Zijn Luna Vinden

Alcina werd wakker door het scherpe geluid van haar wekker. 4:30 tijd om haar klusjes te beginnen. Ze voelde nog steeds de pijn van haar snijwonden en klemde haar tanden op elkaar. Gisteravond was de ergste nacht voor haar geweest, toen ze in het kantoor van de alfa probeerde in te breken om te ontsnappen. Net toen ze het zilveren enkelbandje had ontgrendeld, kwam de alfa de kamer binnen.

"Nou, nou, nou, wat hebben we hier? Van plan om te vertrekken?" vroeg hij op sarcastische toon. Hij keek haar argwanend aan en liep om het bureau heen zodat ze binnen handbereik was. Hij ging zitten en greep haar pols, trok haar naar zich toe totdat ze op de grond zat. Eenmaal op de grond schopte hij met zijn been, raakte Alcina aan de zijkant van haar wang. Ze viel met een zachte plof op de grond.

"Vergeef me alsjeblieft, alfa. Ik zal het niet meer doen," zei ze terwijl ze haar gezicht naar de vloer boog. Zijn enige antwoord was een nieuwe trap in haar buik. Hij bleef haar overal schoppen totdat hij tevreden was.

"Vandaag is de verjaardag van mijn zoon en ik zal niet hebben dat jij het verpest," zei hij terwijl hij haar nog een laatste keer schopte. Ze bleef roerloos liggen toen er op de deur werd geklopt. "Kom binnen."

Een dienstmeisje stapte het kantoor binnen en keek rond voordat haar blik op Alcina viel. Het dienstmeisje keek snel weg en richtte haar aandacht op de alfa.

"Alfa, Luna zoekt u en de taart is net aangekomen. Waar wilt u die hebben?" Ze maakte een lichte buiging voordat ze de vraag stelde.

"In de tuin. Luna weet waar. Voordat je gaat, neem dat afval mee." Hij stak een vinger uit naar het meisje dat op de grond lag.

"Meteen, alfa." Het dienstmeisje boog opnieuw en pakte Alcina voordat ze de kamer verliet. "Waar dacht je aan? Zo proberen weg te komen. Ze zullen je doden."

"Beter dan hier zijn. Dit is geen leven, het is overleven." Het meisje haalde alleen maar haar schouders op. Toen ze de hoek om naar de keuken kwamen, botste ze recht tegen een harde borst en keek op naar de toekomstige alfa, Brent.

"Hoe durf je?! Kijk uit wat je doet, stomme trut," snauwde hij voordat hij haar een klap gaf. Hij trok haar arm uit de greep van het dienstmeisje en sleurde haar naar de kelderdeur voordat hij die opende en haar de trap af schopte. Niemand kwam haar te hulp. Zelfs als het niet de zoon van de alfa was, kwam ze niet uit de roedel dus het kon hen niets schelen. Slechts dertien jaar geleden was haar roedel overvallen door deze mensen. Ze moest met afschuw toekijken hoe ze de mensen van wie ze hield afslachtten. De alfa besloot dat de kinderen zouden blijven leven en verkocht worden.

Een luid gekraak rukte haar uit haar gedachten. Ze probeerde weg te kruipen en Brent wikkelde de zweep om haar enkel met een misselijkmakend gekraak. Hij greep een handvol haar en trok haar naar een pijp en boeide haar eraan vast. Hij deed een stap terug en zwaaide met de zweep. Alcina beet op haar lip terwijl haar ogen begonnen te tranen. Het was niet de eerste keer dat een zweep op haar werd gebruikt, maar de littekens van de laatste keer dat Luna haar had geslagen, waren nog steeds pijnlijk. Haar wolf had nog steeds niet hersteld van het zilveren enkelbandje dat werd gebruikt om haar van het veranderen te weerhouden, en dus was haar genezing vergelijkbaar met die van een normaal mens.

Brent ging door met zijn aanval met de zweep totdat haar kreten luid genoeg waren voor het hele huis om te horen. Asilis hoorde de zweep op de grond vallen en daarna het geluid van een rits. Ze spande zich aan. Het was niet de eerste keer dat hij haar misbruikte. Asilis hield haar kreten in terwijl de toekomstige alfa van de roedel deed wat hij wilde met haar lichaam. Zodra hij klaar was, kleedde hij zich weer aan en maakte de boeien los.

"Godin zij dank ben jij niet mijn metgezel. Je walgt me aan." Snauwde hij voordat hij haar gehavende rug schopte en vertrok. Ze lag daar een tijdje, proberen te begrijpen wat er van haar leven geworden was.

"We moeten vanavond vertrekken. We zullen niet overleven met hem als alfa." Fluisterde haar wolf, Nyx, en trok zich weer terug in haar gedachten. Alcina lag daar uren voordat iemand de deur opendeed en de kelder binnenkwam.

"Oh, Alcina. Kom op. Laten we je schoonmaken. Het feest begint over ongeveer een uur." Zei dezelfde dienstmeid van vanmorgen, terwijl ze haar hielp opstaan. Ze liepen in stilte naar de tweede verdieping.

"Jessalyn, ik heb je hulp nodig met mijn rits. Alcina, ga je walgelijke rug schoonmaken voordat de gasten arriveren." Snauwde de Luna vanuit haar kleedkamer. Asilis liep door terwijl Jessalyn bij de Luna bleef. Toen ze langs het kantoor op de tweede verdieping liep, hoorde ze haar naam.

"En Alcina? Wat als de godin haar als mijn metgezel heeft gekozen? Wat dan, vader?" Snauwde Brent.

"Eenvoudig, wijs haar af. Ik ben er zeker van dat de godin je een andere metgezel zal geven. Vergissingen gebeuren. Zelfs bij de goden." Antwoordde zijn vader gemakkelijk. De gedachte aan afwijzing trof Asilis en een doffe pijn verspreidde zich door haar hart. Niet omdat ze zijn metgezel wilde zijn, maar simpelweg omdat de godin metgezellen geeft aan mensen wier zielen een perfecte match zouden moeten zijn. Dat was het enige dat ze zich duidelijk kon herinneren dat haar moeder had gezegd. Ze trok zichzelf weg van de deur en ging naar het gemeenschappelijke bad om het bloed van haar rug te wassen. Zodra ze klaar was, haalde ze de EHBO-kit van onder de wastafel. Na een groot kussenformaat gaas op haar rug te hebben geplaatst, wikkelde ze zichzelf in een elastisch verband en kleedde zich aan in de kleren die de dienstmeid haar had gegeven. Het was een marineblauw dienstmeidenuniform compleet met een kapje. Terwijl ze het kapje in haar haar vastpinde, keek ze in de spiegel en huiverde voordat ze haar pony over haar rechteroog trok. De alfa zorgde er altijd voor haar te herinneren aan hoeveel ze haar geboortevlek haatten.

"Gelukkige verjaardag voor mij." Mompelde ze voordat ze de badkamer verliet.

"Ik stond op het punt je te komen halen. Het is tijd." Zei Jessalyn tegen haar. Jessalyn was het enige roedel lid dat deed alsof ze geen verspilling van leven was. Ze gingen naar beneden en de tuin in. Naast de taart stonden in een enkele rij alle slaven en arbeiders van de roedel. Zij die als minder dan waardig werden beschouwd. Kort daarna kwamen de alfa en Luna naar buiten en stroomden de gasten de tuin in.