Het Lied in het Hart van de Heks

Proloog

Het eerste wat hij zich herinnerde voordat de pijn toesloeg en de nevel verbrak waarin hij al jaren verdronken was, waren de woorden die werden uitgesproken. Eerst waren er zijn woorden, gezegd in zo'n walgelijke en arrogante toon, dat hij niet zeker wist of hij het echt was die ze had uitgesproken.

“Ik, Matthew Frost Stonemaker, verwerp jou, Alora Frost Northmountain, als mijn partner!” Dat was de eerste breuk in de nevel.

Toen, alsof gedempt, kwamen haar woorden. “Ik heb mijn naam veranderd in een bloed-eed aan de Pack Alpha, mijn naam is nu Alora Luna Heartsong.” Haar woorden klonken vol pijn.

Matthew voelde een schok van pijn zijn hart samenknijpen bij het horen van haar stem. Matt wilde de woorden die de vrouw voor hem pijn deden terugnemen, maar in plaats van troost te bieden, kwam er nog een afwijzing uit. “Ik, Matthew Frost Stonemaker, verwerp jou, Alora Luna Heartsong, als mijn partner!”

Matt dacht, “Partner? Heb ik een partner?”

Een andere stem voegde zich bij de zijne, deze had een grom erin en het was duidelijk dat hij pijn had. “Ja, we hebben een partner! Schiet op, zeg iets, vertel haar dat je haar niet echt wilt afwijzen, we worden gecontroleerd!” De stem smeekte Matt.

Het kostte Matt's geest een minuut om te verwerken wie de stem was, het was zijn wolf Ares. Matt was een weerwolf, in staat om van zijn menselijke vorm te veranderen in die van een wolf of Lycan. Zijn menselijke vorm had zijn eigen persoonlijkheid en ziel, net zoals zijn wolf helft dat deed. Ze waren twee zielen die één lichaam deelden, en wat de een voelde, voelde de ander ook.

Matt was niet in staat om te doen wat zijn wolf hem opdroeg. Er was iets dat Matt ervan weerhield zijn partner te kunnen claimen. “Ik kan niet! Iets houdt me tegen om te spreken!” Matt riep in paniek naar zijn wolf.

Toen kwamen de woorden. “Ik, Alora Luna Heartsong, verwerp jou, Matthew Frost Stonemaker, als mijn partner.”

De stem die de woorden uitsprak was kalm. Alsof Matt’s afwijzing van haar verwacht was. “Waarom was het verwacht?” vroeg hij intern voordat de pijn hem overweldigde, waardoor zijn eens staande vorm op de grond viel. Matt liet een onvrijwillige huil van pijn horen toen de pijn toesloeg.

Met de pijn verdween de nevel met een plof. Alsof je plotseling weer kunt horen na een tijdje doof te zijn geweest. Met de plof kwam het geluid van een klap en een verschrikkelijk gegil. De stem beschuldigde een ander ervan haar vriendje te proberen te stelen.

Matt realiseerde zich niet dat de schreeuwende feeks naar hem verwees totdat ze zei: “Je had gewoon de afwijzing moeten accepteren en de pijn voor jezelf moeten houden.”

Matt wilde de feeks stoppen, ze schreeuwde tegen zijn afgewezen partner. Ook, naar wat hij kon horen, was deze feeks de reden dat hij door zijn partner werd afgewezen. Matt was te zwak van de pijn om van de grond te kunnen komen.

Maar gelukkig waren er andere stemmen die Alora's verdediging tegen de feeks opnamen. Op dat moment herinnerde Matt zich wie de feeks was, en de persoon tegen wie ze schreeuwde.

De feeks was Sarah Frost Northmountain, de zus van Alora, de vrouw die mijn partner had moeten zijn. Ares jammerde binnenin Matt, opgerold in zijn ruimte, zijn lichaam gekweld door de pijn van afwijzing. Ares was buitengewoon depressief.

De afgelopen jaren was er iets op zijn menselijke vorm, Matt, geplaatst dat hem onder de controle van de schreeuwende feeks, Sarah, hield. Nu leek het alsof de betovering was verbroken, maar de onherstelbare schade was al aangericht, ze hadden hun partner verloren.

Matt was eindelijk in staat om op te staan, en hoewel hij niets liever wilde dan de schreeuwende feeks in stukken scheuren, kon hij dat helaas nog niet doen. “Ik begin me dingen te herinneren, Ares.” zei Matt tegen zijn wolf.

Ares, door zijn pijn en wanhoop heen, voelde hoop in zich opkomen. ‘Was de betovering van zijn menselijke vorm echt verbroken? Zouden ze weer in sync kunnen zijn?’ Voorzichtig vroeg de wolf “Herinneren wat voor dingen?”

Matt greep Sarah’s schreeuwende arm, trok de feeks weg van haar zus en vertrok, drie andere vrouwen volgden hen. Agatha, Beatrice en Lauren.

“Ik herinnerde me de dag dat ik het uitmaakte met Sarah. Ze dwong me een klein zijden zakje met kruiden erin aan te nemen. Ze zei dat het een magische talisman was die het kwaad zou afweren, en vertelde me het in mijn portemonnee te doen en altijd bij me te dragen.”

Dat was de dag dat Ares en Matt gescheiden raakten, de dag dat de nevel Matt overnam. “Er moet een betovering op dat kleine zakje zitten.” zei Ares met een grom.

“Dat geloof ik ook.” zei Matt, terwijl hij opzij keek naar Sarah. Haar gezicht was verwrongen van woede, en ze zag er lelijk uit.

Sarah bleef schreeuwen terwijl Matt hen naar hun eerste les van de dag bracht. 'Waarom zat Sarah nog op school, ze was twee jaar ouder dan Alora en hijzelf,' vroeg Matt zich af.

“Zwarte magie.” zei Ares. Slechts die twee woorden stuurden een rilling van afschuw over Matts rug.

Het klopte en ook weer niet, maar het was het enige wat Matt kon bedenken dat hem zo sterk had kunnen controleren.

“Als het zwarte magie is, hoe is Sarah er dan aan gekomen?” vroeg Matt.

“Misschien heeft ze het gekregen van die vrouw die ze jaren geleden 'tante' noemde.” antwoordde Ares.

Sarah bleef hun oren martelen met een venijnige en vulgaire tirade totdat ze van hem gescheiden moest worden. Ze moesten in verschillende secties van het strijdarena van hun middelbare school zitten. Matt stuurde een kleine dankbetuiging naar de Maangodin voor kleine gunsten.

Matt fronste na die gedachte. Waarom zou de Maangodin om hem geven, hij had net een taboe gebroken en de partner afgewezen die de Godin hem had gezegend. De pijn die door hem heen scheurde, liet hem bijna weer luid jammeren. Het deed Ares zich opnieuw in zichzelf krullen.

Matt voelde zich zo schuldig voor de pijn die zijn wolf doormaakte, hij vond dat het allemaal zijn schuld was dat hij in Sarah's val was gelopen. “Het spijt me zo, Ares, als de Godin ons ooit een tweede kans geeft, beloof ik dat we de grond zullen aanbidden waarop ze loopt.” zei Matt met een emotievolle stem.

Ares knikte, denkend dat dit juist was, zijn menselijke vorm was niet schuldig aan wat er was gebeurd. Die teef was dat. “We moeten uitzoeken of Sarah dit ook bij de drie meisjes heeft gedaan die haar altijd vergezellen.” zei Ares tegen Matt.

Matt dacht daarover na en sorteerde door de wazige herinneringen van de afgelopen jaren. Als zijn herinneringen correct waren, zouden die meisjes zeker onder een betovering van Sarah staan. Hun oorspronkelijke persoonlijkheden deden Matt dit denken, dus het was gemakkelijk voor hem om het met zijn wolf eens te zijn.

“Ik geloof dat je gelijk hebt, Ares.” zei Matt met een sombere stem.

Een paar nachten na dat verschrikkelijke moment verdween Sarah uit de roedel, en slechts dagen nadat ze was verdwenen, had Matt een nachtmerrie. Een die hem uit zijn bed op de vloer liet vallen. Zweet bedekte zijn lichaam en tranen stroomden over zijn gezicht.

Het beeld van de vrouw, doorweekt in haar eigen bloed en bedekt met wonden, en het maniakale gelach van Sarah terwijl ze de vrouw herhaaldelijk pijnigde, stond nog vers in Matts geheugen. Pijn kneep Matts hart samen en liet Ares, die de nachtmerrie ook had meegemaakt, jammeren.

Er was een andere stem in de nachtmerrie, een man die smeekte dat Sarah moest stoppen. Die stem had de vrouw 'Regen' genoemd. “Wat was dat?” vroeg Matt in paniek aan Ares.

“Ik weet het niet.” antwoordde Ares.

“Het voelde zo echt.” zei Matt terwijl hij zich omrolde en op zijn rug ging liggen, nog steeds op de vloer naast zijn bed.

Matt staarde naar het plafond. Het enige licht in de kamer kwam van de maanstralen rond de randen van zijn gordijnen. Het was niet veel, maar genoeg voor een weerwolf om alles in de kamer duidelijk te zien.

Matt dacht na over de droom, over de wanhoop die hij had gevoeld om de vrouw van Sarah te redden, alleen om gevuld te worden met machteloosheid toen hij het niet kon. De nachtmerrie voelde zo echt, alsof het meer was dan een nachtmerrie, alsof het een...

“Misschien was het een visioen van de Maangodin.” zei Ares, onderbrekend Matts gedachtegang.

“Ik begon het ook als een visioen te zien, maar van de Maangodin? Waarom?” vroeg Matt.

“Waarom niet?” schoot Ares terug.

“Oké, zelfs als het visioen van de Godin was, waarom stuurde ze het dan naar ons?” vroeg Matt aan Ares.

“Ik weet het niet, maar we moeten er aandacht aan besteden.” zei Ares met een serieuze toon.

Ares wilde zijn echte vermoedens over het visioen nog niet uitspreken. Hij wilde geen hoop koesteren, alleen om teleurgesteld te worden als zijn vermoedens onjuist bleken te zijn.

Matt voelde dat Ares niet alles vertelde wat hij dacht, maar Matt dacht dat Ares zijn redenen had, waarschijnlijk dezelfde als hijzelf. Als hij gelijk had, dachten ze allebei dat het mogelijk was dat de vrouw die ze in het visioen zagen... hun tweede kans partner was.