Zijn Belofte: De Baby's van de Mafia

Ik draaide me om en keek naar de weinige kleding die ik droeg. Hoe was het zover gekomen en waarom deed ik dit eigenlijk?

Ik had een baan kunnen nemen in de supermarkt of als choreograaf, wat eigenlijk mijn oorspronkelijke doel was. Ik had geen moeite met strippen, of met de outfits. Nooit gehad. Iedereen had zijn eigen manier om de rekeningen te betalen en dit was er een van, dus nee, ik schaamde me niet en het was een gemakkelijke manier om geld te verdienen, maar toch, het was niet wat ik had gepland.

"Kom je nog, eekhoorn, of blijf je naar je eigen kont staren?" lachte Faith terwijl ze langs me liep. Eekhoorn..., de naam die ik kreeg sinds ik hier was. Het was de bijnaam die me achtervolgde vanaf de kleuterschool tot nu, de bijnaam die ik kreeg vanwege mijn bolle wangen.

Faith was al jaren mijn beste vriendin. Na van pleeggezin naar pleeggezin te zijn gegaan, kwam ik uiteindelijk terug in het weeshuis. Helaas had ik mijn ouders nooit gekend of kansen in het leven gehad, dus tijdens mijn tienerjaren beloofde ik mezelf om te slagen. Mijn doel was om de middelbare school en de universiteit af te maken en een goede baan als choreograaf te krijgen, maar dat liep duidelijk anders. Zelfs ik had niet kunnen voorspellen dat ik op mijn eenentwintigste in een stripclub zou werken.

"Ik hoorde dat de broers Lamberti vandaag in de privé VIP-lounge zullen zijn, zelfs Christian komt." zong Faith terwijl ze haar lipgloss opdeed. Ik keek met een achterdochtige blik naar het meisje. Haar prachtige lange vlechten vielen perfect over haar schouders. Faith was beeldschoon en iedereen wist het, inclusief de broers Lamberti.

Bij de vermelding van Christian voelde ik mijn gezicht warm worden en keek snel de andere kant op. Christian, dezelfde man die me twee maanden geleden zijn naam deed uitschreeuwen. Ik was nooit iemand voor eenmalige avontuurtjes, maar die nacht waren we allebei dronken en leidde hij me naar zijn kantoor waar we uiteindelijk samen sliepen.

*Als de meiden het eens wisten.

Als zijn vader het eens wist.*

Onze baas Lucio Lamberti had veel bedrijven en de stripclub was er een van. Af en toe hadden hij en zijn drie zonen zakelijke bijeenkomsten met enkele van hun zakenpartners en vandaag zou zo'n dag zijn. We waren absoluut niet dom en wisten precies in wat voor zaken ze zaten, maar niemand had het lef om het hardop te zeggen en we lieten het maar zo. Lucio Lamberti was een vriendelijke en warme man die me de baan gaf zodra hij me zag. Hij was als een vaderfiguur voor alle meiden en een gerespecteerd zakenman door velen.

Zijn zonen waren verrassend genoeg het complete tegenovergestelde. Gio was de oudste en een echte koele kikker. Hij maakte nooit oogcontact met een van ons en maakte heel duidelijk wat hij van ons vond. De op een na oudste, Enzo, was iemand die iedereen kende. Enzo was aardig en vrolijk, maar op een manier nog steeds extreem kinderachtig. Hij was een vrouwenman en kende zijn weg met vrouwen. Hij zag iedereen en alles als een uitdaging en hij hield er niet van om te verliezen.

De jongste zoon Christian was nog kouder dan Gio, wat ik niet wist dat mogelijk was voordat ik hem ontmoette. Nadat hij klaar met me was, leidde hij me zonder zelfs maar een blik terug naar beneden. Hoewel Christian de jongste was, was hij de erfgenaam van alle Lamberti-bedrijven en het was ongetwijfeld te danken aan zijn koude en serieuze persoonlijkheid. Het verschil tussen Gio en Christian was dat Gio zich meestal op zichzelf hield, terwijl Christian gewoon eng was om in de buurt te zijn, en het feit dat hij hier nauwelijks was ondanks dat hij de erfgenaam was, maakte hem nog intimiderender. Terwijl alle meiden zich voor schut zetten om zelfs maar een seconde van zijn aandacht te krijgen, probeerde ik hem zo veel mogelijk te vermijden en voelde me een beetje beschaamd nadat hij me aan de kant had geschoven alsof ik niets was, maar dat was wie hij was en dat wist ik van tevoren.

"We wachten op jullie!" riep Luna terwijl ze haar hoofd om de deur stak. Naast Faith was Luna de enige persoon hier met wie ik echt goed kon opschieten. Alle andere meiden waren ofwel onbeleefd of het kon ze gewoon niet schelen. Ze waren hier voor zichzelf en zagen iedereen op hun pad als concurrentie. Gelukkig was Lucio niet zo streng, dus kregen we zelden op onze kop, zelfs niet als we een beetje te laat kwamen, wat vrij vaak gebeurde.

"We komen eraan!" riep ik terug en trok Faith's arm. Met al mijn kracht probeerde ik haar de deur uit te trekken terwijl ze tot op het laatste moment haar lipgloss aanbracht.

Nadat Faith en ik de kleedkamer hadden verlaten, voegden we ons bij de andere meisjes die keurig in de rij stonden in Lucio's kantoor. Maar het was niet Lucio die daar stond. Het was een van de jongens die ik altijd koste wat kost probeerde te vermijden, de zoon van Lucio Lamberti, Enzo. Hij liep langs Faith en kwam een paar stappen naar mij toe, tot hij recht voor mijn gezicht stond. Te bang om hem in de ogen te kijken, keek ik meteen naar mijn voeten en hoorde hem grinniken.

"Kom je altijd te laat?" hoorde ik hem vragen, en ik voelde rillingen door mijn lichaam gaan. Vandaag moest echt mijn ongeluksdag zijn. Faith en ik waren allebei te laat, maar hij besloot alleen mij aan te spreken.

"Het spijt me, w-we w-wij, uhmm we-" probeerde ik mezelf uit te leggen, maar er kwamen geen woorden uit mijn mond.

"Kijk me aan als je tegen me praat." beval hij, en binnen een seconde keek ik op en ontmoette zijn blik. Om de een of andere reden had ik verwacht dat hij tegen me zou schreeuwen, maar dat deed hij niet. Enzo had een brede glimlach op zijn gezicht en kantelde zijn hoofd terwijl hij me inspecteerde. Hij bracht zijn hand naar mijn wang en kneep erin voordat er een grinnik uit zijn mond kwam. Het was niet echt vrolijk, meer een lach van ongeloof. Alle meisjes begonnen te lachen terwijl ik hem een verwarde blik gaf.

"Ik maakte maar een grapje, eekhoorn, maar ik denk dat ik het mijn nieuwe hobby ga maken om je te pesten." merkte hij op voordat hij mijn wang losliet en een paar stappen achteruit deed.

"Je hebt geluk." fluisterde Faith terwijl ik ongelovig mijn wang vasthield. Geluk? Ik wist niet echt waarom. Voor veel van de meisjes was dit misschien een prestatie, maar ik bleef liever op de achtergrond, dus beschouwde ik mezelf als allesbehalve gelukkig, en dat hij zei dat hij het zijn nieuwe hobby zou maken om me te pesten, maakte het alleen maar erger.

"Zoals jullie allemaal weten hebben we vandaag een zeer belangrijke zakelijke bijeenkomst met een van onze potentiële zakenpartners. Het hoofddoel voor vandaag is ervoor te zorgen dat hij en zijn entourage een goede avond hebben en dat we zijn handtekening aan het eind van de avond krijgen. De bijeenkomst wordt gehouden in de privé-lounge en ik heb een paar van jullie nodig. Als ik je naam niet noem, ga dan naar beneden en ga verder met je werk zoals gewoonlijk met onze andere gasten." legde Enzo uit terwijl hij heen en weer liep.

Zoals altijd bleef ik kalm. Vergaderingen zoals deze gebeurden vaak en ik zou toch niet gekozen worden. In tegenstelling tot de andere meisjes wilde ik ook niet gekozen worden, ik wilde gewoon mijn geld beneden verdienen en vertrekken. Ik had geen zin om iemand te bedienen tijdens een van die privévergaderingen en Lucio wist dat, daarom koos hij mij nooit.

Dansen en drankjes serveren aan vreemden was geen probleem, maar wanneer ik in ongemakkelijke of vreemde situaties terechtkwam, werd ik geconfronteerd met het gebrek aan sociale vaardigheden dat ik eigenlijk had, en Lucio was zich daarvan bewust. We hadden een hechte band en hij kon me doorzien, dus ik had geen reden om me zorgen te maken.

"De meisjes die ik wil dat met me meegaan zijn, Luna, Aubrey, Dawn, Faith-" Enzo sprak en nam een korte pauze. Zoals verwacht zou hij waarschijnlijk Lorena als laatste noemen en naar de bijeenkomst gaan met de standaard meisjes die meestal gekozen werden.

"En eekhoorn."

Verbaasd keek ik op en zag alle meisjes, inclusief Enzo, naar me staren. Wat had ik gedaan om dit te verdienen?

"I-ik?" stotterde ik. Enzo knikte en stuurde alle andere meisjes weg die het kantoor verlieten. Ik stond nog steeds in ongeloof en bleef bevroren op dezelfde plek staan...ik? Hij had iedereen kunnen kiezen, maar hij besloot mijn dag zo te verpesten. Ik had geen interesse om serveerster te spelen, en zeker niet voor mannen die hoogstwaarschijnlijk in de maffia zaten, maar ik zou nooit durven om tegen Enzo in te gaan. Hoe makkelijk hij ook leek, hij was nog steeds mijn baas.

"De mannen die vanavond hier zullen zijn, zijn moeilijk en lastig te behandelen, maar ik vertrouw erop dat jullie geen fouten maken," instrueerde Enzo ons met zijn miljoenen-dollar glimlach. Zelfs als hij serieus was, had hij nog steeds dezelfde glimlach op zijn gezicht.

"Ben je nerveus, Eekhoorn?" vroeg Enzo me. Ik keek hem met grote ogen aan en gaf hem een vragende blik. Was ik dat? Luna en Faith leunden hun hoofd tegen het mijne om me te kalmeren.

"Zal jij er zijn?" vroeg ik hem meteen. Van alle mensen voelde ik me het minst ongemakkelijk bij hem, en ik had al moeite om een zin met hem te vormen, dus stel je voor. Enzo lachte en duwde speels tegen mijn schouder.

"Nee, maar maak je geen zorgen, Christian zal er zijn."

Op het moment dat die woorden zijn mond verlieten, was er maar één gedachte die door mijn hoofd ging.

Waarom ik?