric kort daarna binnen.

"Waar ben je geweest, je bent te laat?" vroeg Liam.

"Hmm, ik wist niet dat je zoveel om me gaf," zei Eric grappend.

"Waar is Jasmine? Ik kon haar niet in haar kamer vinden, dus ik vermoed dat ze weer is uitgegaan, nietwaar?"

"Ze begint me te irriteren," zei Liam bijna meteen.

"Maak je geen zorgen, ze komt wel bij, ik stuur iemand om een oogje in het zeil te houden en ervoor te zorgen dat ze niet in de problemen komt."

"Ik hoop dat ze snel bijdraait, want sinds papa en mama zijn overleden, doet ze alsof ik onzichtbaar ben."

"Ze heeft moeite om het allemaal te verwerken, misschien is ze bang om jou ook te verliezen. Je bent tenslotte de enige familie die ze nog heeft. Dus neem het haar niet te kwalijk, oké, ze zal met de tijd leren om meer waardering te tonen, dus maak je niet te veel zorgen, ze komt wel goed," zei Eric, terwijl hij probeerde Liam te kalmeren.

"Oh, ik was bijna vergeten dat Alpha Xavier je en Jasmine wil zien, dus aangezien ze er niet is, denk ik...." Liam onderbrak hem en vroeg

"Alpha Xavier?"

"Ja, een oude kennis van je vader is beneden en hij wil met je praten."

Liam stond op en ging naar beneden, hoewel hij verrast was dat een oude kennis van zijn vader hem kwam bezoeken. Hij wilde toch weten waarom hij zo onverwacht langs was gekomen.

"Je bent goed gegroeid," zei een man van begin zestig. Liam bleef hem aankijken omdat hij zich geen ontmoeting met de man kon herinneren. "Sorry, hebben we elkaar eerder ontmoet?" vroeg Liam met een koele maar dominante stem.

De middelbare man glimlachte. "Ik denk dat je te jong was om het je te herinneren, ik droeg je toen vaak in mijn armen. Hoe dan ook, ik ben de beste vriend van je vader."

"Oh, jij bent zijn beste vriend. Hij praat nauwelijks over je, maar er was een keer dat hij over zijn avonturen met jou vertelde. Dus jij bent diegene, toch? En ik denk dat iemand op bezoek kwam toen Jasmine werd geboren, was jij dat?" vroeg Liam met opwinding in zijn stem.

"Ik ben blij dat je zo'n goed geheugen hebt. Het is goed om je te zien, waar is je zus? Ik kwam eigenlijk voor jullie beiden en misschien kunnen we op een meer afgezonderde plek praten, er is iets belangrijks te bespreken."

"Oh, ze is nu niet thuis, zullen we dan naar mijn studeerkamer gaan?" stelde Liam voor en Xavier knikte.

Liam, Eric en Xavier gingen naar Liam's studeerkamer.

"Het spijt me dat ik niet kon komen toen je ouders overleden. Het spijt me echt, er was iets wat ik voor hem moest doen."

"Het is oké, ik dacht dat niemand om mijn ouders gaf, maar aangezien je niet kon komen en het allemaal voor hem was, betekent dat dat iemand hen nog steeds herinnert en dat je een loyale vriend bent. Het is geweldig dat je er nu bent."

"Ik ben blij dat je me zo ziet. Hoe dan ook, ik wilde je dit geven," zei hij terwijl hij een oude doos aan Liam overhandigde.

"Wat zit erin?" vroeg Liam nieuwsgierig.

"Het behoorde toe aan je ouders." Toen hij de doos opende, vond Liam oude sieraden.

"Dat behoorde toe aan je moeder, de voormalige Luna. Het was een cadeau van je grootouders aan haar, ze zou het geweldig vinden als Jasmine het zou hebben."

"En dit?" vroeg Liam terwijl hij iets anders uit de doos haalde.

"Het is heel ceremonieel en behoort toe aan de Alphas voor jou, bewaak het goed want veel weerwolven zouden ervoor doden om het in handen te krijgen."

"Mag ik vragen hoe je hieraan bent gekomen?" vroeg Liam.

"Je vader gaf het aan mij. Ik vroeg me af waarom hij me zoveel vertrouwde met iets zo heiligs als dit. Maar nu behoort het aan jou om ervoor te zorgen dat niemand anders het in handen krijgt. Vaarwel Liam, hopelijk zien we elkaar weer."

Xavier zei en vertrok. Liam bleef naar de doos staren die Xavier had meegebracht. Hij haalde het fotoalbum van zijn ouders tevoorschijn en ontdekte dat zijn moeder daadwerkelijk de ketting droeg in een van de foto's. Tranen rolden over zijn wangen.

"Hé Alpha, gaat het?" vroeg Eric, waardoor Liam weer in de realiteit terugkwam.

"Het gaat goed, is Jasmine al terug? Het is laat."

"Ja, ze is net terug, moet ik met haar gaan praten?"

"Nee, dat doe ik zelf wel. Zorg jij voor de training van vanavond," zei Liam en vertrok zonder op Eric's antwoord te wachten.

Liam klopte op Jasmine's deur.

"Kom binnen, de deur is open," zei Jasmine, denkend dat Eric zoals gewoonlijk kwam.

"Hoe was je afspraakje?" vroeg Liam terwijl hij naar Jasmine toe liep. Ze was verrast om Liam in haar kamer te zien en vooral dat hij vroeg hoe haar dag was geweest, het was een tijdje geleden dat ze hem zo zacht en kalm had horen spreken, in plaats van zijn gebruikelijke koele en bevelende toon.

"Het ging goed," wist ze uit te brengen.

"Ik heb iets voor je."

"Wat is het?" vroeg Jasmine, denkend dat het niet zo belangrijk was.

Zittend heel dicht bij haar deed Liam de ketting om haar nek. "Het is prachtig," zei Jasmine.

"Het behoorde toe aan mama."

"Mama?" vroeg Jasmine om zeker te zijn dat ze hem goed had verstaan.

"Ja, een oude kennis van papa kwam vandaag langs en gaf het aan mij. Hij zei dat het een cadeau was van onze grootouders aan mama en ik wil dat jij het hebt." Jasmine was ontroerd en omhelsde hem stevig en zei:

"Het spijt me dat ik eerder zo boos op je werd. Ik bedoelde het niet zo, ik was bang je ook te verliezen. Beloof me dat je me nooit zult verlaten."

"Ik beloof het, het spijt me ook voor alles, ik hou van je, Jas."

"Het is een tijdje geleden dat je me zo noemde. Ik hou ook van jou, grote broer," zei Jasmine nog steeds in de armen van haar broer.

Eric keek toe hoe het duo elkaar omhelsde. Hij was blij dat beide vrienden eindelijk weer met elkaar verzoend waren, wat betekende dat hij niet meer aan de ene kant hoefde te staan en tegen de andere in hoefde te gaan. Jasmine is zijn vriendin, ja, maar Liam is zowel zijn vriend als Alpha en hij zou niets tegen zijn wensen willen doen.