De Valstrik Ex-Vrouw

"Gefeliciteerd, mevrouw Langley, u bent zwanger!" zei de dokter tegen Patricia Watson.

Dolblij met het geweldige nieuws haastte Patricia Watson zich naar huis met de zwangerschapstest, klaar om het met Martin Langley te delen.

"Martin, ik ben..." begon ze.

"Patricia, laten we scheiden!" zei Martin tegelijkertijd.

Haar enthousiasme verdween en Patricia slikte het woord "zwanger" weer in.

"Waarom?" vroeg ze met trillende stem, haar best doend om de pijn te verbergen.

Het was zo plotseling, en ze had een verklaring nodig.

Martin perste zijn dunne lippen op elkaar, zijn ogen koud.

"Debbie is terug." Zijn antwoord stuurde een koude rilling door Patricia's hart.

Ze verbleekte zichtbaar en beet hard op haar onderlip, nauwelijks in staat om te blijven staan.

Debbie, de liefde van Martins leven die twee jaar weg was geweest, was teruggekeerd.

Martin haalde een cheque tevoorschijn en legde deze op het bureau, zeggend: "Hier is 15 miljoen euro. Een deel is je echtscheidingsgeld, en het andere deel is de betaling voor het doneren van je beenmerg."

Patricia werd onmiddellijk wantrouwig en vroeg instinctief: "Wat bedoel je?"

"Debbie heeft aplastische anemie en heeft dringend een beenmergtransplantatie nodig. Je bent een match van 90%. Als haar zus moet je haar redden." Martin gaf Patricia geen ruimte voor onderhandeling. Hij gaf een bevel in plaats van het met haar te bespreken.

Patricia verstijfde, haar hart gebroken.

Ze waren twee jaar getrouwd. Maar nu, om Debbie te redden, die hem ooit in de steek had gelaten, wilde hij van Patricia scheiden en haar dwingen haar beenmerg te doneren!

"Mijn beenmerg aan Debbie doneren? Nooit! Haar moeder heeft het huwelijk van mijn ouders kapotgemaakt. Mijn moeder zou geen depressie hebben gehad en zichzelf niet hebben gedood als het niet voor haar moeder was. En nu verwacht je dat ik haar red? Dat gaat niet gebeuren!" Patricia klemde haar tanden op elkaar, haat borrelend in haar hart terwijl ze aan het verleden dacht.

"Als er nog enige liefde over is van ons tweejarig huwelijk, dwing me dan niet. Of ik zal je nooit vergeven!"

Martins hart sloeg een slag over door haar woorden. Maar Patricia merkte het niet. Ze pakte direct de pen en zette snel haar handtekening op het echtscheidingscontract.

"Ik ga verhuizen. Vanaf nu zijn we gewoon twee vreemden." Daarmee legde Patricia de pen neer, klaar om te vertrekken.

Net toen ze zich omdraaide, botste ze tegen Debbie aan, die net de kamer binnenkwam.

Debbie droeg een witte jurk, haar lange haar viel over haar schouders, haar gezicht bleek.

"Patricia, ik weet dat je mijn moeder haat, maar je kent niet het hele verhaal! Mijn moeder had een relatie met papa voordat jouw moeder opdook. Maar opa maakte het uit en dwong papa om met jouw moeder te trouwen..." legde ze uit.

Voordat ze haar woorden kon afmaken, onderbrak Patricia haar.

"Genoeg! Als papa echt van jouw moeder hield, waarom trouwde hij dan met mijn moeder? Sinds hij voor mijn moeder koos, had hij trouw moeten zijn. En jouw moeder had niet mijn familie moeten kapotmaken.

"Debbie, je moeder stal de man van mijn moeder, en nu ben jij achter de mijne aan! Wat, is het een familie traditie om de andere vrouw te zijn?" Patricia keek Debbie spottend aan.

"Patricia, hoe kun je dat zeggen? Martin was mijn verloofde. Jij bent degene die hem van mij gestolen heeft, en nu beschuldig je mij?" Debbie keek gekwetst en wierp een blik op Martin.

Patricia antwoordde snel: "Aangezien hij je verloofde was, waarom verdween je dan plotseling de dag voor de bruiloft? Je rende weg vanwege zijn handicap, nietwaar?

"Als je was gebleven, zou ik niet met hem getrouwd zijn. Nu zijn zijn benen genezen, dus wil je hem terug. Debbie, heb je geen schaamte?"

"Patricia, zo is het niet," snikte Debbie, terwijl ze haar tranen afveegde.

Patricia wierp haar een minachtende blik toe en snoof, "Genoeg. Ik ben Martin niet. Je tranen werken niet bij mij! Als je hem wilt, is hij van jou. Maar mijn beenmerg? Nooit!"

Met die woorden duwde ze Debbie opzij en verliet de studeerkamer zonder om te kijken.

Terwijl Patricia wegging, voelde Martin een onverklaarbare pijn in zijn hart.

Maar toen lachte hij zelfspottend en dacht: 'Ze is gewoon een ijdele en egoïstische vrouw. Hoe kan ik gevoelens voor haar hebben? Het moet een illusie zijn. We zijn tenslotte al twee jaar getrouwd.'

Kijkend naar Patricia's rug, balde Debbie in het geheim haar vuisten. Vervolgens toonde ze een verdrietig gezicht aan Martin en zei zachtjes, "Martin, Patricia stemde niet toe. Wat moet ik doen?"

Martin antwoordde kalm, "Ik laat Alan verder zoeken naar een geschikte donor voor je."

Dit impliceerde dat hij Patricia liet gaan.

"Maar..." Debbie voelde zich somber.

Ze had eindelijk een perfecte match gevonden voor haar beenmergtransplantatie. Ze wilde niet zo opgeven!

Ietwat geïrriteerd zei Martin koud, "Ik houd er niet van mensen te dwingen."

Debbie voelde zijn vastberaden houding en durfde niets meer te zeggen. Ze boog haar hoofd, terwijl een spoor van boosheid in haar ogen opflikkerde.

'Opgeven? Nee! Wat er ook voor nodig is, ik krijg haar beenmerg,' dacht ze bij zichzelf.

Patricia liep met haar koffer de slaapkamer uit. Toen ze naar de gesloten studeerkamerdeur keek, voelde ze zich verdrietig en raakte onbewust haar platte buik aan.

Ze zei inwendig, 'Vaarwel, Martin. Ik heb tien jaar van je gehouden. Maar vanaf nu blijf ik alleen bij mijn baby.'

Ze haalde diep adem, slikte haar tranen in en verliet de plek waar ze twee jaar had gewoond. Vervolgens reed ze naar het kleine appartement dat haar moeder haar had nagelaten voordat ze overleed.

Terwijl Patricia haar bagage uit de kofferbak haalde, bedekte plotseling iemand haar mond en neus van achteren.

Onmiddellijk vulde een doordringende geur haar neusgaten.

Patricia probeerde te worstelen maar voelde zich zwak. Na een korte weerstand werd haar lichaam slap en viel ze flauw.

Toen ze weer bij bewustzijn kwam, liet de intense pijn haar een pijnlijke kreun slaken.

Ze probeerde hard haar ogen te openen maar faalde. Ze kon alleen de sterke geur van ontsmettingsmiddel ruiken en vaag een gesprek horen.

"Mijnheer Langley, mevrouw Langley is zwanger. Als we doorgaan met de beenmergtransplantatie, kan de baby sterven. Bent u zeker dat u dit wilt doen?" klonk de stem van een mannelijke arts.

"Ze is zwanger?" riep Martin ongelovig uit.

Patricia, alsof ze naar een reddingslijn greep, probeerde wanhopig Martin te vertellen dat ze zwanger was van zijn kind. Ze dacht dat hij het leven van zijn baby niet zou riskeren om Debbie te redden!

Maar hoe hard ze ook probeerde, ze kon geen geluid maken.

"Ja, ongeveer een maand ver," antwoordde de arts.

Patricia dacht dat hoe harteloos Martin ook was, hoezeer hij haar ook niet mocht, hij haar zou sparen voor hun baby.

Maar ze had het mis.

"Debbie kan niet langer wachten. Ga door met de operatie. Stop niet." Martins woorden waren als een scherpe messteek in Patricia's hart.

Ze had nooit gedacht dat Martin zo meedogenloos kon zijn. Hij was zelfs bereid zijn eigen kind te doden om Debbie te redden!

"Maar de baby..." aarzelde de arts.

"De baby doet er niet toe. Ik wil alleen dat Debbie gezond is." Martins meedogenloze woorden verbrijzelden Patricia's hoop volledig.

Haar hart deed pijn, tranen brandden heet op haar wangen.

Een ongekende wanhoop overviel Patricia. Op dit moment begreep ze eindelijk wat het betekende om totaal gebroken te zijn.

Ze probeerde te worstelen, om te ontsnappen aan deze nachtmerrie, maar ze was machteloos. Het enige wat ze kon doen was daar liggen terwijl de koude chirurgische instrumenten haar huid raakten.

Ze huilde in haar hart, 'Nee! Alsjeblieft niet! Help! Red mijn baby...'