Iets Kwaadaardigs

*Auteur's Note: Dit boek is nog niet geredigeerd.

Alaric keek naar de zon en bedekte zijn hazelnootbruine ogen. Het was vroeg en heet, twee dingen die hij meer haatte dan wat dan ook. Hij nam een lange trek van zijn sigaret voordat hij deze op de grond gooide en krulde zijn lippen in afschuw bij de gedachte aan zijn komende ontmoeting. Als hij door Raien was geroepen, was er maar één reden: hij zou eindelijk zijn opdracht krijgen. Het snelle gezoem van het dorpsplein leek zijn kater te verergeren, en hij wreef over zijn voorhoofd in een poging de spanning te verlichten.

"Alweer de hele nacht aan het feesten geweest?"

Hij draaide zich om en glimlachte duivels naar Raien. "Voeg daar een beetje ontucht aan toe en je hebt mijn nacht zo'n beetje samengevat." Raien zuchtte en keek hem boos aan, waardoor Alaric nog breder glimlachte. "Kijk niet zo naar me, Raien. Je doet wat je wilt als je uit papa's gratie bent gevallen."

"En dat maakt je niets uit? Je broer mag dan niet in zijn gratie staan, maar hij heeft hem tenminste de hel gegeven om over te heersen."

Alaric wuifde hem weg. "Waarom ben ik hier?" Raien draaide Alaric om en wees met zijn lange vinger naar een vrouw.

Alaric bekeek haar van top tot teen en besloot dat ze mooi was. De zon kuste haar bronzen huid terwijl ze snel haar weg door het plein baande. Hij hield van de manier waarop ze haar haar had geknipt, hoewel ze er constant aan friemelde. Haar volle lippen hadden alleen een doorzichtige glans, niets overdreven, maar toch zeer aantrekkelijk.

"Raien... hoezeer ik het ook waardeer dat je mijn lunch uitkiest, ik ben heel goed in staat mijn eigen maaltijden te kiezen."

"Altijd met de sarcasme, hè? Nou, lach hier maar om, dat is je nieuwe opdracht."

Alaric kneep zijn ogen samen naar de vrouw en zag hoe ze bukte om een dakloze man wat kleingeld te geven. "Bah... ze is een goedzak, niet geïnteresseerd."

Raien keek hem boos aan. "Je hebt geen keuze in deze zaak. Als je je vleugels terug wilt, zal je haar moeten helpen."

Alaric zuchtte luid. Sinds zijn vader zijn vleugels had geknipt, was hij op aarde aan het wachten op zijn opdracht. Toch was hij geïrriteerd, het goede meisje voor hem was niet wat hij noodzakelijkerwijs zocht toen hij zijn belofte deed om gespaard te worden. Hij haalde zijn vingers door zijn haar.

"Waarom moet het haar zijn?"

"Omdat jij gezworen hebt haar te beschermen, of ben je dat ook vergeten? Een belofte om het kind te beschermen van wie de ouders door jouw toedoen zijn omgekomen."

Alaric verstijfde terwijl zijn ogen op de vrouw gericht bleven. "Weet je zeker dat zij het is?" Zijn gezicht verhardde. Het was het ene onderwerp waar hij een hekel aan had om over te praten. De ware reden voor zijn ballingschap, de echte reden waarom hij zijn vleugels had verloren.

"Ja, hoe passend om jou te laten trouwen met-"

Alaric verslikte zich in zijn speeksel. Woede en shock werkten samen om een storm in zijn ogen te creëren. "Wat zei je net?!"

Raien wist dat dit niet gemakkelijk zou zijn. "Je vader gelooft niet dat je je woord zult houden, tenzij je gedwongen wordt door een verbinding."

Alaric kookte van woede. "Ik ben heel goed in staat mijn woord te houden zonder gedwongen te worden met iemand te trouwen." Het was zo typisch voor hen allemaal. Liefde gebruiken als manipulatie, maar anderen straffen die hetzelfde deden.

Een grote, forse man liep naar de vrouw toe en legde zijn massieve hand om haar middel. Het goud van zijn trouwring viel Alaric op en zijn duivelse glimlach keerde terug. "Blijkbaar hebben jij en lieve oude vader je misrekend, goedzak is al bezet," zei hij wijzend naar het stel.

Hij kende haar misschien niet, maar hij kende mensen wel. Hij wist dat ze niet het type was om met getrouwde mannen om te gaan. Hij stak zijn handen in zijn lange leren jas en wachtte op Raien's reactie. In plaats van iets te zeggen, knikte Raien opnieuw naar hen. Alaric zag hoe ze een grimas trok voordat ze probeerde zich los te trekken uit de hand van de grote man. De man trok haar ruw terug en fluisterde agressief iets in haar oor. Angst tekende zich af op haar gezicht, en ze friemelde aan de ring om haar vinger terwijl ze naar haar schoenen keek. Alaric voelde zijn bloed koken en zette een stap naar voren, maar Raien legde zijn hand op zijn borst.

"Rustig," mompelde hij terwijl Alaric stoom uit zijn neus blies.

"Godverdomme klootzak."

Raien trok zijn wenkbrauw op. "Wat kan het jou schelen?"

Alaric hield niet van wat hij insinueerde. Hij stopte zijn handen terug in zijn zakken en keerde de scène de rug toe. "Het kan me niets schelen," beet hij Raien toe voordat hij in de menigte verdween.

Eva deed haar jas uit en legde haar handen op haar onderrug. Ze vertrok haar gezicht, zeker wetende dat Charles weer een blauwe plek had achtergelaten. Voorzichtig ging ze in haar stoel zitten en klikte gedachteloos door de e-mails voor haar. E-mails van fans en journalisten die allemaal wilden weten wanneer haar volgende boek uitkwam. Ze legde haar hoofd op het bureau en kreunde luid. Een schrijversblok had haar in zijn greep en haar werk leed eronder.

Ik heb nog maar één idee nodig, dan heb ik genoeg geld gespaard om weg te komen.

Ze keek naar de zon die langzaam haar kantoorraam binnensloop. Haar ogen gleden door de grote ruimte en bleven hangen op haar boekenkast. Ze stond op, liep naar het meubelstuk en bladerde door de verschillende boeken. De hardcovers van velen brachten langzaam haar vreugde terug. Eva hield meer van boeken dan van wat dan ook. Het was de hele reden waarom ze begon met schrijven. Een manier om te ontsnappen aan de beproevingen en onrust in haar leven waar ze momenteel niet aan kon ontsnappen in de realiteit. Het waren deze boeken die haar hielpen te verdragen wanneer Charles zijn hand ophief en haar sloeg, de geur van deze pagina's die haar ziel kalmeerden terwijl ze haar gescheurde lip verborg. Haar handen trilden toen ze probeerde haar eigen boeken aan te raken die ook op de plank stonden. Bestsellers noemden ze ze, en toch voelde het voor haar als niets dan een leugen. Voor velen werd ze als beroemd beschouwd, maar voor haar was ze gevangen. De gekooide kolibrie was geslagen totdat hij niet meer kon zingen.

Haar trillende vingers raakten het laatste boek dat ze had geschreven. Het was haar favoriet geweest. Een duistere romance over een Incubus die herenigd wordt met zijn dood gewaande vrouw. Ze liet haar vingers over de gegraveerde letters van de titel glijden, voordat ze het langzaam terug op de plank zette. "Ik mag niet meer over dat soort dingen schrijven," mompelde ze tegen zichzelf. Charles had dat heel duidelijk gemaakt. Ze draaide zich om en liep langzaam terug naar haar bureau, toen ze een boek hoorde vallen. Met een opgetrokken wenkbrauw liep ze terug naar de boekenkast en bukte zich om het boek op te rapen. Ze bestudeerde het in verwarring.

"Waar komt dit in godsnaam vandaan?"

De zwarte kaft contrasteerde perfect met de gladheid van de man erop. Zijn hazelnootkleurige ogen leken dwars door haar heen te kijken, waardoor er een rilling over haar rug liep. Zijn handen hielden een bebloede roos vast, tegen zijn gebeeldhouwde gezicht. Ze had nog nooit iemand gezien die er zo kwaadaardig en sensueel tegelijk uitzag. Besluitend dat ze niet hield van het gevoel dat de foto haar gaf, opende ze het boek om een kijkje te nemen. Bij het lezen van de eerste paar regels leek elk woord op haar lippen te branden.

Alaric is verreweg de meest getroebleerde zoon van zijn vader. Geschapen om de hemelen over te nemen, werden zijn eens witte vleugels zwart toen zijn ware aard zich vormde. Hij staat bekend om zijn neiging tot het drinken van bloed, het voeden op seksuele energie, en het deelnemen aan sadistische vormen van marteling zowel voor seksuele bevrediging als barbaarse kwelling. Vaak verward met zijn broer, is hij in feite de oudste, de machtigste. Zijn wezen is een mengeling van alles. Engelachtig, demonisch, vampirisch... er is geen correcte benaming om uit te leggen wat hij is, hoewel de meesten hem simpelweg aanspreken als... Something Wicked.