Een IJskoningin te koop

Beste Lezer,

Voordat je aan dit verhaal begint, wil ik je waarschuwen voor de inhoud. Ik raad het niet aan voor mensen onder de 18. Naast de stomende scènes kan de hele verhaallijn verontrustend zijn. Als je daar oké mee bent, veel leesplezier!

Alice

Ik stormde het gebouw uit waar de trainingsruimte van de schaatsers was, wanhopig proberend de club te verlaten zonder in tranen uit te barsten. Iedereen was altijd zo lief voor me geweest. Ik had een prachtige ketting van mijn team gekregen als herinnering aan de tijd die we samen hadden doorgebracht.

Weggaan was ongelooflijk moeilijk. Mijn coaches hadden jarenlang aan mijn zijde gestaan, maar afscheid nemen van mijn beste vriend Lucas was het zwaarst. We schaatsten al samen sinds we vier waren. We deden samen mee aan ons eerste Junior Kampioenschap en sindsdien hadden we altijd aan wedstrijden deelgenomen. We probeerden een paar keer als paar te schaatsen en raakten snel aan elkaar gewend. Onze trainers stelden voor dat we als duo zouden deelnemen, maar ik was gelukkiger als solo kunstschaatser.

“Alice, wacht!”

Ik sloot mijn ogen toen ik hem achter me hoorde roepen. Ik draaide me om en zag hem naar me toe rennen. Zijn blonde haar was rommelig en zijn blauwe, tranen gevulde ogen weerspiegelden zijn verdriet.

Hij probeerde op adem te komen. Ik wist dat hij al een tijdje verliefd op me was, en de laatste tijd begon ik ook meer aan hem te denken, overwegen om zijn vriendin te worden. Hij was de enige jongen bij wie ik ooit zo dichtbij was gekomen, en ik vond hem erg leuk. Ik kon me voorstellen dat ik misschien ooit verliefd op hem zou worden.

Maar het was te laat om een relatie met hem te beginnen. Ik wist dat ruzie maken met mijn stiefvader ernstige gevolgen zou kunnen hebben, en ik zou degene zijn die zou lijden, niet hij. Ik had geen keus; ik moest gaan.

“Heb je niet overwogen om te blijven? Er zijn talloze uitstekende universiteiten in Montreal. Waarom denk je dat een Amerikaanse universiteit beter is?”

Ik kon geen woorden vinden om hem te antwoorden. In plaats daarvan stapte ik dichterbij, omhelsde hem stevig en hield hem zo lang vast als ik kon.

Toen ik de bus hoorde naderen, liet ik hem los, kuste zijn wang en stapte snel in het voertuig.

Ik koos een stoel aan de andere kant van de bus. Ik wist dat het zien van zijn verdrietige figuur, daar staande in de hoop dat ik van gedachten zou veranderen, me volledig zou breken. Ik veegde mijn tranen weg en probeerde het vertrouwde uitzicht door mijn waterige ogen te zien, maar ik kon niets zien.

Ik stapte een halte voor mijn straat uit de bus. Ik wilde een stukje lopen, in de hoop dat het mijn gedachten zou verhelderen, maar ik voelde me nog steeds hetzelfde toen ik thuiskwam.

Toen ik door de voordeur stapte, hoorde ik de stem van mijn moeder. “Alice, ben jij dat? Kom eten.”

Ik zei geen woord. Ik wist niet zeker of ze voor ons allemaal had gekookt, maar ik liep naar de eetkamer en ging zitten. Drie borden met gekookte maaltijden stonden op ons te wachten.

Ik was niet verrast om mijn stiefvader daar al te zien zitten.

Ik haatte hem. Hij had me nooit fysiek aangeraakt, maar ik haatte hem voor de jaren van mentale mishandeling die hij me had aangedaan en voor de emotionele en fysieke schade die hij mijn moeder had berokkend, wat leidde tot haar ziekte. Maar nu, nadat hij mijn toekomst had verwoest, voelde ik dat ik hem wel kon martelen tot de dood. Ik bleef stil toen ik hem hoorde spreken.

"Alice, ik heb met de familie Sullivans over je gesproken. Ze hebben er geen bezwaar tegen als je doorgaat met kunstschaatsen en hebben je verzoek om aan een universiteit te studeren geaccepteerd. Ze zeiden dat je er een mag uitkiezen, en zij zullen ervoor betalen."

Ik reageerde niet. Hij bleef stil terwijl mijn moeder ook ging zitten.

"Ik stuur je naar een goede plek, Alice. Ze behoren tot de rijkste families in Los Angeles. Ze zullen je alles geven wat wij nooit konden."

Terwijl hij doorging, legde ik mijn bestek neer. Ik moest mezelf inhouden om niet te spreken.

Hij zuchtte terwijl ik zijn blik op me voelde. "Je weet dat we geen andere keuze hebben. Ik wou dat we die hadden," zei hij pijnlijk.

Dat was genoeg. Ik voelde dat mijn woede me zou verteren als ik stil bleef. Ik stond plotseling op en sloeg op de tafel.

"Charles, ben je je bewust van wat je me hebt aangedaan? Hoe durf je te zeggen dat je geen andere keuze had? Ik ben je stiefdochter. Is dit waarvoor je me hebt opgevoed? Om me te verkopen als je geld tekortkomt?"

Ik schreeuwde naar hem, mijn handen trilden.

"Kalmeer, Alice. Je krijgt alles wat je wilt, en de schulden en gunsten die ik die mensen verschuldigd ben, worden vereffend. Deze overeenkomst is gunstig voor ons beiden."

"Wat heb ik te maken met jouw duistere zaakjes? Waarom ik? Ben je je ervan bewust dat je me dwingt tot een huwelijk? Besef je wel dat dit tegen mijn wil is? Dit is mijn leven, verdorie. Mijn carrière, mijn dromen – al het harde werk sinds ik klein was, was voor niets."

Hij keek gewoon weg, alsof het hem niets kon schelen. Ik wierp een blik op mijn moeder, die haar hoofd liet zakken. Uiteindelijk draaide Charles zich naar me om.

"Je gaat een goed leven hebben," verklaarde hij.

"Een goed leven? Denk je echt dat ik zo naïef ben dat ik niet zie waar dit allemaal om draait? Wie koopt er een mens in deze tijd? Zijn ze van plan mijn organen te kopen? Willen ze me gebruiken als prostituee of als huishoudslaaf?"

Deze keer lachte hij.

"Waar heb je dat idee vandaan? Je wordt een lid van hun familie. Ze gaan voor je zorgen."

"Ik ga nergens heen!" schreeuwde ik. "Hoor je me? Jij bent een loser, een klootzak. Ik laat je niet van mij profiteren. Ik heb mijn eigen leven en carrière, en ik blijf hier wonen – zelfs als ik naar de politie moet gaan om je aan te geven."

Ik wees naar hem, maar angst weerhield me ervan verder te spreken toen hij opstond en me tegen de muur duwde. Hij greep mijn nek. Ik voelde tranen opkomen, maar ik wilde geen zwakte tonen.

"Hou je mond, jij rotkind! Je vertrekt morgen. Laat me het niet herhalen als je heel wilt blijven!"