Onzichtbaar Voor Haar Pestkop

Jessa

Zeven jaar eerder

Opgroeien als tweeling klinkt leuk, toch? Een ingebouwde beste vriend, iemand die altijd achter je staat, iemand die je snapt zonder uitleg. Dat had ik—tenminste, de eerste tien jaar van mijn leven.

Mijn tweelingbroer, Jackson, was het middelpunt van mijn wereld. We waren een twee-eiige tweeling, maar in elk opzicht elkaars tegenpolen. Jackson was lang, slank, atletisch en kon met zo ongeveer iedereen vrienden worden. Ik was klein, een beetje mollig, verlegen tot het pijnlijk werd, en meestal struikelde ik over mijn eigen voeten.

Maar voor mij maakte dat nooit uit. Ik had geen miljoen vrienden nodig. Ik had Jackson. Hij was mijn beste vriend, mijn andere helft, mijn mens.

Het was altijd alleen maar wij met z’n tweeën. Onze moeder werkte constant om eten op tafel te houden, dus meestal waren het alleen hij en ik. Misschien is dat waarom we ons zo hard aan elkaar vastklampten.

‘Jax, ik wil naar huis,’ zeurde ik, terwijl ik met mijn voeten sleepte en hij een football van hand tot hand gooide.

‘Jess, doe chill. Ik heb die nieuwe jongen gezegd dat ik hem hier zou ontmoeten om wat met de bal te gooien,’ zei hij, zijn bruine ogen op het veld gericht alsof hij nu al in de NFL zat.

‘Dit is saai.’ Ik plofte neer in het gras.

Hij zuchtte, graaide in zijn zak en gooide me een mueslireep toe. ‘Hier. Pindakaas. Je favoriet.’

Meteen een opkikker. ‘Ja! Thanks, Jax.’

Terwijl ik de wikkel openscheurde, richtte hij zich op en keek naar de ingang van het veld. ‘Dat is ’m.’

Een jongen van onze leeftijd liep naar ons toe, een football onder zijn arm geklemd. Hij had donker, rommelig bruin haar en de groenste ogen die ik ooit had gezien. Het soort ogen dat je meteen opmerkt. En zijn wimpers? Lang genoeg om me jaloers te maken.

‘Hé,’ zei hij tegen Jackson.

‘Hé, Noah. Dit is mijn tweelingzus, Jessa.’

Ik schoot overeind en veegde grassprietjes van mijn spijkerbroek. Mijn mond was sneller dan mijn brein. ‘Wauw… jij hebt echt lange wimpers. Voor een jongen.’

Noahs wangen werden roze. ‘Uh, bedankt?’

Jackson kreunde. ‘Sorry, ze heeft soms geen filter.’

‘Ik bedoelde alleen dat ze… mooi zijn,’ probeerde ik, terwijl ik wenste dat ik kon verdwijnen.

‘Jess, ga jij maar even zitten terwijl wij met de bal gooien,’ mompelde Jackson.

‘Ze speelt niet?’ vroeg Noah.

Ik schudde mijn hoofd nog voor Jackson kon antwoorden. ‘Niet echt mijn ding.’

‘Nee. Als zij zou proberen te gooien, zou ze zichzelf waarschijnlijk omver kegelen,’ grapte Jackson.

Ik deed alsof het me niets kon schelen en ging weer langs de zijlijn zitten, maar mijn ogen dwaalden steeds af naar Noah terwijl hij en Jackson de bal overgooiden. Hij was niet alleen schattig—hij was ook stil. Bijna verlegen. Iets aan hem maakte dat ik wilde dat hij me leuk vond.

Toen ze klaar waren, klopte Jackson hem op zijn schouder. ‘Je hebt een goede arm.’

‘Twee oudere broers hebben me wat dingen geleerd,’ haalde Noah zijn schouders op.

‘Oh! Dus zij zijn ook je beste vrienden, net als ik en Jackson?’ vroeg ik enthousiast.

‘Nee. Het zijn gewoon… broers. Ik heb eigenlijk geen beste vriend.’

Mijn hart kneep samen. ‘Dan moet je er een nemen. Ik en Jackson doen alles samen. Hij is de allerbeste beste vriend die je ooit kunt hebben.’

Noah keek naar Jackson. Jackson haalde alleen zijn schouders op. Noah knikte een beetje, alsof hij de boodschap begreep.

Toen besefte ik niet hoe ongelijk ik had.

Een maand later

‘Ik wil niet naar de bioscoop, Jax!’ zeurde ik, armen over elkaar.

‘Pech. Noah en ik willen die nieuwe Marvel-film zien. Je kunt niet alleen thuisblijven.’

‘We doen altijd wat jij en Noah willen. En ik dan?’

Hij zuchtte. ‘Jess, ik hou van je. Maar soms wil ik dingen doen zonder jou. Je moet je eigen vrienden zoeken.’

Dat deed meer pijn dan ik wilde toegeven.

De deurbel ging, en Noah liep naar binnen met zijn gebruikelijke grijns.

‘Yo.’

‘Jess, schoenen aan,’ commandeerde Jackson.

‘Ze gaat ook mee?’ vroeg Noah.

‘Ja. Mam is aan het werk. Ik pas op.’

‘Oppassen?’ beet ik hem toe. ‘We zijn even oud! Je past niet op mij.’

‘Ik ben twaalf minuten ouder,’ kaatste Jackson terug.

Noah grinnikte. ‘Ze gedraagt zich in elk geval als de baby.’

Ik stormde weg om mijn schoenen te pakken, maar ik verstijfde halverwege de trap toen ik Noahs stem hoorde:

‘Gast, je zus is zo’n ettertje. Had gewild dat ze niet mee hoefde te zeulen.’

Jacksons antwoord was het mes dat het diepst sneed. ‘Zeg dat wel.’

In de bioscoop probeerde ik het te vergeten. ‘Jax, kunnen we popcorn halen? Met extra boter?’

Noah trok zijn wenkbrauwen op. ‘Heb je die extra boter echt nodig?’

Ik balde mijn vuisten. ‘Ja. Zo vind ik het fijn.’

Jackson schoof me een paar biljetten toe. ‘Haal zelf een kleintje.’

Ik liep naar de snackrij, en toen hoorde ik ze weer.

‘Ze moet ook altijd eten,’ mompelde Noah.

‘Ja,’ zei Jackson met een lage lach. ‘Soms is het gênant om met haar gezien te worden.’

De woorden kwamen harder aan dan welke klap ook. Mijn eigen tweelingbroer—mijn beste vriend—schaamde zich voor mij.

‘Hé, jij bent aan de beurt,’ zei een meisje achter me zacht.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik ben van gedachten veranderd.’

Ze fronste. ‘Gaat het?’

‘Nee,’ fluisterde ik. ‘Ik denk dat ik mijn beste vriend kwijt ben.’

Ze bekeek me en zei toen: ‘Ik ben Mariah. We zitten in dezelfde klas, toch? Jij bent Jessa. Jacksons tweelingzus.’

‘Ja.’

‘Welke film zou je moeten gaan kijken?’

‘Een of ander superheldending.’

Mariah grijnsde. ‘Laat zitten. Ga in plaats daarvan met mij mee. Er is een nieuwe komedie. Veel leukere hoofdrolspeler.’

Voor ik kon beslissen, verschenen Jackson en Noah.

‘Jess, wat duurt er zo lang?’ eiste Jackson. ‘O, hé, Mariah.’

Mariah glimlachte lief. ‘Hoi. Jessa en ik gaan in plaats daarvan naar de komedie.’

Jackson haalde zijn schouders op. ‘Prima. Zie ons daarna in de lobby.’

Toen hij en Noah verdwenen, trok Mariah me richting haar zaal.

‘Kom op. Je hebt een lach nodig.’

Ik keek nog één keer achterom naar de zich verwijderende gestalte van mijn broer.

Hij heeft mijn beste vriend afgepakt, dacht ik. En hij geeft hem nooit meer terug.

Drie jaar later

Dertien kwam keihard binnen. Mijn lichaam veranderde op manieren waar ik niet om had gevraagd. Ik was niet langer dat mollige kleine meisje—ik kreeg rondingen. Borsten die te groot waren voor mijn leeftijd. Heupen die niet leken op die van de andere meisjes op school.

Mam zei altijd: Meiden die gebouwd zijn zoals wij moeten zich bedekken. Laagjes laten je dunner lijken.

Dus droeg ik wijde shirts. Oversized hoodies. Kleren die me helemaal opslokten. Het maakte niet uit. Het geplaag bleef komen.

‘Jess, ga je dát aan?’ vroeg Jackson op een ochtend, terwijl hij mijn losse shirt opnam.

‘Het zit lekker.’

‘Het is een tent.’ Hij rolde met zijn ogen en liep weg.

Mam kuste mijn wang. ‘Negeer hem. Hij snapt niet hoe het is voor meiden zoals wij.’

Op school begonnen de opmerkingen nog voor ik de deuren bereikte.

‘Het circus is in de stad!’

‘Ja, ze hebben de walvistentoonstelling meegenomen!’

Mijn maag zakte toen ik zag waar het vandaan kwam—Jackson en Noah, met hun footballvrienden om zich heen, allemaal aan het lachen.

‘Mooi shirt, Jess,’ snoof Noah. ‘Ze hadden alleen nog tentmaat?’

‘Hou je mond, Noah.’

Jackson grijnsde. ‘Ik zei toch dat het te groot was.’

‘Perfect om die vette reet te verbergen,’ voegde Noah eraan toe, waarna de groep hysterisch begon te lachen.

Ik draaide me weg en deed alsof ik het niet hoorde. Maar hun gelach volgde me.

Tegen de tijd dat ik mijn kluisje bereikte, trilden mijn handen. Ik trok aan het handvat, maar het zat vast. Mariah verscheen naast me.

‘Hulp nodig?’

We trokken samen tot het eindelijk opensprong—en vuilniszakken tuimelden naar buiten, die zich over de gang verspreidden.

Op één zat een briefje geplakt: Heb je een nieuwe garderobe gegeven.

Het gebrul van gelach om ons heen was oorverdovend.

‘Hebben jullie dit gedaan?’ snauwde Mariah naar Jackson en Noah, die zich door de menigte heen hadden geduwd om te kijken.

Noah grijnsde. ‘Ze wil zich kleden als een zwerver? Waarom haar dan niet gewoon opties geven?’

Jackson grinnikte. ‘Rustig. Het is maar een grap.’

Mariah staarde hem boos aan. ‘Ze is je zus.’

Maar Jackson liep alleen maar weg met Noah.

Ik staarde naar de vuilniszak in mijn handen. Heel even wenste ik dat ik kon ruilen. Dat ik degene was die lachte, niet degene die vernederd werd.

Heden

Biep. Biep. Biep.

Ik kreunde en sloeg op mijn wekker. Eindexamenjaar. Mijn laatste jaar in deze rotzooi.

Ik ben Jessa. Niemand bijzonders. Gewoon de te zware tweelingzus van Jackson, startende quarterback en golden boy van onze middelbare school. De zus die zijn beste vriend, Noah Carter, er zijn levensmissie van heeft gemaakt om te treiteren.

Ooit, toen ik tien was, vond ik Noah knap. Die crush heeft het jaar niet overleefd. Nu, op mijn achttiende, is hij lang, breedgeschouderd, perfect haar, perfecte glimlach. Elk meisje wil hem.

En ik kan hem niet uitstaan.

Maar hij is altijd in de buurt—omdat hij Jacksons beste vriend is. De jongen die mijn broer van me heeft afgepakt.

Ik rol uit bed en trek mijn harnas aan: spijkerbroek, hemdje, oversized blouse. De laagjes verbergen het lichaam waarvoor me is verteld dat ik me moet schamen.

Tijd om weg te sluipen voordat Jackson me ziet. Voordat Noah’s stem me vindt.

Weer een dag. Weer een strijd.