Badass in Vermomming
Sherry · Voltooid · 358.5k Woorden
Inleiding
"Jade, ik moet je—" begon de verpleegster.
"ERUIT!" snauwde ik met zoveel kracht dat beide vrouwen naar de deur terugdeinsden.
Ooit gevreesd door de Schaduworganisatie die me had gedrogeerd om mijn vaardigheden na te bootsen in een beter controleerbare versie, was ik ontsnapt aan mijn boeien en had hun hele faciliteit opgeblazen, klaar om samen met mijn ontvoerders te sterven.
In plaats daarvan werd ik wakker in de ziekenboeg van een school, met vrouwen die om me heen ruzieden, hun stemmen doordringend in mijn schedel. Mijn uitbarsting verstijfde hen van schrik—duidelijk hadden ze zo'n reactie niet verwacht. Een van de vrouwen dreigde terwijl ze wegging, "We zullen dit gedrag bespreken als je thuis bent."
De bittere waarheid? Ik ben herboren in het lichaam van een zwaarlijvige, zwakke en naar verluidt domme middelbare scholiere. Haar leven is gevuld met pestkoppen en kwelgeesten die haar bestaan miserabel hebben gemaakt.
Maar ze hebben geen idee met wie ze nu te maken hebben.
Ik overleefde niet als 's werelds dodelijkste huurmoordenaar door iemand me te laten commanderen. En ik ben zeker niet van plan om daar nu mee te beginnen.
Hoofdstuk 1
Schaduw'POV:
Ik liet bloed achter op de boeien terwijl ik mezelf bevrijdde. Een laatste blik op de steriele witte kamer waar ze van plan waren mijn DNA te extraheren en me daarna weg te gooien als afval. Ironisch dat ze dachten dat simpele verdovingsmiddelen en kettingen me konden vasthouden—mij, de persoon die ze hadden getraind om uit elke opsluiting te ontsnappen.
Ik bewoog geruisloos door de gang, bewakers uitschakelend met methodische precisie. Gebroken nek. Doorgesneden halsslagader. Verpletterde luchtpijp. Ik varieerde mijn moordmethoden uit professionele gewoonte. Sommigen stierven zonder zelfs te beseffen dat ik er was, hun lichamen geluidloos op de grond zakkend.
Ik kon de paniek door het communicatiesysteem van de faciliteit horen verspreiden.
"Schaduw is weg!" De stem van een technicus kraakte van angst. "Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Ze was verdoofd met genoeg drugs om een olifant te doden!"
Ik stond mezelf een kleine, koude glimlach toe. Ze begrepen nooit wat ze in mij hadden gecreëerd. Dertien jaar van hun meest brute training had me geleerd om gifstoffen te metaboliseren, pijn te negeren en op volle capaciteit te functioneren onder onmogelijke omstandigheden.
De stem van de veiligheidschef kwam daarna: "Alle eenheden, prioriteit één alarm! Onderwerp Schaduw is ontsnapt uit de opsluiting. Vind haar onmiddellijk!"
Ik glipte in het ventilatiesysteem, bewegend naar de lagere niveaus. Mijn plan was al in werking. Ze wilden me vernietigen? Prima. Maar ik zou ervoor zorgen dat ik het hele eiland—en al het bewijs van hun experimenten—mee zou nemen.
Vanaf mijn verborgen positie luisterde ik naar de faciliteitsdirecteur die orders gaf.
"Activeer alle beveiligingsprotocollen van het eiland. Bereid het gerichte vernietigingssysteem voor. Niets—en ik bedoel niets—mag dit eiland verlaten."
Niets zal dit eiland verlaten, stemde ik stilletjes in. Inclusief jullie.
Ik liet me vallen naar het nutsniveau, snel de bewakers daar uitschakelend. Ze hadden niet eens tijd om om hulp te roepen. Bewegend naar de noodgeneratorruimte, brak ik methodisch de veiligheidssloten op de dieselopslagtanks. De rijke, scherpe geur van brandstof vulde de lucht terwijl het zich over de vloer begon te verzamelen, stromend door afvoerkanalen naar de lagere niveaus.
Volgende stop: de onderzoeksvleugel. Ik wilde Dr. Sanders. De man die me had vastgebonden, die zo terloops had gesproken over het oogsten van mijn genetisch materiaal voordat hij "het bronmateriaal beëindigde"—alsof ik niets meer was dan een laboratoriumspecimen.
Ik vond hem terwijl hij probeerde onderzoeksbestanden te vernietigen. Hij hoorde me niet binnenkomen.
"Hallo, Dokter," fluisterde ik tegen zijn oor.
Zijn schreeuw was kort.
Ik maakte mijn weg naar de bewakingskamer, Dr. Sanders' hoofd vastgegrepen bij zijn haar in mijn linkerhand. Bloed druppelde langs mijn arm, maar het kon me niet schelen. Ik wilde dat ze hem zagen. Ik wilde dat ze wisten wat eraan kwam.
Een precies geplaatste explosieve lading—die ik had samengesteld uit materialen in het beveiligingskantoor—blies de versterkte deur uit zijn scharnieren. Door de rook en puin, liep ik kalm de kamer binnen waar de leiding van de faciliteit zich had verzameld.
Ik zag de horror op hun gezichten toen ik binnenkwam. Het hoofd van het onderzoek klemde een harde schijf vast—mijn genetische gegevens, ongetwijfeld. De directeur reikte langzaam naar de zwarte afstandsbediening waarvan ik wist dat hij die bij zich droeg.
"Je kunt niet ontsnappen, Schaduw," zei hij, zijn stem vaster dan zijn trillende vingers. "Deze hele faciliteit is uitgerust met gerichte explosieven. Eén druk, en dit eindigt allemaal."
Ik voelde niets toen ik naar deze mensen keek. Dit waren de mensen die mijn leven hadden gestolen voordat het zelfs maar begon. Vanaf het moment dat ze me als baby meenamen, was ik niets anders dan een wapen voor hen.
Dertien jaar van conditionering, eindeloze gevechtsoefeningen, het systematisch vernietigen van elke vorm van normale menselijke emotie. Ik herinnerde me de eerste keer dat ze me dwongen te doden - ik was zes jaar oud. Tegen de tijd dat ik twaalf was, kon ik een doelwit op zestien verschillende manieren vermoorden met alleen huishoudelijke voorwerpen. Tegen mijn vijftiende boden regeringen in het geheim op mijn diensten.
Tegen mijn zeventiende had ik de titel van nummer één op de Wereldmoordenaar Ranglijst geclaimd, zonder enige mislukkingen. Mijn begeleiders vierden elke succes, elke onmogelijke moord, en overladen me met holle lof terwijl ze me geïsoleerd hielden van de wereld.
Totdat ze bang voor me begonnen te worden.
Ze realiseerden zich dat wat ze hadden gecreëerd te krachtig was om te controleren. Dus brachten ze me hier, naar deze eilandfaciliteit, onder het voorwendsel van "geavanceerde training." In werkelijkheid wilden ze mijn genetisch materiaal gebruiken om meer zoals ik te creëren - meer volgzame versies die ze konden beheersen.
Toen planden ze om me te elimineren.
Mijn ogen gingen van gezicht naar gezicht, elk persoon memoriserend die mijn executie had goedgekeurd. Ik zag het hoofd van het onderzoek proberen naar een zijuitgang te sluipen, nog steeds de harde schijf vasthoudend.
"Laat vallen," commandeerde ik, mijn stem zacht maar messcherp.
Hij bevroor, en plaatste toen langzaam de schijf op de grond.
"Ik heb alle noodgeneratoren uitgeschakeld," zei ik kalm. "De dieselbrandstof uit de opslagtanks verspreidt zich door de ondergrondse faciliteit terwijl we spreken."
Ik haalde mijn eigen detonator tevoorschijn - gestolen uit de explosievenkluis tijdens mijn ontsnapping. "Wanneer jullie gerichte explosieven afgaan, zullen ze de gelekte brandstof ontsteken. De resulterende explosie zal meerdere malen sterker zijn dan jullie hadden gepland, genoeg om de geologische ondersteuningsstructuur van het eiland te vernietigen."
De vinger van de directeur trilde boven zijn detonator. "Je zult ook sterven."
"Ik stierf de dag dat jullie me namen," antwoordde ik, niets voelend. "Dit is gewoon het officieel maken."
"We gaven je alles!" schreeuwde de directeur, wanhoop doorbrekend zijn professionele façade. "We maakten je de beste!"
"Jullie maakten me een monster," corrigeerde ik hem. "En nu is jullie monster thuisgekomen."
De directeur sprong naar het wapen van een nabijgelegen bewaker. Ik hoefde niet eens te denken toen ik een klein mes uit mijn mouw flickte, hem in de keel treffend. Hij viel neer, de wond vastgrijpend terwijl bloed tussen zijn vingers stroomde.
"Laten we samen naar de hel gaan," fluisterde ik, de knop indrukkend.
De stervende directeur activeerde reflexmatig zijn eigen detonator. Door de hele faciliteit begonnen zorgvuldig geplaatste ladingen in volgorde te ontploffen. Zoals ik had berekend, ontstaken deze gecontroleerde explosies de dieselbrandstof die de lagere niveaus verzadigde.
De kettingreactie was catastrofaal. De initiële explosies veroorzaakten secundaire ontploffingen die de fundamenten van de faciliteit versplinterden. De geologische ondersteuningsstructuur van het eiland, al aangetast door decennia van geheime opgravingen, kon de kracht niet weerstaan.
Toen de controlekamer om me heen begon in te storten, stond ik bewegingloos, kijkend naar mijn bewakers die tevergeefs probeerden te ontsnappen. Het plafond barstte, en gaf toen volledig toe. Het laatste wat ik zag was een muur van water die binnenstormde toen de Caribische Zee wat er overbleef van de faciliteit - en mij erbij - opeiste.
Laatste Hoofdstukken
#283 Hoofdstuk 283 Alles
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#282 Hoofdstuk 282 Familiediner
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#281 Hoofdstuk 281 Reünie in de gang
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#280 Hoofdstuk 280 Het lege bed
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#279 Hoofdstuk 279 Kun je me horen
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#278 Hoofdstuk 278 Mijn toekomstige vrouw
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#277 Hoofdstuk 277 De video die ze achterliet
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#276 Hoofdstuk 276: Edge of Defeat
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#275 Hoofdstuk 275 De laatste kogel
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026#274 Hoofdstuk 274 SPECTER Runs
Laatst Bijgewerkt: 6/9/2026
Je Vindt Dit Misschien Leuk 😍
Prinses' Wraak: Slaaf van de Zielgebonden Koning
De stem weerklinkt in Adelaide's gedachten terwijl karmozijnrode ogen haar aan de kerkergrond vastnagelen.
"Bruid?" De prinses beeft, naakt en gedrogeerd.
Ze weet niets van maanbanden of wolvenkoningen—alleen dat haar koninkrijk over drie manen zal branden.
Een Vervloekte Koning. Een Prinses Spion. Een Dodelijke Overeenkomst.
Al 300 jaar raast de verwilderde Wolvenkoning Lycanthar in zijn ijzeren gevangenis, verdrinkend in bloeddorst en waanzin—een vloek geboren uit vampierwraak, die zijn volk tot eeuwige honger veroordeelt.
Prinses Adelaide van Eldoria biedt zichzelf aan als lokaas. Haar missie: het weerwolvenbolwerk infiltreren, hun zwakte ontdekken en haar volk redden. Haar vermomming: een slaaf, bestemd voor het bed van het beest.
Maar wanneer Lycanthar's tanden haar keel schampen en zijn klauwen haar lichaam opeisen, ontbrandt een oude kracht—het Ontwaken van de Maanbruid.
Zij is zijn voorbestemde partner. De enige sleutel tot zijn verbrijzelde geest. De prijs die elke wolvencommandant zou willen bezitten.
In een wereld doordrenkt van bloed en gebonden door maanlicht begint de dans tussen roofdier en prinses—en slechts één zal de komende storm overleven.
Perfect voor fans van donkere fantasyromans, vijanden-die-geliefden-worden, en voorbestemde partners.
Haar CEO Stalker en Haar Tweede Kans Partner
“Waar is die slet van jou, Creedon? Moet wel een geweldige wip zijn. De koffie wordt koud,” klaagde Michael. “Wat heeft het voor zin om haar hier te houden? Ze is niet eens van jouw soort.”
Niet van zijn soort?
“Je kent mij, ik hou van mooie accessoires. Bovendien is ze slimmer dan ze eruitziet."
Een accessoire?
“Hou op met dat meisje te spelen. Je laat haar te dichtbij komen. En dan nog het schandaal dat je krijgt met de pers zodra ze ontdekken dat ze een arm plattelandsmeisje is. Amerika zal verliefd op haar worden, en jij zal hen alleen maar breken als je klaar met haar bent. Slechte reputatie...” Het geluid van vuisten die op tafel sloegen, bracht de kamer tot stilte.
“Ze is van mij! Ze gaat jou niets aan. Ik kan haar neuken, haar bezwangeren, of haar weggooien, onthoud wie hier de baas is. Als ik haar als een sperma-emmer wil gebruiken, zal ik dat doen." Zijn woede was explosief.
Bezwaneren? Weggooien? Sperma-emmer? Ik dacht het niet!*
“Ze is mooi, maar ze heeft geen waarde voor jou, Creedon. Een kiezelsteen in een zee van diamanten, schat. Je kunt elke vrouw krijgen die je wilt. Neuk haar uit je systeem en zet haar aan de kant,” spuwde Latrisha. “Die gaat je alleen maar problemen bezorgen. Je hebt een teef nodig die zich zal onderwerpen.”
Iemand, alsjeblieft, kom de woordkots van deze vrouw opruimen.
“Ik heb haar onder controle, Trisha, hou je poten thuis.”
Controle? Oh, absoluut niet! Hij had nog niet de zuidelijke bitch ontmoet die ik kon zijn.
Woede borrelde op terwijl ik de deur met mijn elleboog openduwde.
Nou, daar gaan we dan.
Onze Verboden Liefde
Verstijfd volg ik haar, plotseling nerveus.
"Geen zorgen, de meesters wachten al op uw komst sinds het telefoontje," is alles wat ik hoor terwijl ik het herenhuis binnenstap, waar ik begroet word door drie knappe mannen. Mijn keel is nu droog.
"Welkom thuis, prinses," zegt een van de stemmen.
"Het is een tijdje geleden, il mio tesoro (mijn schat)," zegt een ander.
"Kom, laten we je thuis verwelkomen, Agapi (liefde)," zegt de laatste stem, terwijl al mijn drie stiefbroers nu voor me staan. Verdorie, is het hier warmer geworden of ligt het aan mij?
======================================
Ella, de jongste dochter van de familie Knight, wordt langzaam weer geïntegreerd nadat haar ouders zijn overleden. Nog geen 18, wordt Ella naar haar stiefbroers gestuurd, mensen die ze niet heeft gezien sinds ze 8 jaar oud was.
Reece, Dylan en Caleb zijn Ella's oudere stiefbroers. Nu 28, vinden Reece en zijn broers zichzelf al snel zorgend voor hun bijna volwassen zus. Maar wanneer ze arriveert, voelen ze zich onmiddellijk tot haar aangetrokken en zijn ze bereid alles te doen om haar altijd bij zich te houden.
De Valstrik Ex-Vrouw
Martin, om Debbie's ziekte te behandelen, negeerde harteloos Patricia's zwangerschap en bond haar wreed vast aan de operatietafel. Martin was gevoelloos en liet Patricia zich levenloos voelen, wat haar ertoe bracht om te vertrekken en naar een vreemd land te gaan.
Martin zou Patricia echter nooit opgeven, ook al haatte hij haar. Hij kon niet ontkennen dat hij een onverklaarbare fascinatie voor haar had. Zou het kunnen dat Martin, zonder het zelf te beseffen, hopeloos verliefd is geworden op Patricia?
Wanneer ze terugkomt uit het buitenland, van wie is het jongetje aan Patricia's zijde? Waarom lijkt hij zoveel op Martin, de belichaming van het kwaad?
(Ik raad ten zeerste een meeslepend boek aan dat ik drie dagen en nachten niet kon wegleggen. Het is ongelooflijk boeiend en een absolute aanrader. De titel van het boek is "After Car Sex with the CEO". Je kunt het vinden door ernaar te zoeken in de zoekbalk.)
De Alpha Koning van de Ongewenste Dochter
"Alpha Koning Rhys." Adrian probeerde zijn afkeer te verbergen. "Mijn excuses. Deze dwaze dienaar besefte niet dat we hier zouden vergaderen."
Ik knikte bedeesd. Dit was de Alpha Koning. Niets goeds kon voortkomen uit mijn aanwezigheid hier.
Adrian greep me ruw bij de schouders en begon me weg te duwen. "Ze gaat nu weg."
"Ze kan voor zichzelf spreken." De aura van de Alpha Koning deed ons beiden verstijven. "Wat is je naam, meisje?"
Grace had haar hele leven doorgebracht in een roedel die haar niet waardeerde en op elke mogelijke manier misbruik van haar maakte. Haar vader, destijds de Alpha, liet het gebeuren en sloot haar uiteindelijk zelfs op.
Toen haar vader stierf, werd het in plaats van beter alleen maar erger. Haar stiefzus en zwager maakten haar leven tot een hel. Ze zag nooit een uitweg omdat ze wolvenloos en stom was; niet spreken was veiliger dan wel spreken. Maar ze is niet zo zwak als ze denkt dat ze is.
Wanneer Alpha Koning Rhys op bezoek komt in de hoop een bruid te vinden, verandert haar hele leven. Niets wat ze wist, is zoals het leek, en nu ontrafelt ze de puinhoop die haar is nagelaten. Met de hulp van de Alpha Koning begint ze zichzelf stukje bij beetje te vinden.
Maar is ze slechts een pion in zijn spel? Hij heeft anderen voor haar gehad. Is zij degene op wie hij heeft gewacht? Zal ze de chaos overleven waarin ze is achtergelaten, of zal ze instorten voordat ze ooit de antwoorden vindt die op haar wachten?
Ze zit er nu te diep in, en als ze ten onder gaat, zou ze de Alpha Koning met zich mee kunnen nemen...
Geclaimd door de Beste Vrienden van mijn Broer
ER ZAL MM, MF, en MFMM seks zijn
Op 22-jarige leeftijd keert Alyssa Bennett terug naar haar kleine geboortestad, op de vlucht voor haar gewelddadige echtgenoot met hun zeven maanden oude dochter, Zuri. Omdat ze haar broer niet kan bereiken, wendt ze zich met tegenzin tot zijn klootzakken van beste vrienden voor hulp - ondanks hun geschiedenis van haar pesten. King, de handhaver van de motorbende van haar broer, de Crimson Reapers, is vastbesloten om haar te breken. Nikolai wil haar voor zichzelf opeisen, en Mason, altijd de volger, is gewoon blij dat hij deel uitmaakt van de actie. Terwijl Alyssa de gevaarlijke dynamiek van de vrienden van haar broer navigeert, moet ze een manier vinden om zichzelf en Zuri te beschermen, terwijl ze donkere geheimen ontdekt die alles kunnen veranderen.
Koning van de Onderwereld
Maar op een noodlottige dag verscheen de Koning van de Onderwereld voor mij en redde me uit de klauwen van de zoon van de machtigste maffiabaas. Met zijn diepblauwe ogen op de mijne gericht, sprak hij zachtjes: "Sephie... afkorting van Persephone... Koningin van de Onderwereld. Eindelijk heb ik je gevonden." Verward door zijn woorden stamelde ik een vraag: "P..pardon? Wat betekent dat?"
Maar hij glimlachte alleen maar naar me en streek met zachte vingers mijn haar uit mijn gezicht: "Je bent nu veilig."
Sephie, vernoemd naar de Koningin van de Onderwereld, Persephone, ontdekt snel hoe ze voorbestemd is om de rol van haar naamgenoot te vervullen. Adrik is de Koning van de Onderwereld, de baas der bazen in de stad die hij bestuurt.
Ze was een ogenschijnlijk normaal meisje, met een normale baan, totdat alles veranderde op een nacht toen hij door de voordeur liep en haar leven abrupt veranderde. Nu bevindt ze zich aan de verkeerde kant van machtige mannen, maar onder de bescherming van de machtigste onder hen.
Loslaten
Die noodlottige nacht leidt ertoe dat Molly en haar beste vriend Tom een geheim dicht bij hun hart houden, maar het bewaren van dit geheim kan ook betekenen dat elke kans op een nieuwe toekomst voor Molly wordt vernietigd.
Wanneer Tom's oudste broer Christian Molly ontmoet, is zijn afkeer voor haar onmiddellijk en hij doet weinig moeite om het te verbergen. Het probleem is dat hij net zo aangetrokken tot haar is als hij haar niet mag, en wegblijven van haar begint een strijd te worden, een strijd waarvan hij niet zeker weet of hij die kan winnen.
Wanneer Molly's geheim onthuld wordt en ze gedwongen wordt om de pijn uit haar verleden onder ogen te zien, kan ze dan de kracht vinden om te blijven en door de pijn heen te werken, of zal ze wegrennen van alles wat ze kent, inclusief de enige man die haar hoop geeft op een gelukkige toekomst? Hoop waarvan ze nooit had gedacht dat ze die weer zou voelen.
Verliefd op de marinebroer van mijn vriend
"Wat is er mis met mij?
Waarom voelt mijn huid zo strak aan als hij in de buurt is, alsof ik een trui draag die twee maten te klein is?
Het is gewoon nieuwigheid, zeg ik streng tegen mezelf.
Hij is de broer van mijn vriend.
Dit is Tyler's familie.
Ik ga niet toestaan dat een koude blik dat allemaal tenietdoet.
**
Als balletdanseres lijkt mijn leven perfect—een beurs, een hoofdrol, een lieve vriend Tyler. Totdat Tyler zijn ware aard toont en zijn oudere broer, Asher, thuiskomt.
Asher is een marinier met littekens van de strijd en nul geduld. Hij noemt me "prinses" alsof het een belediging is. Ik kan hem niet uitstaan.
Wanneer mijn enkelblessure me dwingt om te herstellen in het familiehuis aan het meer, zit ik vast met beide broers. Wat begint als wederzijdse haat, verandert langzaam in iets verboden.
Ik word verliefd op de broer van mijn vriend.
**
Ik haat meisjes zoals zij.
Verwend.
Teer.
En toch—
Toch.
Het beeld van haar in de deuropening, haar vestje strakker om haar smalle schouders trekkend, proberend door de ongemakkelijkheid heen te glimlachen, laat me niet los.
Net als de herinnering aan Tyler. Die haar hier zonder een tweede gedachte achterlaat.
Ik zou me er niet druk om moeten maken.
Ik maak me er niet druk om.
Het is niet mijn probleem als Tyler een idioot is.
Het gaat mij niets aan als een verwend prinsesje in het donker naar huis moet lopen.
Ik ben hier niet om iemand te redden.
Zeker niet haar.
Zeker niet iemand zoals zij.
Ze is niet mijn probleem.
En ik zal er verdomd zeker van zijn dat ze dat nooit wordt.
Maar toen mijn ogen op haar lippen vielen, wilde ik dat ze van mij was.
De Drakenkoningen en De Profetie
Lucian fluistert zachtjes in mijn oor: "Welkom thuis, kleine partner."
Toen merkte ik dat er vijf zeer lange, even mooie engelachtige mannen om de kamer stonden. Allemaal knap op hun eigen manier en gebouwd zoals Lucian.
"Partner," zeggen ze allemaal in koor. Mijn ogen zullen waarschijnlijk uit mijn hoofd vallen van verbazing. Ik vraag me af of ik blind kan worden van al het snelle knipperen dat mijn ogen doen.
Voor de tweede keer vanavond zeg ik: 'Pardon?'
Nou, verdomme!
Everly leeft in een wereld waar bovennatuurlijke wezens zij aan zij met mensen leven. Zelfs haar beste vriendin Stella is een weerwolf.
Everly dacht dat ze veilig was voor het bijwonen van het EverMate Bal, aangezien ze gisteren pas 18 werd en de uitnodigingen weken geleden al waren verstuurd. Haar lot werd bezegeld toen Het Orakel andere plannen maakte.
Wat zal er gebeuren als ze de aandacht trekt van niet 1 maar 6 bovennatuurlijken, en niet zomaar bovennatuurlijken, maar de koningen? Drakenkoningen om precies te zijn.
Wat zal er gebeuren met de wereld wanneer De Grote Profetie onthult dat deze eenvoudige menselijke meid centraal staat?
Zal Everly wegrennen van haar bestemming of het omarmen?
Zal ze in staat zijn de duisternis die in de schaduwen loert te vernietigen voordat het haar wereld vernietigt?
Laten we het ontdekken.
Onderwerping aan de Maffia Drieling
"Je was van ons vanaf het moment dat we je zagen."
"Ik weet niet hoe lang het gaat duren voordat je beseft dat je bij ons hoort." Een van de drieling zei, terwijl hij mijn hoofd naar achteren trok om zijn intense ogen te ontmoeten.
"Je bent van ons om te neuken, van ons om lief te hebben, van ons om te claimen en te gebruiken op welke manier we maar willen. Is dat niet zo, lieverd?" De tweede voegde toe.
"J...ja, meneer." ademde ik.
"Nu, wees een braaf meisje en spreid je benen, laten we eens zien wat een behoeftige kleine puinhoop onze woorden van je hebben gemaakt." De derde voegde toe.
Camilla was getuige van een moord gepleegd door gemaskerde mannen en wist gelukkig te ontsnappen. Op haar zoektocht naar haar verdwenen vader kruist ze het pad van de gevaarlijkste maffia-drieling ter wereld, die de moordenaars waren die ze eerder had ontmoet. Maar dat wist ze niet...
Toen de waarheid aan het licht kwam, werd ze meegenomen naar de BDSM-club van de drieling. Camilla heeft geen manier om te ontsnappen, de maffia-drieling zou alles doen om haar als hun kleine slet te houden.
Ze zijn bereid haar te delen, maar zal zij zich aan hen alle drie onderwerpen?
