Wilde Zonde

Wat in godsnaam was die geur?

Het was geen slechte geur, mijmerde een langzaam wakker wordende Taryn wiens oogleden te zwaar waren om te openen. Het hoorde zeker niet in haar bed thuis. Haar slaapdronken brein kon haar drie dingen vertellen. Eén, de geur was eigenlijk de geur van een persoon – een meest heerlijke geur; frisse den, lenteregen en cederhout. Twee, de verleidelijke geur hoorde bij een man. En drie, die man was een weerwolf, net als zij. Taryn Warner smokkelde geen vreemde mannen het roedelhuis binnen, zelfs niet als ze heerlijk roken.

Met moeite opende ze een slaperig oog en gluurde naar de ruimte naast haar, waar ze kon bevestigen dat de mysterieuze man al lang verdwenen was. Ze draaide haar hoofd – dat onnatuurlijk zwaar aanvoelde – en keek naar haar wekker. Of, dat zou ze gedaan hebben als die niet verdwenen was. Samen met haar nachtkastje. En die zijden lakens onder haar, realiseerde ze zich plotseling, waren niet haar lakens.

Met een schok ging ze rechtop zitten. En vloekte. Nee, ze was niet in haar kamer. Sterker nog, ze was niet eens in haar huis. Terwijl ze haar omgeving voorzichtig scande, werden haar ogen groot door niet alleen de luxe om haar heen, maar ook door het besef dat ze zich in wat leek op een verdomde grot bevond. Een grot?

Het was echter geen grot uit de Steentijd. Absoluut niet. De lichtcrème zandstenen muren waren allemaal perfect glad, behalve de occasionele nis die als mini-plank werd gebruikt. De vloer was bedekt met een weelderig beige tapijt dat uitnodigend zacht leek. Er was een zeer mannelijk ogende driedubbele kledingkast en een grote set laden; beide van donker eikenhout dat paste bij het hoofdeinde van het platformbed. Het bed zelf stond onder een gladde boog die in de grot was uitgehouwen, waardoor het knus was ondanks dat het bed enorm was. Maar niet knus genoeg dat ze genoot van dit bizarre scenario.

Hoewel haar innerlijke wolf alert was, voelde ze zich niet nerveus of angstig. Taryn grinnikte. Haar domme wolf had niet eens het verstand om zich zorgen te maken dat ze zich in een vreemde plek bevond – een grot, nota bene – waar ze zich niet kon herinneren hoe ze was aangekomen. Het was waarschijnlijk maar goed dat ze latent was.

Dus… had ze met Shaya uitgegaan en was ze op de een of andere manier bij een man thuis beland? Dat klonk niet juist. Ten eerste kon ze zich niet herinneren dat ze een avondje uit had afgesproken, laat staan dat ze daadwerkelijk was uitgegaan. Bovendien betekende haar positie als roedelgenezer dat ze voortdurend opgeroepen kon worden en dus nooit belachelijk dronken werd. Ook was ze volledig gekleed – casual kleding die ze nooit zou dragen tijdens een avondje uit – en er was geen geur van seks op haar of het bed.

Wat was het laatste dat ze zich herinnerde te hebben gedaan? Ondanks de mistigheid in haar brein kon ze zich herinneren dat ze rond de middag naar het internetcafé was gegaan. Ze kon zich zeker niet herinneren dat ze daar was aangekomen. Natuurlijk was het vermeldenswaard dat ze leed aan NRS-syndroom (Nooit Herinnert Shit), maar dit was anders. Het was alsof er een gat in haar geheugen zat.

Taryn haalde de lucht om zich heen diep in haar systeem, filterde door de verschillende geuren. Er waren maar twee individuen die ze kon ruiken naast zichzelf en de heerlijk ruikende wolf. Een andere man en een vrouw, beiden ook onbekende wolfshifters. In ieder geval kon ze er zeker van zijn dat ze niet in de greep was van die klootzak alfa, Roscoe, die er niets om gaf dat ze niet door hem geclaimd wilde worden. Wat dat betreft gaf haar vader er ook niets om; hij was te druk bezig met het opbouwen van een alliantie met de andere roedel en als dat betekende dat hij zijn dochter daarvoor moest gebruiken, dan deed hij dat graag.

Ze wenste dat ze kon zeggen dat het alleen maar was omdat hij zo wanhopig was voor een alliantie. Maar nee, haar vader had al genoeg allianties met andere roedels. Hij had simpelweg geen tijd voor zijn enige kind omdat zij, als latent, een klap voor zijn trots was, een afwijking in zijn bloedlijn. Hij haatte haar omdat, aangezien hij haar conceptie had gezien, zij zijn zwakte was. Ze stelde zijn 'grootsheid' ter discussie voor de rest van de roedel. Of zo dacht hij. Hij zou zeker niet de moeite nemen om haar foto op een melkpak te zetten als ze nooit thuis zou komen van waar ze ook was.

Toen ze een set beige gordijnen zag, sloeg ze het beddengoed opzij en stond op van het bed. Duizeligheid overspoelde haar even en ze wankelde. Jezus, wat was er met haar aan de hand? Strompelend naar de gordijnen met trage, onhandige bewegingen, trok ze ze opzij om een erker te onthullen – een raam dat helaas op slot was. In plaats van ochtend was het meer zoals laat in de middag. Betekende dat dat ze de nacht hier niet had doorgebracht en hier maar een paar uur was geweest? Of betekende het dat ze gewoon een verdomd goede slaap had gehad?

Haar wenkbrauwen schoten bijna omhoog toen ze het uitzicht in zich opnam. De meeste roedels hadden een enorme luxe lodge omringd door een aantal hutten. Sommige hadden zelfs lodges op kliffen. Maar deze plek was niet op een klif, het was de klif. Met de gebogen, verlichte balkons en de gladde trappen die naar verschillende niveaus leidden, was het als die oude grotwoningen versus de stad Bedrock.

Wat. De. Fuck?

Beneden was gras. Gras. Meer gras. Een enorme bos. Dus, voor zover ze kon zien, bevond ze zich in een soort gigantisch grottenstelsel midden in niemandsland. Ze had gehoord van grotten die waren uitgehold en omgebouwd tot huizen of zelfs hotels, maar nooit had ze verwacht dat ze zo'n warme, eigentijdse uitstraling konden hebben. Iets vertelde haar dat ze nog steeds ergens in Californië was, maar ze had het gevoel dat de taxirit naar huis duur zou worden. Gelukkig was haar ontvoerder rijk. Vooral omdat er nergens een teken van haar tas leek te zijn. Als dit allemaal een grap was, begreep ze er echt niets van.

Ze streek haar haar glad, dat niet kon beslissen welke tint blond het wilde hebben, en liep op trillende benen naar de deur. Ze zou misschien voorzichtig zijn geweest als ze niet zo geïrriteerd, duizelig en verward was. Bovendien dacht ze dat als deze wolven van plan waren haar pijn te doen, ze dat al gedaan zouden hebben, en ze zouden haar zeker niet op zo'n comfortabel bed in een extravagante kamer hebben laten slapen.

Ze trok aan de deurklink, maar tot haar schrik en frustratie was de deur op slot. Op slot? "Hey!" riep ze terwijl ze luid klopte. Geen reactie. "Hellooooooo!" Nog steeds niets.

Dus, om samen te vatten, ze was op een vreemde plek tussen vreemde shifters en ze werd opgesloten?

Nou, nu was haar wolf boos. Opgesloten worden was genoeg om elke shifter woedend en geagiteerd te maken. "Hallo! Dit is je gevangene die spreekt! Doe de verdomde deur open!"

Een lach ging vooraf aan het draaien van een sleutel en toen zwaaide de deur langzaam open. Taryn stond oog in oog – nou ja, oog in borst – met wat alleen maar beschreven kon worden als een levende ademende berg. Nog een wolf. Ze trok een wenkbrauw op bij zijn arrogante, duivelse grijns, zich afvragend wat er zo amusant kon zijn.

"Je bent wakker. Goed."

"En welke dwerg zou jij dan zijn?" Nee, het was geen goed moment om grappen te maken, maar ze was een sarcastische trut en als ze boos was, nam de sarcasme een eigen leven aan.

Zijn grijns werd breder. "De Alpha wil met je praten."

"En jouw Alpha is...?"

Hij knipoogde. "Volg mij."

Met rollende ogen volgde Taryn hem door een tunnel die hen dieper de berg in leidde. Ze zag af en toe een zijgang en realiseerde zich dat het eigenlijk een netwerk van tunnels was, zoals een gigantische mierenkolonie. Net als in de slaapkamer waren de lichtcrème muren zo glad dat ze er zacht uitzagen. Haar wolf werd gek van de vreemde, onbekende geuren en wilde dat Taryn de plek ging verkennen. "Wil je me vertellen waar ik ben?"

"Alles zal binnenkort worden onthuld," drawlde hij.

"Hoe zit het met hoe ik hier ben gekomen?" vroeg ze geïrriteerd.

"De Alpha zal je alles uitleggen."

Ze kon een grom niet onderdrukken, maar het leek hem te vermaken.

Al snel kwamen ze bij een grote zwarte deur, die Bergman openhield terwijl ze erdoorheen ging. Ze bevonden zich nu in een enorme open keuken die verrassend modern en stijlvol was met zijn eikenhouten kasten, zwart marmeren aanrecht en platinum apparaten. In het midden van de grote ruimte stond een lange eikenhouten eettafel waar een klein aantal mannelijke wolfshifters omheen hing. Alle hoofden draaiden zich om toen ze binnenkwam en de menigte splitste zich, waardoor ze zicht kreeg op wie er aan de tafel zat. Haar kaak viel bijna op de grond.

Godverdomme. Trey Coleman.

Nu wist ze zeker dat ze hier niet vrijwillig was gekomen. Zelfs als ze een avondje uit was geweest en dronken was geworden, zou geen hoeveelheid alcohol haar hebben afgeleid van het feit dat deze kerel een psycho was. Hij was een beetje zoals de Zwarte Mamba slang; fel agressief, had een slechte reputatie, en werd tegelijkertijd gerespecteerd, bewonderd en gevreesd. Dat had veel te maken met het gerucht dat hij op de tere leeftijd van veertien een volwassen Alpha-mannetje had uitgedaagd en bijna gedood. Een volwassen Alpha-mannetje die ook zijn vader was.

Als wat Taryn had gehoord klopte, was Trey verbannen in plaats van de positie van Alpha-mannetje te verdienen. De daad had een verdeeldheid in het roedel veroorzaakt en degenen die het niet eens waren met de beslissing waren met hem meegegaan. Samen hadden ze hun eigen roedel gevormd met Trey als Alpha-mannetje en hun eigen territorium verdiend door gevechten met andere roedels. Tot nu toe was deze specifieke Alpha ongeslagen... wat waarschijnlijk kwam doordat zijn wolf tijdens gevechten vaak wild werd. En hier was ze dan met hem. Ze kon het gevoel niet onderdrukken dat het universum achter haar rug om lachte.

Aangezien ze in gezelschap was van – of, meer precies, werd opgesloten door – een persoon die helemaal niet mentaal stabiel was, zou je denken dat haar wolf op zijn minst een beetje nerveus zou zijn. Taryn was zeker onder haar woede. Oh, helemaal niet! Haar wolf wilde verleidelijk tegen hem aan wrijven, zijn geur herkennend als die uit de slaapkamer. Slet.