De Schaduw Wolf Trilogie.

[Denali’s POV]

"We hebben alles gedaan wat we konden, maar ze is er niet meer."

Wie had kunnen denken dat zulke woorden mijn ellende zouden betekenen?

Mijn naam is Denali, en ik ben de dochter van de Alpha en Luna van Emerald Moon. Hoewel ik zulke ouders had, was ik niet gezegend met iets bijzonders. Ik was zwak en had geen aangeboren vaardigheden. Misschien was dat de reden dat mijn vader me zo haatte, of misschien gaf hij mij de schuld van de ziekte van zijn partner.

Zolang ik me kan herinneren, was mijn moeder altijd in en uit het ziekenhuis vanwege haar slechte gezondheid. Toen ik acht werd, werd ze daarheen gestuurd en keerde nooit meer terug naar Emerald Moon of naar mij.

Waar ik dacht dat mijn vader kapot zou zijn van verdriet, leek hij volkomen in orde. Hij vertrok meteen na haar crematie en kwam een week later terug met een nieuwe familie.

"Beatrice wordt je nieuwe moeder," herinner ik me dat hij zei op de dag van zijn terugkeer. "En haar dochter Anastasia is je halfzus."

Ik zal nooit de emoties vergeten die door me heen stroomden die dag. Het was alsof de man waarvan ik dacht dat ik hem kende, iemand compleet anders bleek te zijn.

Een halfzus.

Ik had een halfzus, maar was mijn vader niet smoorverliefd op mijn moeder? Als dat zo was, waarom had hij dan een kind met een andere vrouw? En waarom hield hij zoveel meer van de dochter van die vrouw dan van mij?

Vanaf die dag werd ik een slaaf voor die vrouw en haar dochter, en moest ik alles doen wat ze van me vroegen. Zelfs als mijn vader in de buurt was, zei hij niets en ging hij verder met zijn dag alsof er niets aan de hand was.

Naast dat ik als hun persoonlijke dienstmeid werd behandeld, werd ik ook nog eens beschuldigd als mijn zus iets verkeerds deed. Ze huilde gewoon en zette een onschuldig gezicht op, en mijn vader geloofde haar meteen, zelfs als ik probeerde te protesteren.

"Daddy, Denali pest me gewoon!" zou Anastasia jammeren, terwijl de tranen over haar wangen stroomden. "Is het omdat ze denkt dat ik je van haar afpak?"

"Dat deed ik niet!" zou ik protesteren terwijl een nieuwe kras of blauwe plek op mijn huid verscheen, wat bewees wie de echte boosdoener was. "Als er al iets..."

"DENALI!" zou mijn vader elke keer brullen, terwijl zijn hand mijn wang raakte. "Waarom moet je zo ongehoorzaam zijn?"

Na dit scenario keer op keer te hebben meegemaakt, gaf ik uiteindelijk helemaal op, wetende aan wiens kant mijn vader zou staan.

Het leven was een hel thuis en daarbuiten. Ik werd mishandeld, geslagen, gepest en behandeld als een paria in plaats van de trotse dochter van een alpha.

Daarom, toen ik achttien werd, kon ik het niet langer aan en besloot ik er een einde aan te maken. Tenminste, dat was toen het plan, maar wie had kunnen voorspellen dat op de dag dat mijn leven zou eindigen, het opnieuw zou beginnen en zelfs beter zou worden?

Op die dag sprong ik van de hoogste waterval in de buurt en stortte naar beneden. Mijn lichaam raakte dat ijskoude water en de stroming sleurde me mee, waardoor rotsen mijn huid en kleren scheurden. Zelfs als ik probeerde ertegen te vechten, was het gewoon te krachtig, en al snel kon ik niet eens meer ademen.

Ik had toen moeten sterven, maar twee krachtige handen grepen me op een of andere manier en trokken me omhoog. In het begin was ik te verward door wat ik zeker wist dat een hersenschudding was door de impact om echt te begrijpen wat er gebeurde. Pas later, toen ik wakker werd in een warm bed met een knappe man naast me, wist ik dat ik gered was.

Hij was bijna als een engel, die me aankeek met zijn heldere blauwe ogen en warrige blonde haar. Zijn gezicht was zo vriendelijk, en ik voelde mezelf op dat moment verliefd worden.

Zijn naam was Alexander, en hij was op bezoek met een naburige roedel. En ondanks dat hij veel te doen had, bleef hij bij me totdat ik sterk genoeg was om zelf te bewegen.

Na die dag ontmoetten we elkaar in het geheim, en die ontmoetingen hielden me op de been. Ik dacht niet dat ik gelukkiger kon zijn dan toen hij me redde, maar op de dag dat hij me vroeg zijn vriendin te worden, was ik in de zevende hemel.

Alexander herstelde het zelfvertrouwen dat ik zo lang geleden verloren had. Hij herinnerde me elke dag eraan dat ik mooi was, dat ik intelligent was, en dat ik echt iets waard was. Hij was echt mijn held.

Vanaf dat moment waren we bijna onafscheidelijk, en ik stelde hem zelfs voor aan mijn familie. Met een beetje geluk gedroegen ze zich behoorlijk wanneer hij in de buurt was, wat niet verrassend was aangezien ze vastbesloten waren om onschuldig en liefdevol over te komen, maar zodra hij vertrok, ging het misbruik verder.

Een paar keer vroeg Alexander me naar de littekens op mijn huid, maar ik kon hem niet vertellen hoe ik ze echt had gekregen. Het was te beschamend om toe te geven dat ik zulke dingen had laten gebeuren. In plaats daarvan kon ik alleen maar hopen dat ze snel helemaal zouden stoppen, als Alexander me maar ten huwelijk zou vragen.

En ik was er zeker van dat die dag zou komen toen hij me vroeg een dag met hem door te brengen. Hij stond erop dat hij iets speciaals had gepland, en ik overtuigde mezelf ervan dat het het aanzoek zou zijn waar ik zo wanhopig naar verlangde.

Maar ik had geen idee dat op de beloofde dag alles compleet zou veranderen, maar niet op de manier die ik verwachtte.