Van Vervangster Tot Koningin

Sable's POV

Ik zat bovenop Darrell, mijn borsten stuiterden terwijl ik hem hard bereden. Mijn handen drukten plat tegen zijn borst voor steun terwijl mijn haar in wilde golven over mijn schouders viel. Zijn lul vulde me volledig, strekte me uit bij elke diepe stoot omhoog.

"Verdomme, Sable..." kreunde hij, maar iets in zijn stem voelde afstandelijk.

Zijn handen grepen mijn kont, leidend mijn bewegingen terwijl ik mijn heupen tegen hem aanwreef. Ik kon elke centimeter van hem voelen die in en uit mijn natte kut gleed, maar zijn ogen dwaalden steeds weg van de mijne.

"Kijk naar me," eiste ik, terwijl ik zijn gezicht ruw in mijn handen nam.

Zijn blik schoot terug. "Je bent zo verdomd mooi."

De woorden zouden me moeten laten druipen van verlangen, maar ze voelden leeg. Ik duwde de gedachte weg en stuiterde harder op zijn dikke lengte. Mijn clitoris wreef tegen zijn bekken bij elke neerwaartse beweging, en stuurde vonken door mijn kern.

Toen hij ons plotseling omdraaide, hapte ik naar adem terwijl hij mijn polsen boven mijn hoofd vastpinde. Zijn gewicht drukte me in het matras terwijl hij met hernieuwde kracht in me dreef. Ik sloeg mijn benen om zijn middel, mijn hielen boorden zich in zijn onderrug.

"Harder," kreunde ik, mijn heupen kantelend om hem dieper te nemen.

Hij voldeed, zijn lul raakte die perfecte plek in mij die mijn zicht deed vervagen. Mijn kut klemde zich gretig om hem heen, wanhopig op zoek naar meer wrijving.

"Darrell... ik ben dichtbij..." Mijn adem kwam in schokkerige hijgen.

"Ja... ik ook." Zijn stoten werden onregelmatig, maar er was iets mechanisch aan de manier waarop hij bewoog.

De druk bouwde laag in mijn buik op, die bekende aanspanning die mijn tenen deed krullen tegen de lakens. Mijn tepels waren harde pieken tegen zijn borst terwijl hij in me beukte. Terwijl ik balanceerde op de rand van het orgasme, fluisterde ik de woorden die ik al jaren herhaalde.

"Merk me... alsjeblieft, merk me nu..."

Hij pauzeerde midden in een stoot, zijn lul nog diep in me begraven. De aarzeling duurde slechts seconden, maar ik voelde het als een koude plens water.

"Sable, we hebben het hierover gehad... ik wil je eerst een echte ceremonie geven."

Teleurstelling stortte over me heen, zelfs terwijl mijn lichaam schreeuwde om bevrijding. "Maar ik wil helemaal van jou zijn..."

"Je bent van mij... laat me gewoon iets speciaals plannen, oké?"

Misschien wil hij me echt een perfecte markeer ceremonie geven... zei ik tegen mezelf, kiesend voor hoop boven groeiende twijfel.

Hij hervatte zijn ritme, en we kwamen samen klaar. Mijn kut kromp samen rond zijn lul terwijl hij in me klaarkwam, me vulde met zijn hete sperma. Mijn rug boog zich van het bed terwijl genot in golven over me heen stortte.

Daarna kroop ik tegen zijn borst terwijl hij achteloos door mijn haar streek. Zijn vingers bewogen door de lokken, maar zijn ogen staarden naar het plafond alsof hij een complex vraagstuk aan het oplossen was.

"Waar denk je aan?" Ik tekende cirkels op zijn huid.

"Niets belangrijks... gewoon werkdingen." Zijn stem was gespannen.

"Je werkt te hard. Misschien moeten we binnenkort op vakantie gaan?"

"Ja... misschien."

Het gesprek stierf daar. Ik wilde aandringen, vragen waarom hij de laatste tijd zo afgeleid leek, maar de vermoeidheid trok me naar beneden. In plaats daarvan liet ik mezelf herinneren hoe we hier gekomen waren.

Drie jaar geleden was ik nog Sable Crawford, dochter van Crawford Pack Alpha Rodrigo. Mijn vader wilde dat ik een gearrangeerd huwelijk accepteerde met Lycan King Caelan Blackwood. Ik weigerde een politieke pion te worden en vluchtte na een enorme ruzie met papa. Ik kwam naar Moonridge met een nieuwe identiteit en vertelde iedereen dat ik een wees was. Daar ontmoette ik Darrell - Alpha van de Hawthorne Pack.

We herkenden elkaar bijna onmiddellijk als voorbestemde partners. Drie jaar lang dacht ik dat ik mijn happily ever after had gevonden. Natuurlijk, hij zei altijd dat hij wilde wachten op het perfecte moment om me te markeren, maar ik geloofde dat hij gewoon romantisch was.

Toen Darrell opstond voor een douche, besloot ik hem te verrassen met een late-night snack. Ik trok zijn oversized overhemd aan en liep op mijn blote voeten naar beneden naar de keuken. Een sandwich voor hem maken en wat melk opwarmen voelde huiselijk en goed.

Ik droeg het dienblad weer naar boven en leunde over om het dienblad op het bureau te plaatsen. Mijn elleboog stootte per ongeluk tegen het trackpad van de laptop. Het scherm lichtte op en een chatvenster sprong open in de hoek. Berichten van iemand genaamd Camila vulden het scherm. Mijn hart stopte. Het dienblad gleed uit mijn plotseling gevoelloze vingers en landde met een zachte plof op het bureau.

"Darrell, ik ben terug. Mijn vlucht landt om 2:30 uur 's ochtends op Moonridge Airport. Kom je me ophalen?"

"Ik heb elke dag aan je gedacht sinds ik vertrok. Ik was zo'n dwaas om mijn carrière boven jou te kiezen."

"Ik heb geprobeerd met andere mannen te daten, maar geen van hen kon me laten voelen zoals jij... op elke manier."

"Ik weet dat ik je pijn heb gedaan, maar mijn lichaam heeft het jouwe nooit vergeten. Ik heb je nodig om me te vergeven... en ik heb je nodig om me te neuken zoals je vroeger deed."

"Ik draag niets onder deze jurk. Ik wil dat je me neemt zodra we alleen zijn."

Elk bericht voelde als een fysieke klap. Maar wat me volledig vernietigde, was het zien van Darrell's reactie die in real-time verscheen. Hij was aan het sms'en vanuit de douche.

"Camila, ik wil alleen weten – hou je nog steeds van me?"

Het contrast trof me als ijswater. Hij negeerde mijn sms'jes vaak urenlang, bewerend dat hij het druk had of het vergeten was. Maar hier was hij, onmiddellijk reagerend op haar terwijl het water over zijn naakte lichaam stroomde.

Hij heeft het niet te druk om te antwoorden. Ik ben gewoon niet belangrijk genoeg voor een onmiddellijke reactie.

Haar antwoord kwam binnen enkele seconden: "Ja, ik hou alleen van jou."

Toen zijn laatste bericht: "Goed. Ik kom je ophalen."

Mijn wereld kantelde. Ik minimaliseerde snel het chatvenster en stapte terug van de laptop, mijn handen trilden.

Mijn borst voelde alsof hij instortte. Elke ademhaling deed pijn. Elke hartslag voelde alsof er iets binnenin me uit elkaar scheurde.

Ik strompelde terug naar beneden naar de keuken, nog steeds het dienblad vasthoudend met de sandwich en melk die ik voor hem had gemaakt. Ik zette het neer op het aanrecht en staarde naar het eten dat ik met zoveel zorg had gemaakt. Het zag er nu onschuldig en zielig uit.

Ik pakte het op en nam een hap. Toen nog een. Ik dwong mezelf om elke kruimel te eten, om elke druppel van de melk die ik voor hem had opgewarmd te drinken.

Tranen stroomden over mijn gezicht, vermengden zout met de zoetheid op mijn tong. Elke slik voelde als het slikken van gebroken glas, maar ik bleef doorgaan totdat alles op was.

Hoe kon ik zo verdomd stom zijn? God, de manier waarop ze hem schreef – alsof ze hem bezat, alsof ik alleen zijn bed warm hield totdat ze besloot terug te komen.