Verleid door mijn Bazen

Isadora

Ik keek rond in het VIP-gedeelte en zag hoe iedereen een geweldige tijd had, inclusief mijn vrienden, en een oprecht gevoel van vreugde zich over mijn gezicht verspreidde. Het was de eerste keer dat ik met vrienden reisde en me echt onderdompelde in de carnavalssfeer.

Terwijl de luide beats klonken vanaf de praalwagen, brak er een stem door het lawaai.

"Isadora!" De stem van mijn vriendin Jennifer viel op.

Ik ging dichter bij haar staan om beter te kunnen horen, en ze wenkte met haar hoofd naar waar ik moest kijken. Ik volgde haar blik en kon niet geloven wat ik zag.

"Professor Lucchese?!" Mijn stem verried mijn verrassing.

"Het is moeilijk te geloven, zelfs als ik het met mijn eigen ogen zie," bevestigde ze wat ik dacht.

We deelden een domme glimlach, volledig geboeid door de situatie. Lucchese is een van onze professoren aan de universiteit. De economielessen werden veel interessanter nadat hij het overnam, en ik heb er geen enkele gemist. Ik bleef de man aan de overkant van het VIP-gedeelte bewonderen, in de verleiding om toenadering te zoeken.

Onze aandacht werd echter afgeleid door onze andere vrienden, die zich bij ons voegden, drankjes uitdeelden en ons meesleepten naar het feest.

We studeren allemaal aan dezelfde universiteit. Dit jaar besloten we samen het carnaval van Salvador te ervaren als een groep, inclusief ik, mijn beste vriendin Jennifer, Benny en Johnny. Het was de eerste dag van het feest, en we waren opgewonden door de aanstekelijke energie van het evenement.

Ik keek weer naar de professor en ontmoette de groene ogen van Lucchese die op mij gericht waren. Hij glimlachte altijd op een manier die me tot in mijn kern raakte, waardoor mijn benen trilden. Het was surrealistisch om de serieuze, correcte professor van de campus hier te zien, midden in het carnaval van Salvador.

Terwijl ik danste en plezier had met mijn vrienden, bleef ik naar de professor kijken, probeerde oogcontact te houden en mijn interesse voor hem over te brengen. Elke keer dat onze ogen elkaar ontmoetten, overspoelde me een nieuwe golf van emotie, die me vervulde met een mix van angst en opwinding. Ik wist precies wat het betekende, maar de moed vinden om ernaar te handelen was een geheel andere uitdaging.

Lucchese was een adembenemende man, en ik maakte me zorgen dat hij zou beseffen hoezeer zijn blik mij beïnvloedde. Naast dat hij lang en goed gebouwd was, kon zijn glimlach elke vrouw halsoverkop voor hem laten vallen, laat staan ik, die elke les praktisch kwijlend over hem doorbracht.

Hij had een gebruinde huid, groene ogen en zwart haar - een combinatie waar elke seksueel actieve vrouw van zou zwijmelen, vooral ik, die nauwelijks kon focussen tijdens zijn colleges. Terwijl hij ontspannen leek, genietend van de sfeer met een drankje in zijn hand, werd ik verteerd door zondige gedachten, niet in staat om mijn ogen af te houden van dit prachtig vervaardigde specimen van mannelijke perfectie.

Na mijn kansen te hebben afgewogen, besloot ik dat wie niet waagt, niet wint. We waren niet op de universiteit. Hier was hij niet mijn professor, en ik was niet zijn student. Ik was me volledig bewust van mijn schoonheid, en hoewel ik misschien niet veel ervaring had met flirten, wist ik hoe ik mijn charme kon inzetten. Ik begon oogcontact te maken met mijn professor bij elke gelegenheid, en probeerde de boodschap over te brengen dat ik erg geïnteresseerd was om hem beter te leren kennen - veel beter.

Ik keek kort weg van mijn professor, die tot nu toe niets had gedaan om mij aan te moedigen, en merkte toen pas op dat Jennifer aan het zoenen was met Johnny. We leunden allemaal tegen de voorkant van de VIP-ruimte, en zij gaven een show met hun verhitte kussen, tongen verstrengeld, en Johnny's handen roekeloos over het lichaam van Jennifer.

We studeerden al bijna twee jaar samen, en ze hadden nooit eerder interesse in elkaar getoond. Het leek erop dat dat veranderd was, en nu zou ik degene zijn die buiten de boot viel, vooral omdat Benny ook in een romantische bui was met een meisje die vlak naast me stond.

Ik zocht opnieuw naar Professor Lucchese, de menigte afspeurend, maar deze keer kon ik hem niet vinden. Ik keek overal, vrezend dat ook hij iemand had gevonden om de avond mee door te brengen.

Voelend dat mijn opwinding voor de eerste dag van carnaval begon af te nemen, voelde ik plotseling iemand zijn armen om me heen slaan van achteren, en ik spande me onmiddellijk aan. Ondanks dat ik een paar drankjes op had, was ik niet het type om zomaar iemand dichtbij te laten komen, zeker niet op die manier.

Ik probeerde me om te draaien om de man te zien die me zo intiem vasthield, maar de geur die me omhulde vervulde me met hoop voordat ik het kon zien. Het was dezelfde geur die Professor Lucchese altijd droeg. Mijn hart bonkte, maar ik kon niet bevestigen dat het hij was omdat hij zachtjes mijn hoofd vasthield, me tegenhoudend om me om te draaien en te kijken.

Ik overwoog me los te maken, maar toen boog hij zich voorover en drukte zijn lippen tegen mijn oor, klaar om iets te zeggen. De loutere sensatie van zijn mond die mijn oorlel beroerde, stuurde rillingen door mijn hele lichaam.

"Geniet je van het feest?" vroeg hij.

Er was geen vergissing mogelijk in die stem - diep, sensueel, en dezelfde die altijd iets in me losmaakte tijdens zijn colleges.

"Lucchese?" ademde ik, mijn opwinding nauwelijks ingehouden.

"Wie anders?"

Ik kon het nauwelijks geloven toen hij begon zachte kusjes langs mijn nek te planten voordat ik zelfs maar de kans kreeg om te herstellen van mijn verrassing. Maar de sensaties overweldigden me snel, en ik gaf me eraan over. Zijn kusjes veranderden in zachte knabbels aan mijn oorlel, waardoor ik volledig overgeleverd was aan het verlangen.

Zoveel als ik had gefantaseerd over dit exacte scenario, was het bijna onmogelijk om het beeld van deze gepassioneerde man die me zo uitdagend kuste midden op een carnavalsfeest te verenigen met de serieuze en veeleisende Professor Lucchese van de universiteit. Toch was hij hier, me wild makend van verlangen, en ik had niet de intentie om hem tegen te houden.

"Ik kan je niet langer weerstaan," mompelde hij, zijn lippen nooit mijn huid verlatend.

Zijn kusjes werden hartstochtelijker, afgewisseld met lichte beten en knabbels, en ik begon me af te vragen of ik droomde. Het voelde te goed om waar te zijn. Toch gaf ik me over aan het moment, en liet de sensaties me volledig overnemen.

Ondanks dat ik al oogcontact met hem had gemaakt sinds ik hem voor het eerst opmerkte in het VIP-gedeelte, geloofde ik niet echt dat ik een kans maakte bij de meest aantrekkelijke—en strenge—professor van de universiteit. Maar het leek erop dat ik het helemaal mis had.

"Ik kan nog steeds niet geloven dat dit gebeurt," gaf ik toe, niet in staat om mezelf te beheersen.

"Wat zeg je ervan dat we gewoon van deze momenten genieten en alle redenen vergeten waarom we dit niet zouden moeten doen?" stelde hij voor, een betoverende glimlach op zijn knappe gezicht.

Zijn woorden klonken logisch. Ik was zijn student en hij was twee keer zo oud als ik. Maar dat deed er allemaal niet toe. Ik zou niets laten om me te weerhouden van het genieten van deze avond met hem.

"Nou, dan," plaagde ik, trok me iets terug en stak mijn hand uit alsof het een formele kennismaking was, "Ik geloof niet dat we ons fatsoenlijk hebben voorgesteld... Ik ben Isadora."

"En ik ben Matteo," antwoordde hij, meespeels. "Het is een genoegen om je te ontmoeten, Isadora."

Nauwelijks had hij de woorden uitgesproken of trok hij me weer in zijn armen, nam mijn lippen in een vurige kus.

"Ik wil meer," zei ik, nog steeds onvoldaan en hunkerend naar hem.

Die gestolen momenten te midden van de menigte waren niet genoeg om het verlangen naar mijn professor te stillen. Ik had zoveel meer nodig.

"Ik wil de nacht met je doorbrengen. Ik beloof dat het het wachten waard zal zijn," fluisterde Matteo in mijn oor, zijn warme adem die rillingen over mijn rug stuurde.

"Ik twijfel er niet aan," antwoordde ik, mijn hart bonzend van opwinding terwijl hij me de dansvloer op trok.

Onze lichamen bewogen perfect synchroon, onze handen verkenden elkaars contouren alsof we elke curve probeerden te memoriseren.

Naarmate de nacht vorderde, werd de muziek luider en werd ons dansen ongeremder. Matteo en ik vormden daarop geen uitzondering, alle aarzelingen van ons afschuddend terwijl we samen bewogen. Het was een kant van hem die ik nog nooit in het klaslokaal had gezien—ontspannen, zorgeloos en vol leven.

Op een gegeven moment leunde Matteo dicht naar me toe, zijn lippen streelden mijn oor.

"Wat vind je ervan om naar mijn appartement te komen?" vroeg hij, zijn stem zwoel, waardoor ik sprakeloos was.