Meneer Forbes

ANNE

Streng, veeleisend, autoritair, tiranniek, meedogenloos, streng, of welk bijvoeglijk naamwoord uit het woordenboek dat je maar kunt bedenken dat met wreedheid te maken heeft, zou gebruikt kunnen worden om Bryce Forbes te beschrijven, mijn wrede en belachelijk knappe baas, wiens belangrijkste doel in het leven is om mij het gevoel te geven dat ik een nutteloze idioot ben.

De dingen tussen ons werkten als volgt: negentig procent van de tijd haatte ik hem en wilde ik hem gewoon bij zijn nek grijpen en hem wurgen omdat hij zo'n klootzak was, de andere tien procent was ik meestal aan het fantaseren over hem naakt, bovenop, onder of achter mij.

Maar helaas, het enige wat nodig was, was dat hij zijn mond opendeed om elke fantasie te beëindigen. Dus meestal had hij een knevel in als ik hem naakt voorstelde.

Het interessante deel van deze fantasie was dat wanneer ik op het punt stond zijn nek om te draaien zoals nu, ik me gewoon kon voorstellen dat ik een grote vibrator in de kont van die klootzak stak. Dat maakte me altijd wat rustiger.

En het werkte weer eens.

"Luister je naar me? Waarom glimlach je?" zei hij, terwijl hij zijn dikke, blonde, natuurlijk gebogen wenkbrauwen fronste, wat hem bijna altijd een boze, sexy uitstraling gaf.

Er was maar één ding dat Bryce Forbes meer irriteerde dan mijn moed om hem te confronteren: mijn glimlach. Ik liet mijn tanden nog meer zien.

"Sorry. Wat zei je?"

Ik kon er ook aan toevoegen als iemand hem vroeg iets te herhalen wat hij had gezegd.

"Kun je me eraan herinneren waarom ik je nog niet heb ontslagen?"

"Ja, meneer. Zeker, omdat ik de enige ben die jouw... eigenaardige persoonlijkheid langer dan een week kan verdragen. Moet ik je herinneren aan het incident met de uitzendkrachten?"

Hij leek na te denken, waarschijnlijk herinnerde hij zich zes maanden geleden, toen ik eindelijk besloot een welverdiende vakantie te nemen.

Een maand zonder mij, en de arme man werd bijna gek, terwijl hij assistenten aan de lopende band ontsloeg. Ik moet bekennen dat het amusant was om het hele verhaal te horen toen ik terugkwam.

Helaas voor ons beiden waren we erg goed in samenwerken, ook al konden we elkaar niet uitstaan. Natuurlijk had ik daar alle eer voor, aangezien hij zo'n arrogante klootzak is.

"Vertel me dat je MBA niet ver van voltooiing is."

Hij stond voor mijn bureau, gekleed in een donkerblauw pak, met een van zijn handen in zijn broekzak.

De verdomde baard groeide. Ik kneep onwillekeurig mijn dijen samen, terwijl ik me voorstelde hoe het zou zijn om die tegen mijn benen te voelen schuren. De gedachte alleen al was genoeg om me te laten opstaan, over de tafel te leunen, aan zijn grijze stropdas te trekken, en eindelijk te ontdekken hoe zijn verdomde lippen smaakten terwijl ik aan zijn perfect verzorgde haar trok.

Met een opgetrokken wenkbrauw schraapte hij zijn keel, wat me terugbracht naar de realiteit, zeker wachtend op een antwoord. Ik knipperde een paar keer. Oh, shit. Ik moest hiermee stoppen.

Fantaseren over een idioot als Bryce Forbes zou me helemaal niet helpen, vooral omdat hij mijn baas is en een verdomde arrogante klootzak de meeste tijd. Als hij zelfs maar vermoedde dat ik dit deed, kon ik mijn waardigheid wel vergeten.

"Je weet dat er nog een paar maanden te gaan zijn. Ben je erop gebrand het voorrecht te hebben om me te ontslaan?"

Ik vermoedde dat de klootzak gewoon wachtte tot ik mijn MBA had afgerond om eindelijk een excuus te hebben om van me af te komen.

"Oh, nee. Helaas, met mijn vader in de buurt, zal de enige manier om van je af te komen zijn door je te promoveren. Dus als ik jou was, zou ik me alleen zorgen maken over een volgende stap."

"Ben je van plan me naar een andere afdeling te sturen?"

"Wat dacht je van een andere stad of land?"

"Geef het toe, Forbes, je zou geen stap kunnen zetten zonder mij in dit bedrijf."

"Ondanks mijn familie's vreemde adoratie voor jou, Starling, moet je niet vergeten dat ik je zie als gewoon een andere werknemer."

"Ik vergeet het niet; jij zorgt ervoor dat ik er elke dag aan herinnerd word. Maar jij vergeet dat toen jij aankwam, ik er al was."

"Niemand is onvervangbaar; dat zou je moeten weten."

"Oh, ik dacht dat we het nog steeds over werk hadden, niet over je liefdesleven."

Verdorie. Ik en mijn grote mond. Hij zuchtte gefrustreerd.

"Je denkt misschien dat ik alleen in deze positie zit vanwege het bedrijf van mijn familie, maar dat kan me niet schelen, want dat verandert niets aan het feit dat ik de beste ben in wat ik doe."

"Dat heb ik niet gezegd..."

"Dat hoef je niet te doen. Die minachtende blik op je gezicht zegt genoeg."

Waarom dacht hij dat ik dat over hem zou denken? Misschien omdat ik hem echt minachtte? Maar dat had niets te maken met het professionele aspect. Integendeel, professioneel bewonderde ik hem. Zijn succes, zijn prestaties—ik wist dat geen van dat te maken had met het geld van zijn familie, maar eerder met zijn inzet, vastberadenheid en intelligentie.

Natuurlijk had hij de privileges die iedereen uit een welgestelde familie zou hebben. Maar als Bryce niet echt goed was in zijn werk, had dit bedrijf gewoon zijn deuren kunnen sluiten toen zijn vader met pensioen ging en hem een jaar geleden de leiding gaf.

Maar in het afgelopen jaar bleek alles beter dan ik had verwacht. Misschien veel beter dan in de voorgaande vijf jaar. Ik had de kans om drie van die vijf jaar direct met zijn vader samen te werken.

En in de eerste week van werken met Bryce was het duidelijk dat hij het idee niet leuk vond dat zijn vader mij aan zijn zijde had gehouden. Ik wist niet waarom. Ik deed mijn best om hem te behagen die week, maar het effect leek het tegenovergestelde te zijn. Om de een of andere reden haatte hij me gewoon.

Maar nu maakte dat niet meer uit omdat het nu volledig wederzijds was. Het kan me niet schelen of hij me haat of constant probeert fouten te vinden in alles wat ik doe, want ik weet dat ik goed ben in mijn werk.

Diep van binnen weet Bryce dat ook, want ik heb zijn bewonderende blikken vaak opgevangen terwijl we aan het werk waren. Ik moet toegeven, die blik is onbetaalbaar. Het was als zoete wraak, maar tegelijkertijd was het ook bevredigend om erkend te worden door iemand zoals hij.

Ik heb altijd hard gewerkt, zelfs in het begin toen ik bij Forbes Media kwam als stagiaire in mijn vroege studiejaren. Ik heb altijd mijn best gedaan. En dankzij die inzet bood Joel, Bryce's vader, mij de positie aan als zijn assistente en rechterhand.

Ik kon die man niet dankbaarder zijn. Hij adopteerde me praktisch als zijn dochter, alsof ik echt deel uitmaakte van zijn familie.

Misschien is dat waarom Bryce me haat, omdat zijn familie me mag. Of misschien omdat hij niet kon kiezen wie zijn rechterhand zou zijn en praktisch gedwongen werd om met mij samen te werken.

Hoe dan ook, ik geef er de voorkeur aan te denken dat hij gewoon een arrogante eikel is die denkt dat hij te goed is. Uiteindelijk heb ik altijd mijn best gedaan en heb ik hem nooit een reden gegeven om aan mijn vermogen te twijfelen om mijn werk te doen. Technisch gezien is hij de indringer; het bedrijf mag dan van zijn familie zijn, maar hij is hier pas een jaar.

Hij kan niet denken dat hij alles is, alleen omdat hij uitgebreide ervaring heeft en is afgestudeerd aan de beste universiteiten. Nou ja, misschien kan hij dat wel. Verdorie. Oké, Anne, hij moet ergens goed in zijn om al die arrogantie te compenseren.

"Je hebt gelijk, het maakt niet uit wat ik denk. Hoe dan ook, je bent nog steeds de baas," zei ik uiteindelijk.

"Weet je dat zeker? Want soms lijkt het alsof je dat vergeet, bijvoorbeeld als je grappen maakt over mijn privéleven."

Ik kneep mijn ogen samen en haalde diep adem. Als de vrouwen met wie je slaapt hier niet kwamen of als je ze niet ontmoette tijdens onze vergaderingen en zakenreizen, zou ik deze vrijheid niet voelen, eikel. Dat wilde ik zeggen, maar ik bleef gewoon stil.

"Maak de dossiers klaar voor onze vergadering met Delta; we vertrekken over een uur."

"Ja, meneer Forbes," dwong ik mijn lippen tot een glimlach.

Idioot, ik weet dat we over een uur vertrekken; ik ben degene die de vergaderingen hier plant terwijl jij de hele dag in die stoel zit.

Hij draaide zich om en ging zijn kantoor binnen, mij alleen achterlatend in mijn kamer, die dienst deed als de receptie voor zijn kantoor.

Mijn lichaam ontspande eindelijk. Om de een of andere reden bleef ik altijd op mijn hoede als ik in de buurt van Bryce was.

Dat zou normaal moeten zijn; alle vrouwen reageerden vroeger zo op hem. Het was echt moeilijk om zijn bijna zes voet en drie inch lengte en die ogen zo blauw als de zee, volledig intimiderend, te weerstaan...

Verdorie. Hij kon niet hetzelfde effect op mij hebben. Of in ieder geval, hij mocht niet weten dat hij dat deed.

Misschien was mijn seksuele obsessie met Bryce - zo noemde ik mijn neiging om over hem te fantaseren - verbonden met de nieuwsgierigheid die ik over hem had ontwikkeld, zelfs toen hij nog in Engeland was.

Zijn familie praatte vaak over hem, over zijn prestaties, over hoe toegewijd en vastberaden hij was in zijn doelen, en hoe hij een geweldige opvolger van Joel zou zijn.

Ik kwam er ook achter dat hij had besloten naar het buitenland te gaan om zich te specialiseren en te werken omdat hij alles op eigen kracht wilde bereiken en niet alleen afhankelijk wilde zijn van zijn familie.

Dit alles zorgde ervoor dat ik een soort bewondering voor hem ontwikkelde, en ik eindigde ermee dat ik me met hem identificeerde zonder hem persoonlijk te kennen. Tenslotte, als er iemand vastberaden is om te vechten voor zijn doelen en te krijgen wat hij wil, dan ben ik dat wel.

Ik herinner me nog goed toen ik voor het eerst een foto van hem zag. Ik herinner me dat ik dacht dat hij er te perfect uitzag en niet zowel geweldig als mooi kon zijn. Wat waren de kansen daarop?

Misschien had ik op mijn instincten moeten vertrouwen en mijn vermoedens over hem moeten behouden. Maar ik werd te ongeduldig om hem te ontmoeten.

En ondanks het leeftijdsverschil tussen ons, specifiek zeven jaar, kon ik niet voorkomen dat ik een soort platonische passie voor hem ontwikkelde. Tenslotte, hij was adembenemend knap, intelligent, succesvol en ouder. Alles wat een vrouw zou willen, toch?

Verkeerd. Ik had het helemaal mis. Maar ik ontdekte het te laat. En een week voordat hij eindelijk Joel's plaats innam, was ik gewoon een bundel zenuwen, me voorbereidend om hem prompt te dienen, op zoek naar manieren om perfect te zijn en hem niet teleur te stellen.

Zo dom. Ik heb medelijden met mezelf als ik eraan terugdenk. Dit alles om erachter te komen dat Bryce niets anders was dan een arrogante en extreem veeleisende klootzak die geen fouten tolereerde.

Ondanks dat onze eerste ontmoeting bijna normaal was - bijna, omdat ik misschien een beetje kwijlde toen ik hem eindelijk zag.

Ik weet het niet zeker van het kwijlen, maar ik leidde het af aangezien mijn mond wijd open stond. Maar ondanks dat, faalde ik jammerlijk in wat ik beschouwde als mijn eerste test.

Een verdomde koffie. Dat is wat hij me vroeg, en ik dompelde simpelweg alle papieren op zijn bureau onder nadat ik ervoor struikelde, met het dienblad in mijn handen.

Nu ik Bryce beter ken, zou ik zeggen dat hij zelfs vriendelijk was toen hij zich inhield om me uit te schelden. Hij mompelde alleen wat vloeken, maar zijn blik was genoeg om duidelijk te maken dat hij dacht dat ik nutteloos was en niets goed kon doen.

Als ik er zo over nadenk, was dat misschien de dag waarop hij begon me te haten. Maar helaas voor Bryce, gaf ik mijn hoge hakken niet op.

En misschien wenste ik zelfs een paar keer meer te struikelen, gewoon om hete koffie op zijn broek te morsen. Het zou leuk zijn om hem om de juiste redenen te zien vloeken, en misschien kon ik hem zelfs helpen zijn broek schoon te maken...

Verdomme, Anne, hou daarmee op. Ik schudde mijn hoofd. Focus op het werk.

Ondanks alle seksuele energie die Bryce leek te dragen, was hij helaas verboden terrein voor mij. En op een bepaalde manier was dat frustrerend omdat ik hem bijna elke dag van de week moest zien.

Misschien is dat waarom dicht bij hem zijn genoeg was om me te irriteren. Het was moeilijk om met al deze frustratie om te gaan.

En ik wist dat als er ooit iets tussen ons zou gebeuren, het zou zijn als de explosie van een kernbom vanwege al die haat en frustratie.

De liftdeuren gingen open en haalden me uit mijn gedachten.

Over seksuele energie gesproken...

Luke Forbes kwam op me af met een glimlach die slipjes deed vallen. Hij droeg zijn jasje over zijn schouder, met daaronder alleen een wit overhemd en een zwarte stropdas.

Hoe definieer je Luke? 'Seksueel aantrekkelijk' zou een understatement zijn. Hij was net zo knap en heet als Bryce.

Op eenendertigjarige leeftijd was Luke slechts een jaar jonger dan zijn broer en verantwoordelijk voor onze public relations. Het kon niet anders met al die bedwelmende charme en sensuele schoonheid.

Hij had het talent om mensen voor zich te winnen. Misschien als hij geen Forbes was en, op een bepaalde manier, mijn meerdere, had ik zijn uitnodiging om uit te gaan allang geaccepteerd.

Luke had er geen probleem mee duidelijk te maken dat hij in mij geïnteresseerd was, en hoewel ik probeerde uit te leggen dat ik zijn uitnodiging vanwege werk niet kon accepteren, bleef hij aandringen.

Ik kon me niet eens herinneren hoe lang we dit al deden. Iemand zo knap als hij die in mij geïnteresseerd was, was gevaarlijk voor mijn ego.

"Goedemorgen, Anne!" Hij stopte voor mijn bureau en stak zijn hand uit.

"Goedemorgen, Luke!" Ik legde mijn hand op de zijne met een glimlach en wachtte tot hij hem zou kussen.

"Hoe voel je je vandaag?" vroeg hij, zoals altijd, terwijl hij me in de ogen keek.

Luke gaf me het gevoel dat hij recht in mijn ziel kon kijken. En pas na een tijdje ontdekte ik waarom hij altijd vroeg hoe ik me voelde, niet hoe ik was.

Hij legde uit dat het was omdat ik er aan de buitenkant altijd geweldig uitzag, en wanneer hij het vroeg, wilde hij weten hoe ik me echt voelde.

Ik kon het niet helpen om het charmant te vinden, hoewel ik me ervan bewust was dat Luke een vrouwenversierder was.

"Ik voel me goed, dank je. En met jou?"

"Geweldig, maar ik zou me nog beter voelen als een bepaalde iemand eindelijk mijn uitnodiging voor het diner van vanavond zou accepteren."

Waarom was hij zo sexy?

In tegenstelling tot Bryce, die ongelooflijk blauwe ogen en blond haar had, had Luke donkerbruin haar en een baard, net als zijn ogen. Ik wist niet welke combinatie meer betoverend was.

Terwijl Luke extreem sensueel en bijna onweerstaanbaar was, had Bryce een dominante en mysterieuze energie die ik niet kon verklaren, maar die me het verlangen gaf om zijn kleren van zijn lijf te scheuren.

Helaas waren ze allebei absoluut verboden terrein, en ik zou moeten blijven omgaan met het werken met hen beiden. Het leven was allesbehalve eerlijk.

"Je bent onverbiddelijk, hè?" Ik glimlachte. Hij streelde de baard op zijn vierkante kin, met een lichte glimlach op zijn perfecte lippen.

Verdorie. Soms was het echt moeilijk om te blijven weerstaan. Zijn perfecte gezicht was bijna hypnotiserend.

"Je weet dat ik blijf vragen totdat je ja zegt."

"Of misschien ben je uitgeput voordat dat gebeurt."

"Dat gaat niet gebeuren, Anne. Ik hoef je alleen maar aan te kijken om het te weten. Trouwens, je ziet er zoals altijd prachtig uit."

Het geluid van Bryce die zijn keel schraapte trok onze aandacht. Luke draaide zich om, waardoor ik Bryce eindelijk kon zien.

Hij leunde tegen de zijkant van de open deur van zijn kantoor.

"Ik dacht al dat jij het was. Altijd tijd verspillen," zei hij, zijn broer boos aankijkend, met een koude uitdrukking en armen gekruist over zijn brede borst. "Stop met het lastigvallen van de werknemers en ga aan het werk."

Idioot. Ik kon het niet helpen om met mijn ogen te rollen.

Luke negeerde zijn broer volledig en richtte zijn aandacht weer op mij.

"Je bent een heilige om dit elke dag te moeten verdragen," fluisterde hij, zich ervan bewust dat Bryce hem nog steeds kon horen. "Weet je, Anne, stuur me gewoon een bericht als je van gedachten verandert." Hij knipoogde voordat hij zich omdraaide en naar het kantoor van zijn broer liep, die voor hem naar binnen ging en zijn hoofd schudde om zijn afkeuring te uiten.

Luke had gelijk; ik was een heilige en verdiende een loonsverhoging alleen al voor het verdragen van Bryce, misschien zelfs een prijs.