Liefde voor Quinn

(Quinn)

Gisteravond verliep precies zoals ik had verwacht. Nou ja, bijna. Het eerste deel van de avond bracht ik door met een rondborstige brunette wiens naam ik me niet meer kan herinneren. Het zou Cindy of Candy kunnen zijn geweest. Ik weet vrij zeker dat het met een C begon.

We ontmoetten elkaar op een cocktailparty georganiseerd door een van mijn investeerders. Chique pakken en schaars geklede vrouwen op een jacht. Niet echt mijn soort feestje, maar ik ga waar het geld is. Mijn date voor de avond eindigde met iemand anders te zoenen, dus vond ik een nieuwe date.

De rondborstige brunette was erg brutaal, wat me aansprak, dus nam ik haar mee naar een hut beneden dek. Haar jurk viel op de grond zodra de deur dicht was. Geen verrassing daar. Toen zat ze op haar knieën om mijn riem los te maken.

Ik had haar op elke vlakke ondergrond in de kamer, in verschillende posities, totdat ze buiten adem en uitgeput was. Terwijl ik me aankleedde, gaf ze me een stukje papier met haar nummer erop, dat ik in een prullenbak gooide op weg van het jacht. Ze leverde meer dan wat haar ogen me beloofden toen ze me uren eerder aankeek.

Het tweede deel van mijn avond bracht ik door in de fitnessruimte van mijn penthouse om wat frustraties kwijt te raken en mijn lichaam uit te putten. Dat werkte niet, dus douchte ik, kleedde me aan voor de club die ik vaak bezoek, en neukte toen twee hete blondines in een privéruimte. Driemanschap is veel werk en ik liet ze meer dan tevreden achter. Daarna ging ik naar huis en viel in slaap na opnieuw gedoucht te hebben.

Lichamelijke inspanning is al jaren mijn afleiding. Ik begon mijn ochtenden vroeger met een jog, maar sommige ochtenden ga ik naar een fantastische sportschool die ik dicht bij mijn penthouse heb gevonden. Mixed Martial Artists van over de hele wereld trainen in deze sportschool. Ik ken de eigenaar goed.

Ik heb mijn eigen sportschool, maar vanmorgen wil ik het geluid van andere mensen op de achtergrond om me af te leiden, dus ga ik naar de sportschool om te zweten. Nachtmerries uit mijn verleden maakten me vanmorgen wakker en ik kan echt een afleiding gebruiken.

Zelfs na jaren therapie jaag ik de dromen 's ochtends nog steeds weg. Nou ja, tenminste op de ochtenden dat ik de nacht ervoor niet met iemand in bed ben beland of van de extreme uitputting van dagenlang niet slapen. De laatste jaren zijn beter geworden, maar ik word voor altijd achtervolgd door mijn tijd als soldaat.

Nadat ik mijn truck bij de ingang heb geparkeerd, ga ik naar binnen om mijn dag te beginnen. Ik meld me aan bij de receptioniste, die me zoals altijd een dubbele blik geeft. Haar ogen dwalen over al mijn blootgestelde huid terwijl ik mijn sporttas van de grond pak en naar de kleedkamer ga. De tatoeages op mijn armen en borst krijgen altijd aandacht.

Ik heb het insigne van de Army Rangers op mijn rechterbiceps. Dan loopt een kersenbloesemboom langs de rest van de arm tot halverwege de onderarm. Verborgen tussen de bladeren zitten kleine kruizen met namen en data. Ik vertel nooit aan iemand die ze opmerkt waar ze voor zijn. Op mijn linkerarm is een volledige tatoeage mouw van veel verschillende afbeeldingen. De meest opvallende is mijn St. Michael's medaille.

Een enkele tijgerlelie zit aan de basis van de medaille met een naam in vloeiende letters binnen de bloemblaadjes. Annora, het meisje, nu vrouw, die mijn ziel als de hare heeft gebrandmerkt. Ik wil het niet terug. Ze mag het houden.

Ik ga rechtstreeks naar de kleedkamer om mijn sporttas op te bergen en zwaai naar de eigenaar van de sportschool, Hollis, terwijl ik naar de zware bokszakken loop. Ik doe één oordopje in en begin aan mijn training.

Afleiding zoeken.

Het werkte een uur lang, maar dan sluipen gedachten over waar ik in het leven naartoe ga mijn hoofd binnen terwijl ik de bokszak een pak rammel geef. Ik ben tevreden met waar ik professioneel sta.

Wat ik met mijn geld heb gedaan, heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Dat en de eindeloze steun van mijn beste vriend, die nu mijn zakenpartner is. We zijn samen opgegroeid, gingen samen het leger in en kwamen er samen uit om goede dingen te doen.

Het is mijn persoonlijke leven dat richting het punt van geen terugkeer gaat. Werken totdat mijn brein comfortabel verdoofd is, elke nacht met een andere vrouw naar bed, en dan naar huis naar mijn lege penthouse. Het is een eenzaam bestaan. Een dat ik mezelf opleg.

Hoewel het leven dat ik nu leid niet is hoe ik mijn leven als tiener voor me zag. Toen dacht ik nooit verder vooruit dan een paar dagen. Totdat ik me inschreef bij het leger om weg te komen van mijn vader en de geest van mijn moeder.

Ik heb aan daten gedacht, serieus daten met iemand, maar ik word herinnerd aan hoe mijn laatste relatie eindigde. Dat zal nooit meer gebeuren. Ik date niet. Ik neem vrouwen mee uit, geef ze een leuke tijd, en dan neuk ik ze totdat ze mijn naam schreeuwen. Daarna laat ik ze in hun bed achter om bij te komen terwijl ik naar huis ga.

Soms, als ik alleen in het donker van mijn woonkamer zit, denk ik dat ik een verschrikkelijk mens ben. Wat ik deze vrouwen aandoe is fout, maar ze weten waar ze aan beginnen als ze ermee instemmen om met me uit te gaan. De meeste van hen smeken praktisch om aandacht.

Ik schud mijn hoofd om mijn gedachten te wissen en zie dat ik de bokszak heb vernield. Ik ga naar de kleedkamer om te douchen en leg dan een cheque op Hollis' bureau voor de bokszak. De rit terug naar mijn penthouse in het centrum is lang, maar het zal mijn hoofd verder leegmaken.

Tegen de tijd dat ik op kantoor aankom, is het bijna negen uur 's ochtends. Mijn dikke zwarte haar is een beetje rommelig, maar ik vind het zo wel goed. Ik draag een marineblauw pak met een wit overhemd eronder, zonder stropdas.

Mijn secretaresse begroet me met een glimlach en ik mis de lust in haar ogen niet.

“Houd mijn telefoontjes tegen tot Aaron binnenkomt, stuur hem dan naar mijn kantoor.”

“Ja, meneer.”

De afgelopen dagen waren hectisch sinds we begonnen te informeren naar ons volgende project. We hebben besloten een ziekenhuis te kopen, maar het ziekenhuis dat we willen is in ernstige financiële problemen. We hebben een plan om dat te omzeilen, maar de eigenaar is terughoudend om met ons te praten. De tijd zal hem wel doen inzien hoe slecht zijn situatie is. Hoe lang zal het duren voordat de man beseft dat hij een zinkend schip bezit? Als het meezit, zal de oude man sneller tot de realiteit komen.

Ik kijk uit het raam van mijn kantoor naar de liften om te zien of Aaron al is gearriveerd. Ik ben nog steeds blij dat ik het kantoor heb laten herinrichten toen ik het kocht. Zoals het nu is, is de hele bovenste verdieping van het gebouw van mij. Nou ja, van mij en mijn beste vriend Aaron. G&C Enterprises is de naam van ons bedrijf, een naam waar we ongeveer een jaar over hebben gedaan om het eens te worden, maar het heeft ons de afgelopen vijf jaar goed gediend.

"Oké, dus de bestuursleden van Mercy General hebben gebeld. Ze zijn bereid om te gaan zitten voor een vergadering," zegt Aaron terwijl hij mijn kantoor binnenkomt.

Aaron draagt een antracietgrijs krijtstreeppak, zijn haar nog steeds in die militaire buzz cut die hij prefereert, en zijn bruine ogen staren naar het dossier in mijn handen. Ik weet waar hij op wacht, maar ik heb nog niet besloten wat we zullen doen als ze weigeren te verkopen.

We bieden aan om een ziekenhuis te kopen, een dat ooit de meest prestigieuze veteranenprogramma's aan de westkust had, maar de afgelopen jaren in zwaar weer is gekomen. G&C Enterprises bezit en financiert veel programma's om oorlogsveteranen te helpen. We bezitten productiebedrijven die gespecialiseerd zijn in kunstmatige ledematen voor oorlogsveteranen. Bedrijven die werken aan het bieden van huisvesting voor die veteranen die hun huis verloren terwijl ze vochten voor hun land.

Toen ik hoorde over het programma bij Mercy General, wist ik dat dit het was.

Het programma waar we naar op zoek waren. Hun programma kreeg vroeger patiënten uit het hele land. Het werd ooit beschouwd als het beste voor het helpen van gewonde veteranen om hun leven weer op te pakken. Toen deed het ziekenhuis enkele slechte investeringen en begon de financiering van het programma te verminderen.

Ik had gedacht om gewoon het programma te financieren, maar Aaron merkte op dat we meer controle zouden hebben als we gewoon het ziekenhuis kochten. Dus hier zit ik, starend naar de map in mijn hand, nog niet klaar om het te openen om de cijfers te zien die me zullen laten zien hoe slecht Mercy General er financieel voor staat. Ze gaven ons een kopie van hun administratie van het afgelopen jaar, maar ik wilde dieper kijken naar hoe ze hun geld hebben uitgegeven.

"Is het erger of beter dan we hadden verwacht?" vraag ik Aaron.

"Open het dossier en ontdek het," antwoordt hij. Hij gaat zitten in een van de overvolle bureaustoelen voor mijn bureau.

Ik kreun, en doe dan wat hij zegt. Ik open het dossier en scan snel de pagina's. Het ziekenhuis doet het slechter dan verwacht. Met een paar grote veranderingen ben ik er zeker van dat het weer kan worden zoals het was. Wat me het meest zorgen baart, is het veteranenprogramma. Sommige cijfers in dit dossier komen niet overeen met wat ze oorspronkelijk aan ons gaven. De discrepanties verontrusten me. Duizenden euro's die volgens hen naar het programma gingen, zijn niet gegaan waar ze beweerden.

Waar is het gebleven?

Dat zal iets zijn om uit te zoeken. Ik zal mijn vriend Mac bellen. Hij is een bedrijfsrechercheur. Ik wil weten wat er met die fondsen is gebeurd voordat we Mercy General kopen. Ik wil een schoon boekhoudkundig overzicht voordat we verder gaan.

"Bel Mac, we hebben hem nodig om deze discrepanties uit te pluizen," zeg ik tegen Aaron terwijl ik het dossier sluit.

"Al gedaan. Ik heb hem een kopie van beide dossiers gemaild die ze ons gaven en onze zorgen uitgelegd. Hij werd boos en zei dat hij dieper zou graven voor ons. Hij zou vandaag nog bij ons terugkomen. We kunnen beginnen met de gesprekken om het ziekenhuis te kopen terwijl we op zijn telefoontje wachten," zegt Aaron.

"Waarom doe ik überhaupt nog suggesties aan jou als je altijd een of twee stappen voor bent?" vraag ik hem.

"Dat zal ik ook nooit begrijpen. Ze zullen er morgenmiddag om twee uur zijn," zegt hij. Dan staat hij op van zijn stoel. "Ik ga even lunchen halen, dan kunnen we daarna onze aanpak strategiseren."

Soms kent mijn beste vriend me beter dan ik mezelf ken. Ik heb maar één andere persoon zo dicht bij me toegelaten. Nee, stop, ga die weg niet in, zeg ik tegen mezelf. Nu is niet het moment om herinneringen op te halen. Ik heb notities voor de vergadering voor te bereiden. Wie had gedacht dat ik van een boze tiener zou veranderen in een door oorlog vermoeide soldaat, en daarna in een rijke zakenman?

Ik had zeker nooit verwacht dat mijn leven zo zou lopen.

Ik schud die gedachten van me af wanneer ik de lift hoor pingelen, wat aangeeft dat Aaron terug is van het halen van lunch voor ons. Ik pak de dossiers en mijn notities en volg Aaron naar zijn kantoor. We bespreken ons plan tijdens de lunch.

"Denk je dat we ze kunnen overtuigen om te verkopen?" vraagt Aaron.

Voor iedereen anders lijkt hij kalm, maar ik ken hem goed. Het trillen van zijn linkerbeen terwijl hij zijn voet onder zijn bureau tikt. Hij is nerveus dat de raad van bestuur van het ziekenhuis besluit niet te verkopen. Ik begrijp zijn nervositeit, want ik deel dezelfde gedachten.

Er is zoveel goeds dat we kunnen doen voor onze mede-veteranen met deze overname. Ja, we hadden gewoon het Veteranenprogramma kunnen kopen. Maar Aaron heeft gelijk. We zullen veel meer controle hebben over wat er met het programma gebeurt als we het ziekenhuis bezitten. Er is behoefte aan hervorming in de basis van Mercy General.

Ze hebben een cashflowprobleem waarbij er meer geld uitgaat dan binnenkomt. Zoals het er nu uitziet, zullen ze nauwelijks open kunnen blijven voor de rest van het jaar als er nu niets wordt gedaan. Aaron en ik hebben een plan om de zaken weer op het juiste spoor te zetten voor Mercy General. Helaas hangt alles af van één oude man, zijn zoon, en de rest van de raad van bestuur. Ik hoop dat Mac iets vindt dat ons een troefkaart geeft. Ik heb het gevoel dat er meer aan de hand is met de financiën van Mercy General dan zelfs de oude man weet.

"Ik denk dat Mac iets zal vinden dat we kunnen gebruiken om ze in ons voordeel te overtuigen."

"Wat doet je dat denken?"

"De uitstroom van fondsen gaat verder dan wat het zou moeten voor een ziekenhuis van die omvang. Met alle programma's die ze uitvoeren, zouden ze ruim in de zwarte cijfers moeten zitten. Om nog maar te zwijgen van hoeveel liefdadigheidsevenementen ze per jaar hebben om geld in te zamelen voor die programma's. Het geld gaat ergens heen waar het niet zou moeten."

"Dat dacht ik ook toen ik het rapport las. Ik dacht eraan die gedachte te gebruiken in de vergadering om ze de ogen te openen."

"Nee, laten we die kaart bewaren tot we iets van Mac horen. Ik wil concreet bewijs van mijn theorie voordat ik het tegen hen gebruik."

Ik schud mijn hoofd lachend om een grap die Aaron maakt over rijke oude mannen. We besteden de rest van de ochtend aan het doornemen van ons plan. We verfijnen onze notities, doelen en eerste prioriteiten. Geen van ons weet veel van het runnen van een ziekenhuis. We kennen mensen die dat wel doen, en die bereid zijn ons te helpen als de verkoop doorgaat.

Laat het geluk aan onze kant staan.

Auteursnoot

Mijn updateschema is één keer per week op vrijdag. Word lid van mijn Facebookgroep NorthRoseNovel om op de hoogte te blijven van vertragingen en waarom.