Spel van het Lot

Ik liep over het gras met een stapel wollen dekens in mijn armen. We waren bezig met de voorbereidingen voor de vollemaanvieringen van vanavond. Ik houd van deze maandelijkse bijeenkomsten van de roedel. We eten, lachen, vertellen verhalen over de geschiedenis van de roedel en de goden. Daarna rennen degenen die kunnen veranderen het bos in. De rest van ons blijft achter en doet alsof we niet jaloers zijn op de anderen. Al achttien jaar hoor ik bij de groep die bij het vuur blijft om op de pups te letten en ervoor te zorgen dat het vuur in de vuurkorf blijft. Het begon saai te worden, ik wilde dat mijn wolf naar me toe zou komen, ik wilde bewijzen dat ik geen mislukkeling was.

"Hoi, pompoentje." Ik draaide me om naar het geluid van mijn vader en glimlachte. Hij was samen met de Alpha en Gamma het bos aan het controleren ter voorbereiding op de nacht.

"Hoi, pap," riep ik terwijl ik de dekens op een boomstam legde en vervolgens een paar van hen op andere boomstammen legde waar we om het vuur heen op zaten. Ze waren meer voor de gezelligheid dan voor de warmte, alle weerwolven hadden het altijd warm. Zelfs degenen zoals ik die geen wolf hadden. Nog niet, althans.

"Zin in morgen?" vroeg Alpha Mark terwijl hij, Gamma Jonas en mijn vader naar me toe liepen.

"Een beetje," zei ik.

"Wat bedoel je met een beetje, spruit?" vroeg Gamma Jonas. Hij, mijn vader en de Alpha waren beste vrienden, al hun leven lang. Niemand was verrast toen Alpha Mark mijn vader tot zijn Beta en Jonas tot zijn Gamma benoemde toen hij de leiding van de roedel van zijn vader overnam. Dat was jaren voordat ik en mijn broer geboren werden. Wij groeiden op met de families van de Alpha en Gamma als een verlengstuk van onze eigen familie. Mijn broer, Elder, was beste vrienden met James, de zoon van de Alpha. Iedereen verwachtte dat ik beste vrienden zou zijn met Cindy, de dochter van Gamma Jonas. Maar we konden helemaal niet goed met elkaar opschieten. We bleven alleen vriendelijk vanwege onze families.

"Ik denk dat mijn pompoentje zenuwachtig is. Achttien worden is een grote stap," zei papa terwijl hij zijn arm om me heen sloeg en me naar zich toe trok.

"Dat klopt. Ze zal haar metgezel kunnen voelen en hij zal haar kunnen identificeren als ze beiden ouder dan achttien zijn," zei de Alpha met een grote glimlach.

"Ze is te jong voor dat soort dingen," bromde mijn vader en beide vrienden barstten in lachen uit. Mijn vader en Alpha Mark hadden deels gelijk. Ik was nerveus over het kunnen voelen van mijn metgezel. Maar er was meer. Mijn wolf was nog steeds niet naar me toe gekomen, ik had nooit kunnen veranderen en bij elke volle maan die voorbijging, leek ik zwakker in de ogen van andere weerwolven. Je begon te kunnen veranderen tussen de leeftijd van zestien en vijfentwintig. Iedereen wist dat hoe jonger je was wanneer je wolf kwam, hoe sterker het zou zijn, en dus jij ook. James had voor het eerst veranderd een maand na zijn zestiende verjaardag, mijn broer zeven maanden na zijn zestiende verjaardag. Cindy was iets ouder dan zeventien toen ze voor het eerst veranderde. Ik was bijna achttien en had nog nooit een lichte tinteling gevoeld tijdens een volle maan. Ik was bang dat als ik mijn metgezel vond, hij zou denken dat ik te zwak was.

"Je maakt je nog steeds zorgen over je wolf, hè, kleintje?" vroeg de Alpha. Ik knikte. We hadden dit gesprek al vaak gehad in de afgelopen twee jaar. "Armeria Rose Winstone, twee jaar is niets. Ze zal naar je toe komen," zei hij. Ik kromp ineen toen hij mijn volledige naam gebruikte. Mijn moeder heeft iets met alles wat groeit en heeft haar enige twee kinderen vernoemd naar haar favoriete planten. Mijn vader had er niets tegen omdat hij te veel van haar houdt om haar haar zin niet te geven.

"Ik weet het, Alpha," zei ik.

"Je bent perfect zoals je bent, pompoentje," zei mijn vader en kuste de bovenkant van mijn hoofd.

"Dat moet je zeggen, je bent mijn vader," merkte ik op.

"En als een jongen je iets anders vertelt, vertel je het ons en dan slaan wij hem in elkaar."

"Dank je, oom Jonas," zei ik.

"Altijd," zei hij en woelde door mijn haar. Ik protesteerde en probeerde weg te komen, maar mijn vader lachte en hield me op mijn plek. Ik haatte het als mensen met mijn haar rommelden. Het was al moeilijk genoeg om mijn rode krullen onder controle te houden, maar als je ermee rommelde, werd het gewoon één grote warboel van klitten en pluis.

"Oke, genoeg geluierd. Beweeg je konten. Ik zie jullie vanavond, kleintje, en na middernacht vieren we jouw grote dag," zei de Alpha tegen ons.

"Prima, we komen al," zuchtte mijn vader met een gespeelde ergernis. Soms denk ik dat de drie van hen vastzitten in een permanente tienerfase, en het maakt me een beetje bang om te denken dat zij de roedel leiden. Maar ze zijn er goed in. Onze roedel is een van de sterkste en meest gerespecteerde roedels ter wereld. Het is een trots voor ons allemaal. Terwijl mijn vader en zijn twee vrienden hun inspectie voortzetten, ging ik terug naar mijn taken voor de avond. Meestal zou ik mijn moeder helpen terwijl zij en enkele andere vrouwen het eten voorbereiden. Maar ik was op andere taken gezet en ik gok, en hoop, dat het is omdat ze bezig zijn met een verrassingscake voor mijn verjaardag. Terwijl ik naar Sally, Jonas' partner, liep om informatie te krijgen over welke spelletjes ze voor de pups heeft gepland, probeerde ik me te herinneren dat ik geluk heb. Ik heb een goede familie, ik heb goede vrienden en een goede roedel. Dus wat als ik geen wolf heb? Drie van de vier is niet slecht, toch? En als ik mijn partner vind en hij houdt van me zoals partners doen, dan heb ik vier van de vijf. Dat zou fantastisch zijn. Tenzij hij je afwijst omdat je geen wolf hebt, bleef een klein stemmetje in mijn hoofd zeggen. Het is alsof dat stemmetje een kapotte plaat is, die steeds opnieuw afspeelt in mijn hoofd.

Uren later zat ik voor het vuur, lachend met de anderen terwijl Nick, een van de oudste krijgers in de roedel, het verhaal vertelde over hoe hij een zwerm vampiers had verslagen. Het aantal vampiers ging omhoog bij elke volle maan. Maar we hielden er allemaal van om hem het verhaal te horen vertellen. De meeste roedelleden renden in hun wolvengedaante in het omliggende bos. Ik had nog steeds niet de behoefte gevoeld om te veranderen, dus zoals gewoonlijk bood ik aan om op de pups te letten en een oogje in het zeil te houden op de tieners. Het was net na middernacht toen de roedel begon terug te keren. In groepen of paren kwamen ze uit het bos lopen, ze lachten allemaal en zagen er ontspannen uit. Ik vroeg me af waarom ze zo vroeg terugkwamen toen mijn moeder en Luna Joy met een verjaardagstaart tussen hen in kwamen aanlopen. Ik voelde mijn ogen groot worden toen ik naar het geweldige kunstwerk keek dat voor me werd neergezet. Het was drie lagen hoog met witte glazuur en bedekt met suikerbloemen, het zag eruit als een bloemenweide. Bovenop brandden twee kaarsen, een één en een acht.

"Gelukkige verjaardag, lieverd," zei mijn moeder.

"Dank je, mam." Mijn moeder omhelsde me, en daarna trok Luna Joy me ook in een stevige omhelzing.

"Ik hoop dat je snel je partner vindt en dat hij alles is wat je hoopt en verdient," fluisterde Luna tegen me.

"Dank je, Luna," zei ik.

"Tijd om de kaarsen uit te blazen en een wens te doen, pompoen," zei mijn vader toen hij zich bij ons voegde.

"Nog niet. Elder is er nog niet," wees mijn moeder erop.

"Hij is weg met James en Cindy," zei Luna Joy terwijl ze zich tegen de Alpha aan nestelde.

"Ik kan wachten," bood ik aan, wat me een glimlach van het Alpha-paar opleverde.

"Eerlijk gezegd, de hele roedel is hier en we wachten op onze zoon," zei mijn moeder en ik kon de ongeduldigheid in haar stem horen. Ik hoorde mijn broer en onze vrienden voordat ik ze zag. Mijn broer kwam half rennend uit het bos, dicht gevolgd door James terwijl Cindy haar tijd nam.

"Sorry, sorry, ik realiseerde me niet hoe diep we het bos in waren gerend. Je hebt de kaarsen nog niet uitgeblazen, toch?" vroeg Elder.

"Nee, ze heeft gewacht," vertelde onze moeder hem, met een blik die iedereen duidelijk maakte dat ze niet blij was.

"Sorry," zei hij opnieuw. Ik? Ik lette helemaal niet op wat mijn broer zei. Mijn volledige aandacht was gericht op de geur van sandelhout en ananas. Zelfs zonder mijn wolf wist ik dat het de geur van mijn partner was. Ik draaide me ernaar toe toen ik James aan de rand van het bos zag staan, net zo verbaasd naar mij kijkend als ik me voelde. James, de zoon van de Alpha, was mijn partner?