Een Les in Magie

Er zijn veel ervaringen die de meeste vrouwen als vrijwel universeel beschouwen. Een van die ervaringen is ergens na het donker moeten lopen. Het is vaak een zenuwslopende ervaring.

Je klemt nerveus je sleutels vast, kijkt om je heen, probeert in de goed verlichte gebieden te blijven en mensen op straat te vermijden. Het probleem is dat er geen andere mensen op deze straat zijn. Waarom is dat een probleem?

Nou, het is een probleem omdat als ik de enige andere persoon op deze straat ben, waarom hoor ik dan een tweede set voetstappen achter me? Ik ben op mijn hoede, kijk voorzichtig om me heen, maar ik zie niemand. Ik versnel mijn pas, aarzelend om te rennen omdat dat iemand zou kunnen aanzetten om me achterna te komen. Is het vreemd om aan te nemen dat de voetstappen iemand zijn die me volgt? Misschien. Maar ik kan het gevoel gewoon niet van me afschudden.

Een paar keer vandaag, terwijl ik aan het werk was in de plaatselijke kleuterschool, had ik het gevoel dat iemand naar me keek, maar elke keer begon een kind te huilen of te vechten en vergat ik het weer. Maar nu ik in het donker naar huis loop, komen al die momenten weer bij me terug. Waarom moest meneer Rollinson zo laat zijn om zijn dochter op te halen? Meestal ben ik thuis voordat het donker wordt. Ik woon maar een paar minuten van mijn werkplek. Maar vandaag belde hij en zei dat hij te laat zou zijn.

Als het nieuwste en minst ervaren lid van het personeel was ik degene die moest blijven wachten zodat het kind naar huis kon en ik daarna kon afsluiten. Als gevolg daarvan loop ik nu in het donker naar huis. Ik had een Uber moeten bellen of zoiets, maar ik wilde geen geld verspillen, ik dacht dat het zo'n korte wandeling was. Tegen de tijd dat de Uber zou arriveren, zou ik waarschijnlijk al thuis zijn! Nou, ik heb nu spijt van die beslissing. Ik maak snel een mentale inschatting van mijn situatie. Ik ben ongeveer tien minuten van huis.

Misschien minder als ik ren, maar ik ben nooit echt atletisch geweest en ik heb astma, dus rennen zou waarschijnlijk slecht aflopen. Ik heb niet veel om mezelf mee te verdedigen, alleen mijn sleutels die ik al vastklem, mijn handtas en mijn lege lunchtrommel. Mijn schoenen zijn platte zwarte laarzen die in ieder geval goed zijn om mee te bewegen.

Je hebt goede schoenen nodig om de hele dag achter peuters aan te rennen. Mijn spijkerbroek en babyroze shirt met het kleurrijke logo van de kleuterschool lenen zich niet goed om te blenden of te verstoppen, maar dat zou mijn enige keuze kunnen zijn. Mijn lange bruine haar is vastgebonden in een losse paardenstaart met een lichte golf aan het einde. Het was gekruld toen ik vanmorgen van huis ging, maar dat heeft de hele dag niet overleefd.

Dat is zo'n nutteloze gedachte om nu te hebben. Toch, in ieder geval zit mijn haar uit de weg, hoewel ik me ineens allerlei manieren voorstel waarop een paardenstaart een probleem kan zijn. Is het makkelijker voor een aanvaller om mijn haar naar achteren te trekken als mijn haar omhoog of omlaag is? Dit voelt echt als iets dat we op school zouden moeten leren.

Misschien kan ik iemand bellen voor hulp, maar wie? De politie? Het zou een eeuwigheid duren voordat ze hier zijn, het zou sneller zijn om naar huis te rennen. Plus, wat ga ik zeggen? Ik DENK dat er MISSCHIEN iemand anders op dezelfde straat is en ik VERONDERSTEL dat ze me volgen?

Ja, ik betwijfel of ze snel zouden komen. Ik zou mijn broer Damien kunnen proberen. Hij zou komen als ik het vroeg, maar hij is brandweerman en werkt vanavond een late dienst. Wat betekent dat hij ofwel met een noodgeval bezig is OF in de brandweerkazerne is. Het zou net zo lang duren voordat hij arriveert als de politie.

Oké, nieuw plan. Het is donker, maar het is niet ZO laat. Misschien is er ergens in de buurt een winkel of bedrijf open waar ik naar binnen kan glippen. Een plek met mensen waar ik kan blijven totdat deze persoon verder gaat. Of totdat ik een Uber kan bellen om me de rest van de weg naar huis te brengen. Ik kijk om me heen, maar alle gebouwen om me heen lijken donker.

Shit, shit, shit! Ik sla gedachteloos rechtsaf een zijstraat in. Ik ga niet meer richting huis, maar ik ben vrij zeker dat er een tankstation of iets dergelijks deze kant op is. Het maakt me niet uit wat voor plek het is, zolang het maar goed verlicht is en er mensen zijn.

Ik loop nog maar een klein stukje verder voordat ik besef dat afslaan een fout was. Blijkbaar had ik mijn richtingsgevoel verkeerd. De straten worden eigenlijk donkerder en er is geen teken van een tankstation. De voetstappen achter me komen dichterbij.

Mijn hart bonst en ik zweet veel te veel voor zo'n koele avond. Ik versnel mijn pas en ik voel mijn paardenstaart om mijn schouders zwiepen. Mijn borst voelt benauwd, ofwel door astma of door angst, misschien een combinatie van beide.

Ik zou waarschijnlijk mijn inhalator moeten gebruiken, maar ik wil nu niet stoppen om in mijn tas te graven. De voetstappen achter me zijn zo luid, ik waag een snelle blik achterom en eindelijk zie ik hem. Een lange, slungelige man. Hij ziet er onverzorgd uit met warrig haar en een ongezonde bleekheid. We maken oogcontact en zijn ogen vangen ergens licht, waardoor ze een vreemde gele kleur krijgen.

De man grijnst naar me en versnelt zijn pas, hij komt dichterbij. Dat is het, er heeft geen zin meer om te doen alsof ik hem niet zag. Ik begin te rennen, mijn tas en lunchtrommel tegen mijn borst geklemd. Ik raak in paniek, ik kan niet ademen en ik denk dat ik verdwaald ben. Overal is het donker en ik heb geen idee waar ik heen moet. Ik overweeg om op een willekeurige deur te kloppen en om hulp te schreeuwen wanneer ik het hoor.

Rechts van me hoor ik muziek. Ik weet niet precies waar het vandaan komt, maar ik sla meteen rechtsaf en ga ernaartoe. Mijn longen branden en ik voel me een beetje duizelig. Ik denk niet dat ik genoeg zuurstof krijg, maar toch ga ik door. De muziek wordt luider. Ik zie het gebouw waar het vandaan komt, er branden lichten in de ramen. Ik ren ernaartoe en trek aan de deur, maar die gaat niet open.

Verdomme, de deur is op slot! Natuurlijk is die op slot, dit is de achterkant van het gebouw. Ik ben een steegje ingerend zonder te kijken aan welke kant van het gebouw ik was. En nu, geniaal als ik ben, zit ik vast in een doodlopend steegje zonder uitweg. Misschien ben ik de man kwijtgeraakt? Ik draai me om en gil als ik besef dat hij maar een paar meter van me vandaan staat en gestaag dichterbij komt.

De gele glans is terug in zijn ogen. Ik weet niet wat ik anders moet doen, dus ik gooi mijn lunchtrommel naar hem. Het is vrij zinloos. Hij slaat het weg en gromt naar me. Huh? Gromt? Wie gromt er nou naar mensen? Ik klem mijn sleutels vast en houd ze voor me uit als een wapen.

Een nutteloos, zinloos wapen dat me niets gaat helpen omdat ik nu niet eens goed kan ademen, laat staan een man van waarschijnlijk een halve meter langer dan ik van me af kan vechten. Hij zet nog een stap naar me toe en in het licht dat door het raam van het gebouw schijnt, zie ik nu zeker dat ik niet genoeg zuurstof heb gekregen, want er klopt iets niet.

Wat ik dacht dat ingevallen wangen en een ziekelijke bleekheid waren, is eigenlijk een volledig misvormd gezicht bedekt met grijzig haar. In feite heeft het hele lichaam van de man overal plukken vacht, als een zieke hond die de helft van zijn vacht heeft verloren. Ik wed dat deze man vlooien heeft of zoiets. Hij grijnst weer naar me, genietend van mijn afschuw, en nu zie ik zijn tanden, of moet ik zeggen slagtanden. Wat is hij in hemelsnaam? Ik schreeuw uit volle borst en met de hand die geen sleutels vasthoudt, bonk ik op de deur achter me.

“IEMAND LAAT ME BINNEN. HELP ME ALSJEBLIEFT. ALSJEBLIEFT! IK HEB HULP NODIG, IK DOE ALLES ALSJEBLIEFT!” schreeuw ik gedachteloos. Het wezen reikt naar me. Ik zwaai naar hem met mijn sleutels, maar hij grijpt mijn pols en trekt me naar voren. Ik voel iets in mijn pols bijten en ik zie zijn klauwachtige vingers terwijl ze bloed trekken. Ik kan niet ademen, dit is te veel. Mijn zicht wordt wazig. Ik sta op het punt te sterven in een steegje en mijn laatste gedachte is dat ik wou dat meneer Rollinson niet zo laat was geweest.