De verloren koningin van wolven

Damien

Nog voordat we elkaar echt hadden ontmoet, hing haar geur al in Jazlyn's hotelkamer toen ik binnenkwam. Het overviel mijn zintuigen en bleef in mijn neus hangen. Ik wilde weten wie ze was. "Wie is er nog meer hier geweest?" vroeg ik aan Jaz terwijl ik diep inademde. "Uh, de hele band. Waarom?" vroeg ze met een DUH-blik. "Maat!" was het enige wat ik kon uitbrengen. "Wat??!! Wie?" vroegen ze in koor. "Ik weet het niet!" gromde ik. "Dat is wat ik aan jou vraag. Zijn er nog andere vrouwen hier geweest?" vroeg ik, terwijl ik probeerde kalm te blijven. "Alleen Reign." Ze trok een gezicht. "OH SHIT, zeg je nu dat Reign je maatje is? Zoals in Reign... Reign, Reign?" vroeg Jyden verbaasd. "Onze leadzangeres? Reign? Geen sprake van, ze is MENSELIJK!" zei hij verbaasd. "HÉ! Ik ben MENSELIJK!" berispte Ryott hem. "Sorry schat, dat bedoelde ik niet..." begon hij. "HOU JE MOND JYDEN!" snauwde Ryott en negeerde haar partner, waardoor hij kreunde om zijn stommiteit.

"Aardbeien en rozen, het is, het is, het hele is, het is, het is, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het, het,

Er schoten vonken door mijn lichaam voordat ik iets kon doen of zeggen, ze fluisterde: "Alsjeblieft, doe me geen pijn." Ik zag de angst in haar ogen opflitsen. "Verdomme, ik heb haar bang gemaakt?" zei ik tegen mezelf. "Ja, dat heb je, eikel! Je hebt je kleine maatje bang gemaakt," gromde Ayres naar me. Ik voelde een hand op mijn schouder, "Zoon, laat haar los," het was mijn vader. Toen ik in haar ogen keek, zag ik de angst erin. Ik liet mijn greep los en ze schoot snel in Jazlyn's armen. Ik liep de lift uit, "H-het spijt me zo, ik wilde je nooit pijn doen, en ik zal je nooit pijn doen," zei ik terwijl ik probeerde haar wang te strelen, maar ze trok haar arm terug van mij. "Alsjeblieft, raak me niet aan," snikte ze zachtjes. Het horen van die woorden sneed door mijn hart. Wat moet ik doen, ze is mijn maatje, ik kan niet zonder haar leven. Ik kon haar niet laten gaan, ik had haar eindelijk gevonden, ze is mijn langverwachte maatje en ik ben niet van plan haar uit het oog te verliezen.

"Kom op, grote dommerik, laten we een tafel pakken en praten," zei Jyden terwijl hij me naar het hotelrestaurant sleepte met Koltyn vlak achter ons. "Je moet Reign wat ruimte geven, dit is veel voor haar, vooral omdat ze niets van ons weet." Ik schudde mijn hoofd naar hem. "Wat! Je hebt haar nooit iets over jezelf verteld, geen van jullie?!" gromde ik. "Wat heb ik gedaan?" vroeg ik hem. "Ik wou dat ik wijze woorden had, maar die heb ik niet. Het enige wat ik weet is dat je het rustig aan moet doen met haar, ze is menselijk en ze is vijftien," zei Jyden. "Je weet dat je altijd..." begon hij te zeggen maar stopte. "Ik zou wat kunnen doen?" Ik wist waar hij heen wilde. "Rej..." begon hij, maar ik onderbrak hem. "NEE!! Ik zou haar dat nooit aandoen! Zij is degene die ik wil!" fluisterde ik boos. "Oké, oké, kalmeer, het was maar een gedachte," zei hij terwijl hij zijn handen in overgave opstak. "Haal die gedachte uit je hoofd! Het gaat nooit gebeuren! Ze is mijn maatje en mijn Luna," zei ik terwijl ik mijn hand op de tafel sloeg. Papa keek me boos aan, en ik zakte onderuit in mijn stoel. "Dan moet je haar niet bang maken en je als een beest gedragen, laat haar jou zien, de echte jij, laat haar de echte jij leren kennen," begon Jyden.

"Verdorie, ze staren naar ons en lachen," zei ik met een beetje angst in mijn stem terwijl ik naar Jyden en Koltyn keek. Hoe graag ik haar ook in mijn armen wilde nemen, ik zou moeten wachten, Jyden zei dat ze vijftien is. Ze zal pas weten dat ze mijn maatje is als ze achttien wordt, ze is menselijk en ze zal de aantrekkingskracht naar mij pas voelen als ze dichter bij haar achttiende verjaardag komt. Ze is menselijk, maar ze voelen nog steeds een aantrekkingskracht naar ons, maar alleen als ze onze ware maatje zijn. Als ze een wolf was, zou ze al iets voor mij zijn gaan voelen, en zou ik haar kunnen vertellen dat ze van mij is en alleen van mij, en dat ik van haar ben en alleen van haar. Ik zal afstand van haar moeten houden tot ze achttien wordt. Het is de enige manier waarop ik kan voorkomen dat ik de controle verlies in haar aanwezigheid. De komende drie jaar gaan me gek maken.