12 Book(s) Related to final fantasy lost stranger chapter 42

Vanwege de sterke wens om haar moeder de beste behandeling te geven na haar beroerte, werd Samantha gedwongen het aanbod aan te nemen om te dansen voor een klant, meneer MC. Ze is de privé-sexy danseres van een rijke man.

Ze heeft zijn gezicht nog nooit gezien, niet eens één keer, omdat hij altijd een masker draagt wanneer ze voor hem danst. Ze moet hem een goede show geven om zijn avond op te warmen, alleen door te dansen.

Alleen kijken, niet aanraken, dat is het!

Heeft ze het recht om te vechten tegen hoe hij zich over haar voelt als hun overeenkomst eindigt wanneer de vrouw met wie hij zou trouwen terugkeert?

Hallo, mijn naam is Reserve, ja, zoals in een reserveband. Ik mag niet met de familie omgaan, tenzij ze me een lesje willen leren. Ik ken alle geheimen van deze groep. Ik denk niet dat ze me zomaar laten gaan, ik wil niet verdwijnen zoals veel meisjes de laatste tijd. Maar het maakt niet uit, want ik heb een plan om hier weg te komen. Dat was totdat ik op een avond op mijn werk een naakte man op de vloer vond in de kamer die ik ging schoonmaken.
Weet je wat ze zeggen over plannen maken?
"Je maakt plannen en God lacht."

Amie's wolf heeft zich nog niet laten zien. Maar wie maakt dat uit? Ze heeft een goede roedel, beste vrienden en een familie die van haar houdt. Iedereen, inclusief de Alpha, zegt haar dat ze perfect is zoals ze is. Totdat ze haar partner vindt en hij haar afwijst. Met een gebroken hart vlucht Amie weg van alles en begint opnieuw. Geen weerwolven meer, geen roedels meer.

Wanneer Finlay haar vindt, leeft ze tussen de mensen. Hij is gecharmeerd van de koppige wolf die weigert zijn bestaan te erkennen. Ze is misschien niet zijn partner, maar hij wil dat ze deel uitmaakt van zijn roedel, latente wolf of niet.

Amie kan de Alpha die in haar leven komt en haar terug de roedel in sleept niet weerstaan. Niet alleen wordt ze gelukkiger dan ze in lange tijd is geweest, haar wolf komt eindelijk naar haar toe. Finlay is niet haar partner, maar hij wordt haar beste vriend. Samen met de andere topwolven in de roedel werken ze aan het creëren van de beste en sterkste roedel.

Wanneer het tijd is voor de roedelspelen, het evenement dat de rang van de roedels voor de komende tien jaar bepaalt, moet Amie haar oude roedel onder ogen zien. Wanneer ze de man ziet die haar tien jaar geleden afwees, wordt alles wat ze dacht te weten op zijn kop gezet. Amie en Finlay moeten zich aanpassen aan de nieuwe realiteit en een manier vinden om vooruit te komen met hun roedel. Maar zal de onverwachte wending hen uit elkaar drijven?

Ik ben een gewone ober, maar ik kan het lot van mensen zien, inclusief dat van Shifters.
Zoals alle kinderen werd ik getest op magie toen ik nog maar een paar dagen oud was. Omdat mijn specifieke bloedlijn onbekend is en mijn magie onidentificeerbaar, werd ik gemarkeerd met een delicaat kronkelend patroon rond mijn rechterbovenarm.

Ik heb wel degelijk magie, zoals de tests aantoonden, maar het komt nooit overeen met een bekende magische soort.

Ik kan geen vuur spuwen zoals een draken-Shifter, of mensen vervloeken die me irriteren zoals Heksen. Ik kan geen drankjes maken zoals een Alchemist of mensen verleiden zoals een Succubus. Nu wil ik niet ondankbaar zijn voor de kracht die ik wel heb, het is interessant en zo, maar het heeft gewoon niet veel impact en meestal is het gewoon behoorlijk nutteloos. Mijn speciale magische vaardigheid is het vermogen om draden van het lot te zien.

Het meeste van het leven is al vervelend genoeg voor mij, en wat me nooit is opgevallen, is dat mijn partner een onbeschofte, pompeuze lastpak is. Hij is een Alpha en de tweelingbroer van mijn vriend.

"Wat ben je aan het doen? Dit is mijn huis, je kunt niet zomaar binnenkomen!" Ik probeer mijn stem stevig te houden, maar wanneer hij zich omdraait en me aankijkt met zijn gouden ogen, krimp ik ineen. De blik die hij me geeft is hooghartig en automatisch laat ik mijn ogen naar de grond zakken, zoals ik gewend ben. Dan dwing ik mezelf om weer omhoog te kijken. Hij merkt niet dat ik opkijk omdat hij al van me is weggekeken. Hij is onbeleefd, ik weiger te laten zien dat hij me bang maakt, ook al doet hij dat zeker. Hij kijkt rond en nadat hij beseft dat de enige plek om te zitten het kleine tafeltje met zijn twee stoelen is, wijst hij ernaar.

"Zitten," beveelt hij. Ik werp hem een boze blik toe. Wie is hij om me zo rond te commanderen? Hoe kan iemand zo irritant mogelijk mijn zielsverwant zijn? Misschien slaap ik nog steeds. Ik knijp in mijn arm en mijn ogen worden een beetje waterig van de pijn.

"Je denkt dat ik mijn partner zou delen? Gewoon toekijken terwijl jij een andere vrouw neukt en kinderen met haar krijgt?"
"Zij zou alleen een Fokker zijn, jij zou de Luna zijn. Zodra ze zwanger is, raak ik haar niet meer aan." De kaak van mijn partner Leon verstrakte.
Ik lachte, een bittere, gebroken lach.
"Je bent ongelofelijk. Ik accepteer liever je afwijzing dan zo te leven."
——
Als een meisje zonder wolf liet ik mijn partner en mijn roedel achter.
Onder de mensen overleefde ik door meester van het tijdelijke te worden: van baan naar baan drijvend... totdat ik de beste barman in een klein stadje werd.
Daar vond Alpha Adrian me.
Niemand kon de charmante Adrian weerstaan, en ik sloot me aan bij zijn mysterieuze roedel diep in de woestijn.
Het Alpha Koning Toernooi, dat eens in de vier jaar wordt gehouden, was begonnen. Meer dan vijftig roedels uit heel Noord-Amerika deden mee.
De weerwolfwereld stond op het punt van een revolutie. Toen zag ik Leon weer...
Gescheurd tussen twee Alpha’s, had ik geen idee dat wat ons te wachten stond niet alleen een competitie was, maar een reeks brute, meedogenloze beproevingen.

Sommige slechte beslissingen komen terug om je te bijten. Letterlijk.

Nadat ze ontdekte dat haar vriend vreemdging, was het laatste wat ze verwachtte een gewonde man in een steegje tegen te komen. En zeker niet een met hoektanden. Maar dankzij een mix van cocktails, schaamte en haar twijfelachtige levenskeuzes neemt ze hem mee naar huis. Blijkt dat hij niet zomaar een vampier is—hij is een koning. En volgens hem is zij zijn voorbestemde partner.

Nu zit ze opgescheept met een overbeschermende, sombere bloedzuiger die haar steeds redt, een groeiende lijst van vijanden die haar dood willen, en een onmiskenbare aantrekkingskracht die het heel moeilijk maakt om te onthouden waarom vallen voor een vampier een slecht idee is.

Want als ze niet voorzichtig is, verliest ze niet alleen haar hart—ze verliest haar menselijkheid.

Waarom zou tech-miljardair Artemis Rhodes zoiets posten?!

"Iedereen praat over de hashtag die binnen een paar uur viraal is gegaan. Toch is dit meisje een mysterie dat iedereen wil oplossen. We hebben zelfs foto's van verschillende mensen die het meisje in persoon hebben gezien."

Het scherm van de telefoon is klein, maar ik zie verschillende foto's van mijzelf op het scherm flitsen. Dit kan niet waar zijn!

Weet je die paniekaanval die ik probeerde te onderdrukken? Nou, die komt met wraak terug. Het voelt alsof alle lucht uit me wordt gezogen en mijn borst wordt strak. Mijn zicht vervaagt en ik besef dat ik val net voordat alles zwart wordt.

"Rustig aan, juffrouw Riley, dit is meneer Rhodes, een donor van ons ziekenhuis. Deze vrouw is zijn verloofde. Ik neem het vanaf hier over." zegt de dokter en stapt opzij om de verpleegster eruit te laten.

Ik kijk haar na terwijl ze haastig wegloopt voordat ik me op de dokter concentreer. Hij is een oudere man met wit haar en een vriendelijk gezicht, maar hij geeft me een vreemd gevoel.

Wacht... zei hij net verloofde?

"Sorry, wat zei u?" vraag ik.

"Ik heb een voorstel voor je." zegt de man.

"Een voorstel voor mij? Wat bedoelt u?"

"Een voorstel? Dat betekent-"

Ik zwaai met mijn hand. "Niet dat! Ik ben geen idioot. Ik bedoel welk voorstel?"

"Ik wil dat je met me trouwt." zegt hij met een strak gezicht.

Dus je vraagt je vast af hoe een vrouw die in een verlaten treinwagon woont, eindigt met trouwen met een grote tech-miljardair.

Nou, het is simpel. We liepen recht tegen elkaar aan, keken elkaar in de ogen en de rest is geschiedenis.

Oké, nee, dat is niet precies hoe het gebeurde. Zie je, Artemis Rhodes zit in de problemen. Hij heeft een bruid nodig voor zijn volgende verjaardag... over zes dagen. Dus wat doet hij? Hij spoort me op als een gekke stalker en biedt me een hoop geld om met hem te trouwen.

Gek, toch?

Natuurlijk weiger ik omdat ik enige waardigheid heb, maar wanneer mijn wereld op zijn kop wordt gezet, heb ik geen andere keuze dan te accepteren. Dankzij hem kan ik niet terug naar mijn oude leven, en nu zit ik vast in het zijne.

Ik ben zijn rebellie tegen zijn familie en de doorn in zijn vlees... Zijn woorden, niet de mijne...

We komen uit verschillende werelden en dat betekent dat die werelden uiteindelijk botsen en daarmee slaat de ramp toe, klaar om het hele plan uit elkaar te scheuren. Weet je, gewoon een normale dinsdag.

Dus wat doen twee mensen als alles begint mis te gaan?

Nou, laat me je vertellen...

Mijn naam is Hazel Valentine en ik ben 18 jaar oud. Ik ben opgevoed door mijn rijke tante en oom omdat mijn ouders zijn overleden.
Ik werd wakker in een volledig vreemde kamer.
Zonder tijd om na te denken of te verkennen, hoor ik een reeks voetstappen en de stemmen van twee mannen die praten.
Was ik ontvoerd en aan de oude man verkocht?
Ik dook in de kast en gluurde door een spleet om de twee mannen te zien binnenkomen.
Ze waren zo knap en nadat ik hun ongelooflijke gesprek had gehoord, vergat ik zelfs de gevaarlijke situatie waarin ik me bevond.

"Vind je het fijn als ik je hier aanraak?" Ik omvatte haar kutje.
"Ja," zuchtte ze, "ik hou ervan als je me daar aanraakt."
Ik voegde een vinger toe en pompte sneller.
"Oh God, stop niet - ooooh!" Ze schreeuwde het uit.

Mijn naam is Zander Knight en ik ben 25 jaar oud. Ik ben de alfa van de grootste roedel ter wereld en mijn wolf heet Demon Wolf.
De laatste tijd ben ik uitgeput door alle problemen die heksen en zwervers veroorzaken. Maar ik ben goed in het omgaan met hen, dus dat is niet wat me het meest dwarszit.
Ik kan niet klaarkomen met andere vrouwen sinds ik acht maanden geleden een droom had over een prachtige vrouw.
Om het nog erger te maken, met slechts een paar maanden te gaan tot ik 26 word, zal ik mijn roedel niet meer kunnen leiden als ik geen MAAT vind.
Ik word gek.

Mijn familie drogeerde me en dwong me een machtig persoon te dienen. Na een onenightstand met hem ontdekte ik dat ik zwanger was van zijn kind.

Daarna sloot mijn familie me op en mishandelde me, en dwong me het kind te baren. Het brak mijn hart; hun wreedheid liet zien dat ze me nooit echt als familie hadden beschouwd.

Ik besloot terug te vechten. Ik zou ontsnappen, alle banden met hen verbreken en de regie over mijn eigen lot in handen nemen!

-WAARSCHUWING- Dit verhaal kan inhoud bevatten die sommigen verontrustend vinden.

"Als je me niet met je mond kunt bevredigen, dan zul je me op een andere manier moeten bevredigen."

Hij scheurde haar dunne kleding van haar lichaam en gooide de gescheurde stof opzij. Visenya raakte in paniek toen ze precies begreep wat hij bedoelde.

"Laat me het nog een keer proberen... met mijn mond. Ik denk dat ik..."

"Stil!" Zijn stem weerkaatste tegen de muren van zijn slaapkamer en bracht haar meteen tot zwijgen.

Dit was niet hoe ze zich haar eerste keer had voorgesteld. Ze had gedacht aan gepassioneerde kussen en tedere strelingen van een man die van haar hield en haar koesterde. Lucian zou niet liefdevol zijn, en hij koesterde haar zeker niet. Ze was vervloekt met een partner die uit was op wraak en niets liever wilde dan haar zien lijden.


Tien jaar waren verstreken sinds de Draken over de wereld heersten... sinds Visenya haar plaats innam als Lycan Koningin. Vampieren werden gedwongen zich in de schaduwen terug te trekken nu het jagen op en tot slaaf maken van mensen met de dood werd bestraft. De wereld was eindelijk in vrede... totdat Drakenheer Lucian ontwaakte uit zijn kunstmatige slaap en ontdekte dat zijn hele ras was uitgemoord door Visenya's vader. Visenya werd van haar koninkrijk beroofd en gedwongen de rest van haar dagen als Lucians slaaf door te brengen. De wreedste grap van allemaal is dat Visenya ontdekt dat de partner waar ze al die jaren zo trouw op heeft gewacht, niemand minder is dan de wraakzuchtige Drakenheer zelf.

Verblind door hun haat voor elkaar, is het genoeg om de intense band tussen hen te bestrijden? Zal Lucian Visenya tot haar absolute limiet drijven, om er uiteindelijk spijt van te krijgen?

Blake drukte me tegen de rand van het bureau, zijn vingertoppen brandend, papieren verspreid over de vloer. "Stop met jezelf voor de gek houden," mompelde hij koud, "Je hebt me nodig."

Ik had hem moeten haten—zijn vader was de hoofdverdachte in de dood van mijn ouders, maar zijn aanraking deed me beven. "Ik haat je…" knarste ik tussen mijn tanden, maar mijn stem was zwak.

Hij grijnsde, zijn greep verstevigend, "En toch reageert je lichaam op mij." Zijn vingers gleden dieper, "Zo nat, en je zegt nog steeds dat je me niet wilt?"

"Ah… Blake…" Ik kromde mijn rug, mijn verstand verbrokkelde.

Hij lachte zachtjes, "Braaf meisje."


Emma verloor beide ouders toen ze vijftien was. Na tien jaar geadopteerd te zijn door de familie Reynolds, werd ze verraden door haar vriend Gavin, met wie ze vijf jaar een relatie had. Toen leidde het lot haar naar een emotionele verwikkeling met Blake van het partnerbedrijf, maar het hintte ook dat het auto-ongeluk dat haar ouders doodde, verband leek te houden met Blake's vader...

De man die haar wonden genas, kon de zoon zijn van de man die haar leven verwoestte. Donder rommelde terwijl Blake's sleutel draaide: "Emma?" Staand voor het bewijs, werd haar hart verscheurd. Wanneer liefde en wraak botsen, wat zou ze kiezen?

‘Wat is er?’ vroeg ik, terwijl ik mijn zijden kamerjas strak dichttrok.

Therons stem bleef beheerst en kil. ‘Je bent niet de biologische dochter van de familie Reed, en ze hebben hun echte dochter gevonden.’

Alle kleur trok uit mijn gezicht weg. Ik had me voorgenomen alles uit te leggen zodra hij terug was, maar Victoria was me voor geweest.

‘Wat ben je van plan te doen met ons huwelijk?’ dwong ik mezelf rechtstreeks te vragen.

‘Huwelijk is voor mij een procedure, ongeacht met wie.’ Daarmee pakte hij zijn aktetas en liep weg.

_

Zes jaar geleden werd Leila’s valse identiteit als erfgename ontmaskerd. Theron scheidde meedogenloos van haar, en ze werd erin geluisd voor poging tot moord. Pas na de scheiding ontdekte ze dat ze zijn kind droeg. Op de zwarte lijst gezet en wanhopig overleefde ze in een kelder tot haar echte familie haar vond—ze was de verloren prinses van Chicago’s machtige familie Randall.

Ze beviel van kostbare tweelingen, maar men vertelde haar dat haar zoontje het niet had overleefd, waardoor ze alleen haar geliefde dochter overhield. Wat ze niet wist, was dat het lot andere plannen had.

Zes jaar later bracht een zakelijk project haar terug naar San Francisco, waar ze haar kille ex-man onder ogen kwam—die een vijfjarige zoon had. Nog verdraaider: hij was nu haar patiënt, volledig aan haar overgeleverd. Zijn vroegere arrogantie was verdwenen; nu jaagde hij haar na met wanhopige intensiteit. Kon ze ooit de man vergeven die haar had vernietigd, of zou ze hem laten boeten voor de hel die hij haar had laten doormaken?