Zijn Obsessie

Disclaimer & Personages

Hallo Engeltjes,

Welkom in mijn fictieve wereld 🌎.

Bedankt dat je mijn verhaal een kans geeft. Dit is de eerste keer dat ik schrijf, dus ik ben geen professionele schrijver.

Engels is niet mijn moedertaal, dus er zullen veel grammaticale fouten zijn. Je kunt me respectvol verbeteren...

Ik zal geen enkele vorm van haat tolereren, dus zorg ervoor dat je de waarschuwingsnota leest voordat je aan het verhaal begint. Als je iets wilt corrigeren, vermeld dat dan respectvol.

Maar ik zal mijn best doen.

Laat me je eerst een waarschuwing geven ⚠️

Dit verhaal bevat:

- Sterke personages.

- Vermelding van bloed, alcohol en drugs.

- Smut scènes + volwassen scènes.

- Zelfbeschadiging.

- Van haat naar liefde.

- Leeftijdsverschil.

- Intimidatie en gedwongen aanraking.

Hij zag haar en viel voor haar... Misschien werd hij geobsedeerd door haar.

Ook bevat dit boek veel volwassen scènes, dus lees op eigen risico.

Het begin van dit verhaal kan je doen krimpen, maar wacht, je zult er zeker van gaan houden.

Trouwens, ik weet dat je dit ook allemaal wilt.

En de mannelijke hoofdrolspeler in dit verhaal is in het begin een totale eikel, dus je moet even geduld hebben, maar later zul je van hem houden...

Hier is een gecorrigeerde en iets verfijnde versie van je hoofdstuk:

karakters:-

1: Naina Joshi

21 jaar oud

- Uit Mumbai (India)

- Vrolijk met veel woedeproblemen.

- Vechten is haar favoriete bezigheid.

- Sterk en onafhankelijk meisje. Ze kan alles doen voor haar ouders en geliefden.

- Voor haar is haar respect belangrijker dan wat dan ook. Ze kan alles verdragen behalve haar disrespect.

2: Jack Willems

32 jaar oud

- CEO van Willems Industrie.

- Knap maar arrogant.

- Mensen proberen hem te vermijden vanwege zijn arrogante gedrag.

- Ruzie met hem betekent ruzie met de duivel.

Meisjes kwijlen over hem, maar hij besteedt nooit aandacht aan hen.

Maar wat zal er gebeuren als hij haar ziet en zijn eigen regels breekt? - Hij heeft geen zwakheden totdat hij haar ontmoet.

Hoofdstuk één

Dus zorg ervoor dat je stemt en reageert

◦•●◉✿✿◉●•◦

(Ik herschrijf het verhaal en voeg enkele scènes toe)

Naina’s POV

Op de Universiteit van Mumbai

De collegezaal gonste van opwinding. Overal stonden studenten te lachen, juichen en vieren. Waarom? Omdat vandaag onze afstudeerdag was. Maar eerlijk gezegd was ik waarschijnlijk de gelukkigste daar. Waarom? Omdat ik na deze dag eindelijk naar New York kon. Mijn droom. Haaye. Ik weet het, ik weet het, het is ieders droom.

"Naina Joshi!"

De directeur riep plotseling mijn naam, waardoor ik weer in de realiteit werd getrokken. Ik sprong snel op van mijn stoel en haastte me naar de trap. Eerlijk gezegd, je zou kunnen zeggen dat ik bijna aan het rennen was. Het geluid van applaus vulde de zaal en mijn vrienden riepen luid mijn naam. Met elke stap die ik naar het podium zette, voelde het alsof ik een stap dichter bij mijn droom kwam.

Dat gevoel... het maakte me zo emotioneel en trots op mezelf.

Staande voor de directeur, glimlachte ik terwijl hij me feliciteerde. Maar het volgende moment schreeuwde hij

"WAKKER WORDENNNNN!"

Ik knipperde verward met mijn ogen. "Wacht, meneer! Waarom klinkt u als mijn Ma??"

En toen... SPLASH! Iets kouds raakte mijn gezicht.

Water??

Ik schoot meteen omhoog en keek geschrokken om me heen. Ik was in mijn kamer. Wat de? Ik was net op het college, toch?

Toen ik mijn hoofd ophief, zag ik Maa voor me staan, met een emmer in haar hand en ze keek me aan alsof ik net een misdaad had begaan. Toen drong het tot me door.

Geweldig. Dat was ook een droom.

"Oh god, wanneer zal deze droom eindelijk uitkomen?" kreunde ik.

"Naina, je komt te laat voor college!" riep Maa, waardoor ik opsprong.

"W-Wat? College?" mompelde ik, nog half slapend en wrijvend in mijn ogen.

Maa sloeg dramatisch met haar hand op haar voorhoofd. "Hé, Parameshwara, wat moet ik met dit meisje doen?"

Ik rolde met mijn ogen. Klassiek Aziatische moeder gedrag.

En toen liet Maa de grootste bom van de ochtend vallen.

"Vandaag is je afstudeerdag. Weet je dat niet meer?"

"WAT?!" schreeuwde ik, mijn ogen wijd open.

Maa stond daar met haar handen in haar zij, een wenkbrauw opgetrokken alsof ze me elk moment kon vermoorden.

In paniek greep ik mijn telefoon en controleerde de datum. Maandag. Maar hoe? Gisteren was het zaterdag! Hoe kon het weekend zo snel voorbij zijn? Waarom, god, waarom komt het weekend altijd als een schildpad maar vertrekt als een haas?

Zonder nog een seconde te verspillen, sprong ik uit bed, omhelsde Maa stevig, wenste haar goedemorgen en rende rechtstreeks naar de badkamer.

Terwijl ik mijn tanden poetste, kon ik Maa op de achtergrond horen klagen tegen Papa over hoe verwend ik was. Nou, pardon, maar welke vader verwent zijn dochter niet?

Nadat ik me in recordtijd had klaargemaakt, rende ik de gang in, technisch gezien is het gewoon een kamer, maar ik noem het graag een hal om mezelf fancy te laten voelen. Vraag me niet waarom, ik weet het zelf niet eens.

S

"Maaa, ontbijt!!"

Ma kwam binnen een minuut met ontbijt. Nadat ze me ontbijt had gegeven, ging ze weer terug naar de keuken. Ik was mijn ontbijt aan het eten toen mijn moeder me plaagde over hoe ik vroeg zou moeten opstaan en zelf mijn ontbijt zou moeten maken. Wat zou ik doen als ze ergens heen ging?

Nadat ik mijn ontbijt had opgegeten, pakte ik mijn tas en ging het huis uit. Maar niet voordat ik Maa en Papa eraan herinnerde om op tijd naar de universiteit te komen. Ik omhelsde mijn vader en gaf mijn moeder een kus.

Toen ik naar buiten kwam en mijn motor zag... mijn eerste liefde, mijn hart, mijn alles...

Ik startte mijn motor en reed naar de universiteit. Deze motor is niet zomaar een motor voor mij, het is mijn trots, mijn baby, mijn alles. Ik heb hem tenslotte gewonnen in een wedstrijd... een bokswedstrijd, om precies te zijn. Ja, ja, ik weet het, "wedstrijd" klinkt chique, maar de waarheid is dat ik letterlijk een paar gezichten moest breken om deze schoonheid te verdienen.

Arey, het was een karate en bokswedstrijd... Begrijp je het niet?

Elke keer als ik erop rijd, voel ik me krachtig, alsof ik de koningin van de weg ben. De wind die mijn gezicht raakt, het gebrul van de motor is een gevoel dat ik niet eens in woorden kan uitdrukken. De dag dat ik hem voor het eerst kreeg, was ik zo, zo blij, alsof ik de hele wereld bezat. Maar natuurlijk komt niets voor niets. Het onderhoud van dit beest is torenhoog. Ik moet als een gek sparen, anders zal Maa hem zeker verkopen. En dat... is mijn grootste nachtmerrie.

Oh, en laat me je nog iets over mezelf vertellen. Wanneer ik naar de universiteit ga en willekeurige jongens zie die proberen stoer te doen, fluit ik naar ze of knipoog ik soms zelfs. Niet naar iedereen, alleen naar degenen die denken dat ze te cool zijn.

Waarom doe ik dit? Simpel. Ik hou ervan om die ongemakkelijke uitdrukking op hun gezicht te zien. De manier waarop ze schuifelen, wegkijken of zich schamen is onbetaalbaar.

Waarom zouden ze niet een beetje van hun eigen medicijn krijgen?

Dus ja, dat ben ik, Naina Joshi. Een niet-zo-typisch meisje dat gelooft in het teruggeven van precies wat ze krijgt. Jongens denken dat ze de koningen van goedkope stunts zijn, toch? Nou, sorry jongens, de kroon is nu van mij.

Hoe dan ook, nadat ik naar een jongen had gefloten die bijna over zijn eigen voeten struikelde vanwege mij (arme kerel, moge zijn zelfvertrouwen in vrede rusten), bereikte ik eindelijk de poort van de universiteit.

De sfeer was elektrisch. Iedereen was op zijn best gekleed; overal werden selfies gemaakt, meisjes waren druk bezig met foto's maken, en jongens deden alsof ze niet twee uur voor de spiegel hadden gestaan. Het is tenslotte de dag van afstuderen. Iedereen wilde er perfect uitzien.

Ik parkeerde mijn motor als een baas en trok mijn helm in slow motion af, want waarom niet? Ik ben ook een heldin en liep naar binnen.

En raad eens? De blikken begonnen. Sommigen keken onder de indruk, anderen waren jaloers, en sommigen… nou ja, verward, zoals, "Is het een meisje of een tornado?"

Eerlijk gezegd vond ik het geweldig. Aandacht is niet iets waar ik naar hunker, maar als het naar me toe komt, ren ik er ook niet voor weg.

Ik zag mijn vriendin bij de ingang staan, zwaaiend als een gek.

"Hey, Naina! Je bent laat, schiet op!" riep ze.

Ik jogde naar haar toe, grijnzend. "Rustig aan, mevrouw. Een held moet altijd een late entree maken. Snap je?"

Ze rolde met haar ogen. "Hou op, Katrina. Kom nu maar binnen, anders missen we de groepsfoto zonder jou."

En zo gingen we samen naar binnen. Mijn hart bonkte van opwinding. Vandaag was niet zomaar een afstudeerdag. Het was het begin van de reis naar mijn droom. New York riep me... en geloof me, ik was meer dan klaar om te antwoorden.

Klap. Klap. Klap.

De hele zaal weerklonk van het applaus. Ik stond daar, mijn afstudeerdiploma stevig in mijn handen, mijn hart barstend van dromen. Mijn ogen zochten de menigte totdat ze landden op de twee mensen die het meest voor mij betekenden, Papa en Mama.

Ze glimlachten naar me, maar hun ogen waren nat van trots.

Ja, Papa. Ja, Mama. Op een dag beloof ik dat ik ons leven zal veranderen, zodat jullie niet kunnen leven zonder mij.

Met die gedachte stapte ik van het podium en liep rechtstreeks naar hen toe. Het moment dat ik hen bereikte, sloeg ik mijn armen om hen heen en omhelsde ze stevig.

En toen, als een vloedgolf, begonnen mensen naar me toe te komen. Bijna de hele school was daar om me te feliciteren. Waarom niet? Ik was beroemd, maar niet om de gebruikelijke redenen. Niet omdat ik een uitblinker was of een geniale student. Nee. Ik was beroemd omdat ik... nou ja, een gecertificeerde lastpak was.

Er was geen enkele dag dat mijn ouders geen klacht over mij ontvingen - hoe ik iemand had geslagen, hoe ik een stomme regel had gebroken, hoe ik "problemen" veroorzaakte. Schorsingsbrieven waren praktisch onderdeel van mijn schoolspullen.

Eerlijk gezegd denk ik dat mijn leraren en directeur vandaag gelukkiger waren dan ik. Want vanaf nu zouden er geen klachten meer zijn, geen gevechten meer, geen ouders die het kantoor binnenstormden schreeuwend, "Kijk wat ze met mijn kind heeft gedaan!"

Ja. Ze waren eindelijk van mij af. Geluksvogels.

Maar ik? Ik was nog niet klaar. Dit was nog maar het begin.

Dus vertel me, hoe vond je het hoofdstuk? Wees geen stille lezer.

Alsjeblieft🥺🥺

Like en reageer

en

Volg me op Instagram

Ik hou van jullie ❤️❤️

Instagram Auteur_Poojak