Onherstelbare Liefde

"Elizabeth, jij gemene vrouw met het hart van een slang! Waarom heb je een complot gesmeed om Esme Russel kwaad te doen? Dacht je dat ik verliefd op je zou worden door Esme te vermoorden? Blijf maar dromen!"

"Laat me je vertellen, zelfs als elke vrouw op aarde zou sterven, zou ik nog steeds niet van je houden!"

Alexander Tudor greep Elizabeth Percy bij de keel en schreeuwde woedend.

Elizabeth keek naar de man voor haar, haar hart vervuld van immense pijn.

Als anderen niets wisten van haar relatie met Alexander, zouden ze denken dat de twee gezworen vijanden waren.

Maar in werkelijkheid was deze man, Alexander, Elizabeths echtgenoot!

Ja, ze waren geen vijanden, maar een getrouwd stel!

Hoe belachelijk was het! Haar man was woedend op haar vanwege een andere vrouw, ging zelfs zo ver dat hij haar bij de keel greep, waardoor ze nauwelijks kon ademen.

"Elizabeth, als je Esme nog eens durft te schaden, laat ik je niet met rust! Gedraag je de komende zes maanden, en dan scheiden we!" waarschuwde Alexander.

"Ik heb Esme Russel niet geduwd. Ze viel zelf in het zwembad!" zei Elizabeth zwakjes.

Ze was doorweekt, haar tengere lichaam trilde, nog steeds doodsbang van bijna verdrinken.

"Stop met liegen. Je bent al jaren bevriend met Esme. Je weet dat ze bang is voor water!" Zijn greep verstevigde.

Gewoon omdat ze al jaren vriendinnen waren, gaf hij haar meteen de schuld.

Een traan gleed over Elizabeths wang.

Ze had vier jaar van Alexander Tudor gehouden en was drie jaar met hem getrouwd.

Drie jaar geleden, toen ze ontdekte dat ze met Alexander kon trouwen, was ze in de zevende hemel.

Maar na het huwelijk ontdekte ze dat het zijn moeder, Elara Tudor, was die zijn geliefde Esme niet met hem wilde laten trouwen. Ze was slechts een pion!

Toen Esme in het zwembad viel, haastte iedereen zich om haar te redden, omringd door bezorgdheid.

Maar toen Elizabeth in het water viel, gaf niemand om haar. Ze was bijna gestorven in dat ijskoude water.

Hij herinnerde zich dat Esme bang was voor water, maar hij vergat dat zij dat ook was.

Toen Elizabeth zich realiseerde dat haar zorgvuldig onderhouden huwelijk slechts een lege huls was, kon ze niet anders dan lachen.

Alexander zag haar op de bank zitten met een koude glimlach, zijn ogen werden nog kouder.

"Gekke vrouw!"

Ja, ze was gek.

Om met Alexander te trouwen, tartte ze haar vader keer op keer, zette de Percy-familie op zijn kop. Ze verbrak zelfs de banden met hen, waardoor haar vader, Declan, ziek werd en in het ziekenhuis belandde.

Declan had haar gewaarschuwd: "Trouwen met een man die niet van je houdt zal je alleen maar pijn brengen. Je zult niet winnen."

Maar ze geloofde dwaas dat zolang Alexander bereid was met haar te trouwen, het de grootste erkenning van haar was. Ze geloofde ook dat haar liefde Alexander zou raken.

Ze had aan Declan gezworen dat ze vertrouwen had in dit huwelijk en dat ze niet zou verliezen, maar ze had het mis.

Of ze won of verloor, hing nooit van haar af. Het hing van Alexander af.

Op dat moment ging Alexanders telefoon. Toen hij de beller-ID zag, verdween de woede van zijn gezicht.

In de stille woonkamer hoorde Elizabeth vaag een zoete vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.

Hij pakte zijn colbert, zijn toon zachtaardig, "Maak je geen zorgen, ik kom er meteen aan."

Hij hing op, wierp een venijnige blik op Elizabeth en liep weg.

"Alexander."

Elizabeths stem was schor, probeerde hem te laten blijven, "Ik ben ook bang voor water."

Alexander stopte niet eens, vond haar woorden belachelijk.

Esme was doodsbang voor water omdat ze bijna verdronk toen ze hem redde toen hij werd ontvoerd.

'Elizabeth heeft een duikbrevet, maar ze zegt dat ze bang is voor water?'

'Dacht ze dat liegen me zou laten van haar houden?'

'Ze is waanzinnig!' dacht Alexander.

Elizabeth keek toe hoe hij de deur openduwde, met tranen die over haar gezicht stroomden. Ze was diepbedroefd, zich realiserend dat hij haar al die jaren nooit echt had gekozen.

Met rode ogen vroeg ze: "Heb je ooit van me gehouden, ook maar een klein beetje, in deze zeven jaar?"

Hij draaide zich eindelijk om en sneerde: "Denk je dat je het recht hebt om met mij over liefde te praten? Elizabeth, bewaar je goedkope medelijden. Het walg mij!"

Zijn ogen vulden zich met woede.

Ze wist dat hij iemand anders had die hij wilde trouwen, en toch had ze nog steeds gesmeed om met hem te trouwen. Was dit Elizabeths idee van liefde?

Elizabeths hart deed pijn. Ze sloot haar ogen, terwijl tranen langzaam naar beneden stroomden.

Ze kon in zeven jaar niet eens een beetje van Alexanders vertrouwen verdienen.

In plaats van elkaar te blijven kwellen, was het beter om het nu te beëindigen.

Ze wilde niet langer in een huwelijk blijven dat hem walgde.

Elizabeth veegde haar tranen weg, keek hem aan en zei: "Alexander, laten we scheiden."

Alexander stopte in zijn spoor. Hij draaide zich naar haar om, zijn ogen wijd van verbazing.

Hij kon niet geloven dat Elizabeth dat net zei. Drie jaar lang speelde ze de perfecte vrouw.

Hoe hard hij ook was, ze had nooit over scheiden gesproken.

Wat was dit?

Alexanders keel spande zich aan, zijn wenkbrauwen fronsten. "Elizabeth, hou op met die onzin. Ga naar het ziekenhuis en bied Esme je excuses aan!"

Elizabeth beet op haar lip, zich totaal verdoofd voelend.

Ze verzamelde haar kracht en, voor de eerste keer, beet ze van zich af: "Ik zei scheiden. Begrijp je het niet?"

Alexander was verbluft door haar uitbarsting, zijn ogen werden donkerder.

Ze stond bij de bank, dichtbij maar toch kilometers ver weg.

Hij had Elizabeth al lang niet meer zorgvuldig bekeken.

Ze was afgevallen, niet langer de levendige vrouw die ze was voor hun huwelijk. Nu leek ze vervaagd.

Het was mei en Lissabon was nog niet volledig opgewarmd. Elizabeth was in het zwembad gevallen, doorweekt in koud water, nu trillend en er ellendig uitziend.

Hij zou blij moeten zijn dat Elizabeth wilde scheiden, toch? Maar terwijl hij naar haar gezicht keek, voelde hij zich alsof hij niet kon ademen.

"Ben je hier zeker van?" vroeg Alexander, terwijl hij Elizabeth aankeek. Ze leek nu een vreemde voor hem.

Ze had gesmeed om dit huwelijk te krijgen. Was ze echt klaar om het los te laten?

Alexander, strak in het pak, zag er lang en knap uit. Dat gezicht van hem was wat Elizabeth niet kon weerstaan. Ze had zijn koude blikken en de aanwezigheid van Esme verdragen, alleen om dit huwelijk voort te zetten.

Ze dacht dat ze alles had gedaan voor dit huwelijk. Maar het vergt twee om te dansen. Ze wilde geen marionet meer zijn, noch wilde ze tussen hem en de vrouw die hij echt liefhad komen.

"Ik heb erover nagedacht," zei Elizabeth, knikkend met een warme glimlach.

Alexanders wenkbrauw trok, en hij greep zijn jas strakker vast. Dat vreemde, prikkelbare gevoel was terug.

"Ik heb zeven jaar van je gehouden, Alexander. Ik heb verloren." Elizabeth dwong zichzelf tot een zachte glimlach, ook al deed het pijn.

Ze had verloren. Alexander had nooit van haar gehouden vanaf het begin. Ze wilde het eerder niet toegeven, maar nu moest ze wel.

Alexander luisterde, zich bijzonder geïrriteerd voelend.

"Doe wat je wilt."

Daarmee smeet hij de deur dicht en vertrok.

Elizabeth was geen onbekende in het gooien van fitjes. Als hij haar een paar dagen negeerde, zou ze doen alsof er niets was gebeurd.

Ze zakte op de bank neer, een bittere glimlach op haar gezicht.

"Tijd om wakker te worden uit deze zevenjarige droom," dacht ze.

Ze pakte haar telefoon en draaide een nummer.