De Weerleeuw Serie

(Voor het volledige voorverhaal van Een Weerleeuw Voor Cat, lees het gratis boek getiteld Emma)

Indianapolis, Indiana

Emma liep de dokterspraktijk uit met tranen over haar wangen. Ze was pas drieëntwintig. Hoe kon ze stadium vier borstkanker hebben?

Ze was nog steeds in shock van de diagnose. Haar hele lichaam was verdoofd en ze had moeite om adem te halen. Wat moest ze nu doen?

Emma was een mooie blonde vrouw met donkerblauwe ogen en fijne, delicate trekken. Voor sommigen leek ze misschien zwak of fragiel. Maar in werkelijkheid was Emma een sterke, veerkrachtige jonge vrouw.

Ze was de alleenstaande moeder van haar vijfjarige dochter Caterina, of Cat zoals ze liever genoemd werd. Emma werkte hard bij het kantoor van de officier van justitie om de eindjes aan elkaar te knopen. Ze woonden in een klein eenkamerappartement in Indianapolis.

Cat was het beste wat Emma ooit was overkomen. Zelfs als de omstandigheden die Cat in deze wereld brachten verbonden waren met de slechtste tijd in haar leven, had Emma nooit spijt gehad van haar beslissing om haar dochter te krijgen.

Cat was een klein energiebundeltje met lang zwart haar en lichtblauwe ogen. Emma voelde haar hart vol liefde wanneer ze aan haar prachtige dochter dacht. Ze was volwassen en extreem intelligent voor haar leeftijd van vijf jaar.

Cat klaagde nooit wanneer Emma zich alleen een of twee kleine cadeautjes voor Kerstmis en haar verjaardag kon veroorloven. Ze zei altijd dat de Kerstman de grotere cadeaus moest geven aan de kinderen die ze harder nodig hadden. Cat dacht altijd aan anderen voordat ze aan zichzelf dacht, zelfs op jonge leeftijd.

Emma was overweldigd door verdriet toen ze aan haar dochter dacht en zich compleet alleen voelde. Ze had een stiefbroer genaamd Leo, maar Emma wist niet zeker of ze hem kon vertrouwen om voor Cat te zorgen als haar iets zou overkomen. Zijn vader was tenslotte de oorzaak van veel van haar trauma uit haar jeugd. Wie wist hoe ver die appel van de boom was gevallen. Wat zou er met Cat gebeuren als ze het niet zou overleven?

Nadat Emma bij haar auto was aangekomen, begon ze naar Cat's school te rijden. Ze ging door de handelingen maar lette niet op waar ze reed. Ze zag Cat als baby en daarna op haar eerste verjaardag. De vijf jaren die ze met haar dochter had doorgebracht flitsten voor haar ogen en ze wist dat het niet genoeg was. Ze had meer tijd nodig. Vijf jaar was niet genoeg.

Emma wilde er zijn voor Cat's zesde verjaardag, die binnenkort zou komen, en ze wilde haar naar het schoolbal zien gaan. Ze wilde haar dochter verliefd zien worden en trouwen. Emma wilde een kans om haar kleinkinderen te verwennen.

Ze stopte langs de weg en parkeerde toen haar ademhaling sneller werd. Ze dacht aan alles wat ze zou missen met Cat als ze er niet zou zijn. Emma was doodsbang voor wat er met haar dochter zou gebeuren. Waarom moest dit haar overkomen? Ze had nooit iemand pijn gedaan.

Emma zat in haar auto te huilen voor Cat's basisschool toen ze een klop op het raam hoorde, waardoor ze opschrok. Ze keek op en zag Cat gekke gezichten trekken naar haar. Ze droogde snel haar ogen en lachte, zelfs terwijl haar hart in duizend stukjes brak bij de gedachte dat ze Cat misschien niet zou zien opgroeien.

"Mama, wat is er aan de hand? Waarom ben je verdrietig?" Cat keek bezorgd naar haar moeder met grote blauwe ogen terwijl ze in de auto klom. Haar moeder huilde nooit, zelfs niet als ze heel weinig eten en geen geld hadden. Dus er moest iets vreselijks zijn gebeurd.

"Oh lieverd, ik heb gewoon wat slecht nieuws gekregen, maar we praten er later over." Emma wist niet hoe ze met een vijfjarige over kanker moest praten. Cat reikte over en pakte de hand van haar moeder.

"Wat het ook is, mama, we komen er samen doorheen." Cat keek vastberaden toen Emma naar haar keek. Ze kon niet anders dan glimlachen om wat haar dochter had gezegd. Dat waren precies de woorden die Emma altijd tegen Cat zei wanneer ze een slechte dag had.

"Je hebt gelijk. We komen er samen doorheen. Wat dacht je ervan om vandaag iets speciaals te doen? Laten we pizza en ijs gaan eten." Emma keek naar Cat, die nog steeds haar moeders gezicht bestudeerde met een blik die verder ging dan haar vijf jaar.

"Mama, weet je zeker dat we daar geld voor hebben?" Emma glimlachte.

"Ja, lieverd, we hebben daar geld voor. Laten we plezier maken en even al onze problemen vergeten. Wat vind je daarvan?"

"Oké, maar beloof je me later te vertellen waarom je verdrietig was?" Emma wist dat Cat het niet zou laten rusten. Ondanks haar jonge leeftijd was ze erg gevoelig voor de gevoelens van anderen.

"Ja, we praten erover als we thuis zijn, goed?" Emma streek met haar hand door het lange haar van haar dochter. Terwijl ze naar haar kleine meisje keek, moest ze op haar lip bijten om de tranen tegen te houden.

"Oké, laten we plezier maken." Cat kon zien dat haar moeder nog steeds van streek was, maar ze zou wachten om erover te vragen totdat ze thuis waren.

Emma nam Cat mee naar hun favoriete pizzeria en liet haar zoveel eten als ze wilde. Ze aten zelfs binnen, wat ze nooit deden omdat ze het niet konden veroorloven om voor drankjes of een fooi te betalen.

Voordat ze met haar over de kankerdiagnose zou praten, wilde Emma dat Cat een mooie herinnering had. Zodat als het niet goed zou aflopen, Cat deze herinnering zou koesteren als Emma er niet meer was. Ze kon zien dat haar dochter zich nog steeds zorgen maakte om haar, en het leek alsof ze wist dat dit een afleiding was, maar Cat bracht het niet opnieuw ter sprake.

Nadat ze vol waren van de pizza en de restjes waren ingepakt, liepen ze naar de ijssalon verderop in de straat. Ze kregen allebei een ijsje met twee bolletjes. Emma lachte terwijl ze toekeek hoe Cat probeerde haar grote ijsje in haar kleine handjes in balans te houden, vastbesloten om het zelf te doen. Toen ze thuis waren en de pizza in de koelkast stond, draaide Cat zich om naar haar moeder met haar handen in haar zij.

"We zijn nu thuis. Waarom was je verdrietig in de auto?" Cat had een blik op haar gezicht die Emma goed kende. Het was de blik die Cat haar gaf wanneer ze wist dat haar moeder iets voor haar probeerde te verbergen.

"Laten we op de bank gaan zitten zodat we kunnen praten, goed?" Cat knikte en pakte haar hand terwijl ze naar de bank liepen. Cat ging op de schoot van haar moeder zitten met haar hoofd op haar borst terwijl Emma met haar vingers door het mooie lange haar van haar dochter streek.

"Oké, mama, ik ben klaar voor wat je me moet vertellen." Emma's hart brak terwijl ze haar dochter tegen zich aan knuffelde.

"Je weet dat ik vandaag naar de dokter ben geweest, en hij had slecht nieuws. Hij zei dat ik een ziekte heb die borstkanker heet. Dat betekent dat ik misschien erg ziek ga worden." Cat keek haar moeder met grote ogen aan, en Emma kon de tranen zien opwellen.

"Waarom, mama? Waarom ga je erg ziek worden? Kan de dokter het niet oplossen en je beter maken?" Cat's kleine stem brak terwijl ze probeerde niet te huilen.

"De dokter zal me medicijnen geven om het weg te krijgen, maar het kan zijn dat het niet werkt. We moeten gewoon hopen dat ik beter word." Cat begon te huilen, en Emma huilde met haar mee. Ze wilde Cat niet vertellen dat ze misschien zou sterven. Dat was een realiteit die ze op een andere dag zouden onder ogen zien.

Vandaag zou ze haar dochter vasthouden en haar zoveel mogelijk liefde geven. De gedachte om niet bij Cat te zijn terwijl ze opgroeide was bijna te veel voor Emma om te verdragen. Ze zou tegen deze kanker vechten met alles wat ze had.

Toen Cat die avond naar bed ging, lag ze naast haar moeder in hun enige bed en huilde. Cat herinnerde zich dat een van de kinderen in haar klas had gezegd dat hun oma aan kanker was overleden. Ze was bang dat haar moeder zou sterven en dat ze helemaal alleen zou zijn.

Emma hoorde Cat naast haar huilen en draaide zich om zodat ze elkaar aankeken. Emma sloeg haar armen om haar heen en hield haar vast terwijl ze samen huilden. Cat huilde bij de gedachte haar moeder te verliezen. Emma huilde omdat ze bang was voor wat er met haar dochter zou gebeuren als ze er niet meer was.

Een jonge moeder en haar jonge dochter alleen in de wereld, geconfronteerd met een moeilijke situatie die geen van beiden kon veranderen.