Dronken van Verliefdheid.

Toelating tot Elite Coles Universiteit wordt vaak beschouwd als een kwestie van geluk of sterke connecties.

Het toelatingsbeleid en de voorwaarden van de school zijn streng, waardoor het bijna onmogelijk is om binnen te komen.

Maar voor degenen die worden toegelaten, is het gevoel van veiligheid en prestige ongeëvenaard.

De school heeft een reputatie opgebouwd als niet alleen exclusief, maar ook als een toevluchtsoord voor de meest veelbelovende geesten.

Als iemand Meera drie jaar geleden had verteld dat ze op een dag door de poorten van Elite Coles zou lopen als student, zou ze hardop hebben gelachen.

Het idee dat een middenklassemeisje zoals zij toegang zou krijgen tot zo'n elite-instelling was buiten haar wildste dromen.

In haar wereld was de school een onaantastbare entiteit, een fort van privilege dat ver buiten bereik leek voor iemand van haar achtergrond.

Wat de universiteit onderscheidde, was niet alleen het rigoureuze academische programma of de exclusiviteit, maar de manier waarop het zijn studenten vanaf het begin onderdompelde in de echte wereld.

Elite Coles had een uitgebreid netwerk van industriële connecties opgebouwd, waardoor studenten konden samenwerken met leiders in hun vakgebied, praktische ervaring konden opdoen en voorbereid de echte wereld in konden stappen.

De school onderwees niet alleen, maar vormde haar studenten tot zeer gewilde professionals.

Voor Meera was dit netwerk een van de grootste voordelen van het bijwonen van Elite Coles.

Afgestudeerden van de universiteit gingen niet alleen de arbeidsmarkt op, ze domineerden deze. Bedrijven stonden te dringen om hen aan te nemen, vaak al voordat ze hun diploma hadden behaald.

En eenmaal werkzaam, presteerden deze studenten vaak beter dan hun collega's, verdienden de bewondering van hun collega's en verzekerden zich van vaste posities in topbedrijven.

Dit was de onuitgesproken belofte van Elite Coles - succes was bijna gegarandeerd voor degenen die door de poorten kwamen.

"Eindelijk, het is eruit." zei Jiya met een diepe zucht, terwijl ze in de stoel tegenover Meera in de schoolkantine plofte. Meera, verdiept in haar kopje thee, keek op naar haar vriendin, die duidelijk gestrest leek.

Jiya's vingers bewogen razendsnel over het scherm van haar telefoon, typend op een snelheid die Meera bezorgd maakte over de veiligheid van het apparaat.

"Als je niet oppast, breek je dat telefoonscherm." plaagde Meera, hoewel nieuwsgierigheid in haar ogen flikkerde. Er was duidelijk iets dat Jiya dwarszat.

"Alles goed?" vroeg Meera, dit keer met een zachtere toon.

Jiya slaakte nog een zucht en keek even weg van haar telefoon.

"Je hebt de groepschat nog niet gecheckt, hè?"

Meera fronste en schudde haar hoofd, terwijl haar gedachten snel door de lijst van mogelijke gebeurtenissen gingen.

Ze graaide in haar tas, op zoek naar haar telefoon.

Zodra ze het in handen had, opende ze de groepschat van de klas, haar ogen vielen meteen op het vastgepinde bericht bovenaan, geplaatst door de klassenvertegenwoordiger.

Haar hart zonk toen ze besefte waar de ophef over ging.

Verzonden door de klassenvertegenwoordiger namens de decaan.

"Let op alle commerciële studenten van het derde jaar C&B23. Het case study interview dat volgende maand zou plaatsvinden, is naar voren gehaald. De schoolautoriteiten hebben het in handen dat de meeste bedrijven die dit jaar aan iedere groep zijn toegevoegd, akkoord zijn gegaan met de voorwaarden. Wat betekent meer tijd.

Kortom, het project zal een maand duren en elke groep bestaat uit 6 leden, inclusief de leider. Namen van de groepen worden morgen bekendgemaakt en meer vragen worden later beantwoord."

Decaan.

-Mr. Kapoor.

"

"Oh mijn God! Waarom is het verschoven?" Meera hijgde toen haar ogen eindelijk het bericht op haar telefoon scanden.

De groepschat van de klas bruiste van activiteit, studenten reageerden op de plotselinge verandering.

Sommigen waren boos dat het interviewproject naar voren was gehaald, terwijl anderen vreemd genoeg opgelucht leken door de aanpassing.

Jiya, die tegenover haar zat, rolde gefrustreerd met haar ogen.

"Geen idee. Ik kan niet geloven dat we hier eerder mee te maken krijgen dan verwacht. Ik heb met een paar senioren gesproken over dit interviewproject. Sommige van hun antwoorden waren nuttig, maar andere..." Ze pauzeerde en huiverde, duidelijk van streek.

Meera's nieuwsgierigheid werd gewekt.

"Erg? Wat bedoel je met 'erg'? Het is toch gewoon een interview?" vroeg ze, haar toon onschuldig, terwijl ze probeerde Jiya's ongemak te begrijpen.

Jiya leunde naar voren, haar stem daalde naar een serieuzere toon.

"Nou ja, het is technisch gezien een interview. Maar niet alle zakenmensen zijn gewoon zakenmensen." Ze benadrukte het woord "zakenmensen" met luchtquotes, haar uitdrukking werd donkerder.

Meera fronste, verwarring trok over haar gezicht. "Wat bedoel je daarmee?"

Jiya zuchtte, haar stem droeg een gewicht dat Meera rechtop deed zitten.

"De senior gaf niet veel details. Hij zei gewoon dat sommige mensen die we zouden moeten interviewen niet precies zijn wie ze lijken. Ze verbergen zich achter hun bedrijven om... andere activiteiten te verbergen. Duistere activiteiten." Ze pauzeerde, terwijl ze Meera's reactie observeerde. "En er is één ding waar hij stellig over was: we moeten bidden dat we niet toegewezen worden aan A.M. Empire. Het werd vorig jaar voor het eerst aan de lijst toegevoegd."

Meera's ogen werden groot van schok. "A.M. Empire? Bedoel je die van Arjun Madhav?" Haar stem trilde toen ze zijn naam uitsprak, angst flikkerde in haar ogen.

Jiya knikte ernstig, haar uitdrukking weerspiegelde de angst die Meera voelde.

"Ja, dezelfde. Iedereen weet wie hij is. Hij is niet alleen een zakenman, hij is een maffiabaas. Een van de meest gevreesde mannen in India."

Meera slikte hard, haar keel plotseling droog. Arjun Madhav's naam was synoniem met gevaar.

Zijn rijk was immens, zijn invloed ongeëvenaard, en de verhalen over hem... angstaanjagend.

"Maar... waarom zou de school A.M. Empire op de lijst zetten voor studenteninterviews? Is dat niet riskant?"

"Natuurlijk is het riskant," antwoordde Jiya, terwijl ze haar schouders ophaalde alsof het antwoord voor de hand lag.

"Maar het punt is, A.M. Empire is nog steeds een legitiem bedrijf. Aan de oppervlakte volgen ze alle regels, hebben ze sterke connecties en, eerlijk gezegd, zijn ze een van de beste bedrijven in het land. Daarom stonden ze vorig jaar op de lijst voor interviews. Maar alleen omdat het een lopend bedrijf is, betekent niet dat het niet gevaarlijk is."

Meera's gedachten gingen razendsnel. "Hoe kan het het beste zijn als een maffiabaas het runt?" riep ze bijna, haar frustratie borrelde omhoog.

Het idee om mogelijk naar zo'n plek gestuurd te worden voor een interview maakte haar hart razen van angst. De schoollijst was nog niet eens uit, en ze raakte al in paniek.

Jiya haalde weer haar schouders op en nam een nonchalante hap van haar mais.

"Ik weet het niet. Maar zo gaan de dingen hier. A.M. Empire is een machtig bedrijf in de zakenwereld. Hun regels zijn strikt, hun connecties zijn sterk, en mensen die met hen werken, slagen. Maar ja, het is een maffiafront, dus het is niet bepaald veilig."

Meera's gedachten gingen razendsnel. Het idee om geassocieerd te worden met Arjun Madhav of zijn rijk was angstaanjagend.

Ze had verhalen gehoord, geruchten die hem afschilderden als meedogenloos, een man die nergens voor terugdeinsde om te krijgen wat hij wilde.

Zijn invloed was zo ver reikend dat zelfs de overheid leek weg te kijken van zijn activiteiten.

"Bid gewoon dat we niet op de lijst voor A.M. Empire eindigen," voegde Jiya eraan toe, haar toon bijna achteloos, alsof ze niet net een bom had laten vallen.

Maar Meera kon haar hart voelen bonzen in haar borst, angst knaagde aan haar binnenste.

'Alsjeblieft, God, laat me niet op de lijst voor A.M. Empire staan,' dacht ze wanhopig.

Het idee alleen al om dat bedrijf binnen te stappen, bezorgde haar rillingen. Het was niet zomaar een interview. Het was het betreden van de leeuwenkuil.

Ze fronste haar wenkbrauwen, probeerde zichzelf te kalmeren.

'Wat zeg ik? Er doen meer dan honderd studenten mee aan dit project. De kans dat ik gekozen word voor A.M. Empire is klein... toch? Ik kan niet mogelijk gekozen worden. Ontspan, Meera.'

Ze haalde diep adem, probeerde de paniek in haar binnenste te kalmeren.

Haar gedachten gingen door de kansen, probeerde zichzelf gerust te stellen. Maar het ongemak in haar maag bleef, een zware knoop van angst die niet wilde verdwijnen.

"Ontspan, Meera," mompelde ze onder haar adem, probeerde zichzelf te overtuigen. Maar hoe vaak ze het ook zei, de angst om geselecteerd te worden voor A.M. Empire hing over haar als een donkere wolk.

"Laten we het niet meer over hem hebben." zei Jiya, en verbrak de gespannen stilte die tussen hen was ontstaan. Ze keek naar Meera, die nog steeds in gedachten verzonken was.

"Hoe gaat het met de nieuwe baan? Bevalt het je?"

Meera knikte afwezig, hoewel haar gedachten nog steeds verstrikt waren in het verontrustende gesprek dat ze net hadden gehad. Ze probeerde de aanhoudende angst van zich af te schudden.

"Het is stressvol, maar wel oké." antwoordde ze uiteindelijk.

Jiya trok een wenkbrauw op en grijnsde.

"Stressvol? Echt waar? Ik wist niet dat boeken terugzetten op planken en ze organiseren zo moeilijk kon zijn!" plaagde ze, haar ogen glinsterend van plezier.

Meera kon niet anders dan lachen, de spanning in haar schouders verminderde een beetje.

"Nou, als je het zo zegt..." lachte ze. Werken in de bibliotheek was haar kleine bijbaantje, een manier om haar zakgeld te laten stromen.

Het was niet glamoureus, maar het was rustig, en ze hield van de routine ervan.

"En hoe gaat het in het restaurant? Nog steeds je weg door al het eten aan het eten, zie ik?" kaatste Meera terug, haar toon speels terwijl ze haar vriendins wangen lichtroze zag kleuren.

Jiya rolde met haar ogen, maar ze was duidelijk verlegen.

"Heel grappig, Meera." mompelde ze, hoewel er een glimlach om haar lippen speelde.

Jiya's liefde voor eten was algemeen bekend, maar wat het nog grappiger maakte, was dat het nooit haar figuur leek te beïnvloeden.

Ondanks dat ze zichzelf een foodie noemde, bleef ze slank en fit, tot ieders verbazing.

Meera lachte harder om de reactie van haar vriendin. "Serieus, ik weet niet hoe je het doet. Ik zou twee keer zo groot zijn als ik in een restaurant werkte zoals jij!"

Jiya haalde haar schouders op met een ondeugende grijns. "Goede stofwisseling, denk ik. Plus, ik verbrand het door de hele dag rond te rennen en tafels te bedienen."

Ze lachten allebei, en voor een moment verdween de donkere wolk van hun eerdere gesprek, vervangen door het comfort van hun luchtige geklets.

.

.

.

.

.

.

.

19:15 uur

"Didi!" Veda's gezicht lichtte op zodra ze haar zus door de deur zag stappen.

"Beta! Hoe was het werk?" riep hun moeder vanuit de keuken, terwijl ze een paar schalen in haar handen hield. Veda snelde snel naar haar toe om te helpen.

"Het was goed, Ma." antwoordde Meera, terwijl ze de kamer scande. "Waar is Papa? Ik zie hem niet."

"Oh, hij belde eerder." zei haar moeder, terwijl ze de schalen op de eettafel plaatste met Veda's hulp. "Hij komt vanavond laat thuis."

Meera knikte, een beetje teleurgesteld, maar gewend aan haar vaders drukke schema.

"Oké." zei ze, terwijl ze haar moeder terug naar de keuken zag lopen.

"Ga je opfrissen en kom dan naar beneden voor het avondeten." instrueerde haar moeder over haar schouder, en verdween in de keuken met Veda aan haar zijde.

Meera liep de trap op en ging naar haar kamer, die ze deelde met haar jongere zus. Toen ze binnenkwam, overspoelde een vertrouwd gevoel van comfort haar, een kleine verademing van de stress van de dag.