Mijn Dominante Baas

Alyssa

Ik zit op mijn kantoor, probeer ervoor te zorgen dat ik al mijn werk afkrijg zodat mijn baas geen reden heeft om mij te laten overwerken. Mijn kantoor grenst aan dat van mijn baas, meneer Sutton. Hij wil graag dat ik dichtbij ben voor het geval hij me nodig heeft. De deur moet open blijven tenzij hij aan het bellen is of vrouwelijk bezoek heeft. Godzijdank lijken de muren geluidsdicht te zijn, want ik weet wat hij daarbinnen doet met al die vrouwen. Hij is een beetje een controlefreak.

De deur tussen ons gaat plotseling open. Ik zucht en bereid me voor op wat hij nu weer wil. Hij is extreem veeleisend. Hij is ook een arrogante, onbeleefde, harteloze klootzak. Ik blijf alleen omdat ik mijn werk leuk vind en het salaris geweldig is.

“Alyssa, kom naar mijn kantoor.” beveelt hij, zonder enige emotie in zijn stem.

Ik knik, “Ja, meneer.”

Hij verdwijnt weer in zijn kantoor. Ik zucht, sta op en loop naar binnen. Ik stop voor zijn bureau en wacht tot hij begint te spreken. Ik weet beter dan mijn mond open te doen voordat hij dat doet. Hij leunt achterover in zijn stoel en bekijkt me met zijn prachtige bruine ogen. Ja, hij is een eikel, maar hij is ook verdomd knap. Lang, gespierd met prachtige diepbruine ogen en zwart haar. Zijn kaaklijn is perfect gevormd en hij heeft een charmante glimlach, maar die zien we niet vaak. Ik haat het om toe te geven dat hij zo verdomd goed uitziet. Ik heb ogen, toch? Hij is een van die mannen waar je, als je langsloopt, niet anders kan dan nog een keer naar kijken. Hij trekt je aan en zorgt ervoor dat je even vergeet hoe je moet ademen. Ik heb geen crush op hem; dat zou te cliché zijn, maar ik kan niet ontkennen dat hij eruitziet als een Griekse god.

De manier waarop hij naar me staart maakt me ongemakkelijk. Ik begrijp niet waarom hij me zo aankijkt. Hij heeft me nog nooit zo aandachtig bekeken in het jaar dat ik hier werk.

Ik ben nerveus. Mijn hoofd zakt, mijn ogen op de grond. Ik kon het intense oogcontact niet langer verdragen.

“Ogen omhoog en op mij gericht.” beveelt hij.

Een klein piepje ontsnapt uit mijn mond en ik til snel mijn hoofd op om hem weer aan te kijken.

“Wat doe je dit weekend?” vraagt hij.

Geweldig, hij gaat me dit weekend laten werken. Ik heb geen plannen en haat het om in het weekend te werken, maar ik krijg dubbel betaald als ik het wel doe. Hij is misschien een klootzak, maar hij zorgt er wel voor dat zijn personeel goed betaald wordt.

“Niets, meneer. Heeft u iets nodig van mij?”

Hij staat op en komt naar voren om tegen de voorkant van zijn bureau te leunen.

“Ja. Ik heb je nodig als mijn date.”

“J-j-je wat?” stotter ik.

Hij moet een grapje maken, toch?

“Mijn date. Ik heb dit weekend een familiebruiloft. Ik ben het zat dat mensen me steeds vragen wanneer ik ga settelen en zo. Dus jij komt als mijn date en doet alsof je mijn vriendin bent voor het weekend.” zegt hij, terwijl hij zelfverzekerd naar me toe loopt.

“Nee. Je hebt genoeg vrouwen. Vraag er een van hen.” roep ik uit.

Hij stapt dichter naar me toe, slechts enkele centimeters tussen onze lichamen. Ik kan de warmte van zijn adem op mijn gezicht voelen.

“Geen van hen is geschikt. Niemand zal geloven dat zij mijn vriendin zijn. Jij daarentegen bent meer gereserveerd en zou iemand zijn die mijn familie zou goedkeuren.” antwoordt hij.

Ik schud mijn hoofd, “Ik ga niet je date zijn, meneer Sutton. Ik hou niet van liegen tegen mensen.”

Ik probeer standvastig te blijven, maar de manier waarop hij op me neerkijkt omdat ik een paar centimeter kleiner ben dan zijn zes-voet-nog-wat postuur maakt het moeilijk voor me. Ik slik moeizaam.

“Ja, dat zul je.” zegt hij vastberaden.

“Je kunt me niet dwingen om je date te zijn! Je hebt niet het recht om me buiten het werk om te vertellen wat ik moet doen.” snauw ik.

Hij lacht donker, “Wie had gedacht dat je een pittige kant had, juffrouw Corbet? Maar je gaat dit weekend met me mee, of je komt maandag niet binnen.”

Hij kan niet serieus zijn.

Ik plaats mijn hand op mijn heup en kijk hem boos aan, “Dat kun je niet maken. Je kunt me niet bedreigen met ontslag omdat ik niet doe wat je vraagt.”

Hij grijnst en verkleint de afstand tussen onze lichamen. Ik hap naar adem omdat hij nog nooit zo dichtbij me is geweest. Hij ruikt net zo goed als hij eruitziet. Dit kan ik niet aan.

“Jawel, dat kan ik. En ik heb het net gedaan. De keuze is aan jou. Je hebt tot het einde van de dag om je beslissing te maken, juffrouw Corbet.” zegt hij en gaat weer achter zijn bureau zitten, geconcentreerd op zijn werk.

Ik sta daar in shock, niet wetend wat ik moet zeggen.

“Je kunt gaan, juffrouw Corbet. Laat de deur open.”

Hij kijkt me niet eens aan. Ik kreun gefrustreerd en storm terug naar mijn kantoor. Ik hoor hem achter me lachen. Ik wil niets liever dan de deur achter me dichtslaan, maar dat zou alles alleen maar erger maken. Hij kan dit niet doen! Hij kan mijn baan niet bedreigen, toch? Ik kreun en ga op mijn stoel zitten.

Ik begrijp niet waarom hij me nodig heeft om mee te gaan. Ik heb de vrouwen gezien die zijn kantoor in en uit lopen. Ze zijn prachtig. Ik weet zeker dat een van hen wel zijn vriendin voor een dag zou willen spelen. Ik ben niets vergeleken met hen. Ik ben een doorsnee meisje, niets bijzonders. Ik ben niet zijn speeltje om mee te doen wat hij wil.

Ik zucht en concentreer me op mijn werk. Ik wil niet dat deze dag nog langer duurt. Ik kan het me niet veroorloven om niet te werken. Ik spaar om eindelijk een eigen plek te kopen in plaats van te huren. Ik wil ook reizen, en deze baan is perfect om genoeg te verdienen om dat te doen. Maar is het toegeven aan zijn eisen echt de moeite waard?

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb nog maar twee uur om te beslissen omdat mijn werkdag dan eindigt. Het is woensdag, dus hij geeft me niet veel tijd. Waarom wachten tot het laatste moment? Misschien heeft zijn oorspronkelijke date op het laatste moment afgezegd en was ik de dichtstbijzijnde vervanging. Hoe dan ook, ik vind het niet leuk!

Ik ben gewend dat hij onbeleefd en bazig is, en van me eist dingen te doen als het om werk gaat, maar dit is compleet anders. Het is veel, zelfs voor één nacht. Wat als collega’s erachter komen? Het laatste wat ik wil of nodig heb, is dat mensen denken dat ik het met de baas doe. Dan word ik bekend als de kantoorhoer, een titel die ik absoluut niet wil. Niemand wil die titel. Hoe durft hij me in zo’n positie te brengen? Er zijn andere vrouwen hier die graag met hem zouden willen doen alsof en met hem in bed zouden springen als ze de kans kregen. Hij is een populaire man, maar hij lijkt werk en plezier nooit te mengen, wat een goede manier is om te gaan.

Ik leg mijn hoofd op mijn bureau en kreun in mezelf. Ik zweer, als het niet voor pech was, had ik helemaal geen geluk.