Huwelijkse Onrust: Terug, Eerste Liefde!

De kamer was doodstil, het enige geluid was de deur die dichtklikte. Hij wist dat iedereen vertrokken was. Hij haastte zich naar haar kamer en deed de deur achter zich op slot. "Nee, ik ben bang."

"Maak je geen zorgen, ik ben hier."

De telefoon ging en de ijzige stem van Edward Howard klonk door de hoorn: "Anne ligt in het ziekenhuis. Breng me wat schone kleren; die hebben ze hier niet."

Verbijsterd door het nieuws vroeg ik: "Wat is er gebeurd? Is ze in orde?" Maar de verbinding werd verbroken.

Vier jaar huwelijk met Edward hadden me gehard tegen zijn ijzige houding. Toen ik in het ziekenhuis aankwam, wist ik het kamernummer niet; ik probeerde Edward en Anne te bellen, maar geen van beiden nam op. Ik moest een verpleegster vragen of er iemand met de naam Anne in het ziekenhuis lag, om er vervolgens achter te komen dat er niemand was die Anne heette. Ik dwaalde angstig door de gangen totdat ik een bekende gestalte in de menigte zag. Het was Edward.

Ik riep en rende naar hem toe: "Hoe is het met Anne? Waarom nam je de telefoon niet op?" Edward, afstandelijk als altijd, stond daar uitdrukkingsloos en zei vlak: "Geef me gewoon de kleren en ga naar huis."

Was ik helemaal hierheen gekomen om voor loopjongen te spelen? Een bediende had dit vast ook kunnen doen.

Ik vroeg: "Wat mankeert Anne? Ik maak me echt zorgen."

"Het is niet ernstig, maak je geen zorgen."

Hield hij de waarheid achter om te voorkomen dat ik me zorgen zou maken? Ik besefte dat ik me aan een strohalm vastklampte.

Edwards lippen krulden tot een nauwelijks waarneembare glimlach, waarna hij de spullen zonder nog een woord te zeggen uit mijn handen griste en vertrok zonder om te kijken.

Ik stond daar, in gedachten verzonken. Zou Anne een terminale ziekte hebben? Ik ging terug naar de verpleegpost om het nog eens te vragen. Na veel moeite kwam ik er eindelijk achter dat ze een "anale fissuur" had, en de arts voegde eraan toe: "Het vermoeden bestaat dat dit door seksuele activiteit is veroorzaakt." Toen ik dit hoorde, duizelde het me en overspoelde een scherpe golf van duizeligheid me.

Anne had geen vriendje, althans niet voor zover ik wist. Maar haar verwonding... en het feit dat mijn man haar onder een valse naam naar het ziekenhuis had gebracht... Wat probeerden ze te verbergen?

Ik bedankte de verpleegster en liep verdoofd weg. De verpleegsters fluisterden achter mijn rug: "Die kinderen van tegenwoordig... roekeloos. En dan komen ze bij ons aankruipen om hun rommel op te ruimen."

Ik dwaalde door de ziekenhuisgangen en wilde naar huis, maar iets hield me tegen. Ik wilde naar de ziekenhuiskamer gaan, maar was ook bang voor de waarheid.

Uiteindelijk besloot ik om poolshoogte te gaan nemen. Ik liep langzaam, diep in gedachten verzonken. Anne York was geen bloedverwant van de familie Howard. Haar moeder, Clara York, was Edwards stiefmoeder. Clara had Anne meegenomen toen ze met zijn vader trouwde. En in die tijd was Anne vijf en Edward dertien. Ze waren samen opgegroeid.

Nadat ik met Edward getrouwd was, zei Anne plotseling dat ze niet bij haar ouders in het oude huis wilde wonen en stond ze erop om bij ons te komen wonen. Dus ons echtelijke huis telde altijd drie bewoners. Het was echt vreemd.

Ik vroeg me af hoe ik hier in de eerste plaats mee ingestemd had. Door de jaren heen had ik Anne vaak om Edwards nek zien hangen, zich verwend gedragend. Ik dacht naïef dat ze gewoon hechte broer en zus waren, maar nu... wat was er voorgevallen als er niemand keek?

Ik durfde niet verder te denken en strompelde naar de deur van de ziekenhuiskamer. Door het glas zag ik Anne in bed liggen, haar gezicht bleek en besmeurd met tranen. Ze hield Edwards hand vast, terwijl ze iets zieligs zei. Edward zat naast het bed en leunde iets voorover alsof hij haar troostte. Maar met zijn rug naar de deur kon ik zijn gezichtsuitdrukking niet zien of zijn stem horen, maar ik kon zijn bezorgdheid voelen.

Ik greep de deurklink vast maar draaide hem niet om, en liet hem uiteindelijk weer los.

Wat kon ik doen als ik nu naar binnen stormde? Een scène schoppen? Nee, dat zou te irrationeel zijn.

In families zoals de onze, vooral die welke verenigd zijn door economische belangen, was het ophouden van de schijn cruciaal. Ik kon de liefde verliezen, maar ik kon mijn waardigheid niet verliezen.

Voordat we trouwden, waarschuwden mijn vrienden me keer op keer dat er geen liefde bestond in gearrangeerde huwelijken. Maar ik was destijds naïef en dacht dat Edward echt van me hield.

Toen overleed mijn vader en had mijn moeder moeite om het familiebedrijf draaiende te houden. Ik wilde helpen, maar ik had geen aanleg voor zaken.

Het bedrijf had dus Edwards hulp nodig. Als ik stennis zou schoppen op basis van louter verdenkingen, zou ons toch al wankele huwelijk het misschien niet overleven. Mijn rationele verstand vertelde me om naar huis te gaan. Nu er niemand was, had ik een kans om aanwijzingen te vinden.

Ik besloot Annes kamer te doorzoeken. Meisjes hebben veel geheimen en er moesten wel wat aanwijzingen in haar kamer zijn.

Maar ik had het mis. Haar kamer was verrassend kaal: geen boeken, geen notitieboekjes, geen veelzeggend dagboek dat ergens was weggestopt.

Het enige op de kaptafel was een foto, een oude, vergelende foto die afstak tegen de luxueuze inrichting van de kamer. Het leek er niet thuis te horen.

Maar deze vreemde foto was Annes schat.

Op de foto leunde een jonge Anne tegen een lange Edward aan. Hij was genomen op Annes eerste dag bij de familie Howard. Edward, toen al een jongeman, zag er knap maar nors uit, duidelijk onwillig om op de foto te gaan maar toch meewerkend met Anne.

Dus dit werd Annes favoriete foto.

Ik doorzocht de kamer meerdere keren, maar vond niets. Dit leek niet op een studentenkamer, maar voor Anne was het normaal. Ze was niet ambitieus, spijbelde vaak op de universiteit en haar grootste hobby was waarschijnlijk geld uitgeven.

Telkens als Annes geld op was, klampte ze zich vast aan Edwards arm en gedroeg ze zich verwend om meer te krijgen.

Als iemand anders dit deed, zou het misschien irritant zijn, maar niet bij Anne. Ze was schattig, woog 140 pond en was 5 voet lang, klein als een aardappeltje, en haar glimlach was als die van een pop uit een anime.

Zelfs ik kon het niet laten om haar 20.000 dollar extra zakgeld te geven.

Maar nu had ik er spijt van.

Omdat ik niet wilde opgeven, ging ik naar Edwards werkkamer en doorzocht zelfs de kluis, maar vond niets.

Om 3 uur 's nachts was ik online en zocht ik op "hoe vind je bewijs van een affaire van je echtgenoot".

De tips van internetgebruikers pasten niet bij een familie als de mijne.

Na lang woelen in bed stuurde ik uiteindelijk een berichtje naar Edward: [Schat, kom je thuis vanavond?]

Waarom stuurde ik Edward een bericht? Omdat ik Edwards bezorgdheid om mij wilde gebruiken als bewijs dat hij niet vreemdging. Diep vanbinnen kon ik niet accepteren dat Edward een affaire had, en al helemaal niet met zijn zus Anne.

Maar ik wist ook dat Edward niet thuis zou komen. Hij zou de hele nacht bij Anne blijven.

Tot mijn verbazing antwoordde Edward direct. Hoewel het slechts een koud "ja" was, was het genoeg om me in extase te brengen.

Ik trok onmiddellijk mijn meest sexy lingerie aan en ging op de bank in de woonkamer zitten, wachtend tot Edward me zou zien zodra hij binnenkwam. Ik wilde dit zeldzame moment van samen alleen zijn koesteren.

Maar mijn plan mislukte opnieuw. De tijd verstreek en Edward kwam maar niet thuis.

Edward had tegen me gelogen.

Ik klemde mijn telefoon vast, terwijl tranen op het scherm vielen.

Half slapend voelde ik iemand aan mijn schouder schudden. Ik opende mijn ogen en zag Edwards knappe gezicht.

Ik ging rechtop zitten op de bank, waardoor de deken afgleed en mijn zorgvuldig uitgedoste zelf onthulde. Ik vroeg zachtjes: "Schat, heb je honger? Wil je iets eten?"

Edward aarzelde, tilde me toen snel op en droeg me naar de slaapkamer boven.

Ik kuste Edwards adamsappel, een mix van onschuld en verleiding, en zei: "Schat, ik wil je."

Maar Edward bedreef de liefde niet met mij.

"Trek wat kleren aan, vat geen kou." Edward legde me op het bed. Daarmee draaide hij zich om en ging de badkamer in.

Mijn hart brak. Hij kon gepassioneerd zijn, attent... met haar. Maar met mij, zijn eigen vrouw, was het een ondraaglijke opgave.

De passie vervaagde snel. Leunend tegen de koude muur werd ik langzaam rustig. Mijn hersenen, niet langer gedreven door lust, begonnen helder te denken. Ik besloot hem opnieuw te testen.