Mijn kleine vos- De Erfgenaam

De regen viel met bakken uit de hemel, in hetzelfde ritme als de golven die tegen de kust sloegen. Het orkest dempte bijna de gehaaste voetstappen. Een paar kilometer verderop speurden honderden mannen met artillerie in de richting van die voetafdrukken. Het was haar geluk dat haar geur en sporen door de zware regen waren weggevaagd, anders zou het onmogelijk zijn geweest om aan die jachthonden te ontsnappen. Terwijl haar gehaaste stappen haar naar de hoogste top brachten, kon ze duidelijk de zoekpartij op haar zien inzoomen. Ze wierp een blik op de naderende honden, keek toen naar beneden naar de bruisende diepten. Met één hand over de vossenstaart ring die ze droeg, en de andere op haar hart, sloot ze haar ogen en sprong.

Terwijl ze viel, flitsten visioenen van wat leek op een ver leven voor haar ogen. Mia in een felblauwe bloemenjurk, rennend door de bossen naast de heuvels. Een lach galmde in haar hoofd. Degene die haar zocht en achter haar aan rende, riep haar naam "Mia. Mia... Ik heb je deze keer". En ze vielen samen in elkaars armen over de beek. Verloren in de dromerige wazige ogen die soms van kleur veranderden. Soms naar paars, soms azuurblauw, vaak olijfgroen, soms oker en meer. Ze wist dat de liefde van haar leven geen gewone man was. Hij was een onsterfelijke, van de wolvenclan, of zo dacht ze. Hij kuste haar hoofd toen hij hen beiden uit de beek trok en toen met haar in zijn armen naar de wolken zweefde. Het enige dat ze toen wilde, was in die armen zijn en giechelen zoals ze vaak deed als een klein meisje. Haar moeder had hen haar zegen gegeven. Ze kon niet wachten om de mooie bruid van haar knappe echtgenoot te worden.

Ze herinnerde zich de nacht dat ze trouwden. Ze dacht zelfs hoe haar leven zo perfect kon zijn. Ze voelde zich alsof ze in een droom was en wilde er nooit uit ontwaken. Maar de dingen begonnen snel na hun huwelijk te veranderen. Ze zag hem nauwelijks totdat hij op een dag zonder spoor verdween. De ene berg na de andere was sindsdien over haar heen gevallen. Ze had bijna de tel verloren van al haar problemen, het waren er gewoon te veel.

Terwijl de gedachten voorbijgingen, rolden er tranen over haar wangen, maar voordat ze konden vallen, veegde een vertrouwde hand met de vertrouwde geur ze weg en trok haar dicht naar zich toe. Ze was zo opgelucht, geschokt, verward en boos tegelijk dat ze haar ogen niet durfde te openen. Maar ze hield zich met alle kracht aan zijn gewaad vast.

Op dat moment verscheen een felle lichtflits die de duisternis en het meisje daarin opslokte. Voor een paar seconden werden de achtervolgers verblind door de schittering. Tegen de tijd dat ze hun ogen weer openden, was alles verdwenen en werd de duisternis opnieuw om hen heen en de regenbui gehuld.

"Was dat niet de kenmerkende ontsnappingslichttechniek van de vossenclan?" schreeuwde een van de mannen uit volle borst.

"De jager had gelijk. Ga onmiddellijk terug naar het kasteel en rapporteer het incident," beval de leidende ruiter terwijl een ander op volle snelheid naar het kasteel van de regerende sterfelijke koning galoppeerde.

"We moeten nog wat rondkijken naar iets dat nuttig kan zijn. Houd je ogen en geest alert. Alles kan bewijs zijn. Niets mag over het hoofd worden gezien," instrueerde hij de rest te voet.

"Onthoud dat we hier met onsterfelijken te maken hebben. De oude vloek mag niet losgelaten worden. De vrede tussen het Westen en het Oosten, als die wordt verbroken, zal het zwaarst op ons stervelingen wegen," merkte de oudste in de groep op, in herinnering verzonken.

"Ja, meneer," echode door de rangen terwijl ze druk bezig waren met de crisis in kwestie.