Adder หลุมรักอสรพิษ

ป่าลึกลับแห่งนึงเต็มไปด้วยสรรพสัตว์มากมาย ร่างกายเป็นมนุษย์ แต่จิตวิญญาณภายในกายเป็นสัตว์ บ้างแปลงกายเมื่อมีอารมณ์โกรธ บ้างแปลงกายเมื่อต้องต่อสู้ สรรพสัตว์กึ่งมนุษย์มีอยู่สองตระกูล คือตระกูลสัตว์นักล่า และตระกูลสัตว์กินพืช ซึ่งแตกแขนงกันไปตามประเภท ตระกูลสัตว์กินพืชจำต้องระวังตัว ปกป้องตนจากตระกูลสัตว์นักล่า สัตว์ตระกูลนักล่าอันตรายต่างกันไปตามระดับ

ในวันที่ฝนตกหนัก บรรยากาศอึมครึม 'คริสเทล' หญิงสาวตระกูลสัตว์กินพืช กำลังหอบผลไม้ถุงโตวิ่งอย่างเร่งรีบ เพราะฝนเริ่มจะตกแรงขึ้นทุกที และบ้านของเธอก็อยู่ไม่ไกลออกไป หากแต่เจ้าตัวต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาพลันเหลือบไปเห็นใครสักคนนอนขดตัวอยู่ข้างๆ พุ่มไม้

คริสเทลหยุดชะงักไป ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปดูเจ้าของร่างอย่างระมัดระวัง เธอสำรวจใบหน้าสีขาวซีด ไหล่ซ้ายมีรอยถูกตัวอะไรซักอย่างกัดจนเป็นแผลลึก ท่าทางทรมานจนน่าสงสาร

คริสเทลย่อตัวลงข้างๆ จับตัวชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะสะดุ้งตัวโยน เมื่อชายหนุ่มที่นอนคุดคู้อยู่เมื่อครู่ หันมาจ้องเขม็งใส่เธออย่างเอาเรื่อง พลางแยกเขี้ยวคม ราวกับจะฆ่าเธอให้ตาย คริสเทลตัวสั่นขึ้นมาอัตโนมัติ แทบจะเป็นครั้งแรก ในหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา ที่เธอได้ชิดใกล้สัตว์ตระกูลนักล่าขนาดนี้

ทั้งเขี้ยวคมๆ ดวงตาทมิฬ เกล็ดสีดำที่เริ่มขึ้นตามตัว เมื่อเจ้าของร่างพยายามจะแปลงกาย เดาได้ไม่ยากเลย ว่าเจ้าของร่างคืองูดำ ที่เป็นศัตรูของเธอโดยสิ้นเชิง คริสเทลถอยห่างช้าๆ เมื่อคนตรงหน้าเริ่มจะปล่อยรังสีความน่ากลัวออกมา

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บหนักหรืออย่างไร เจ้าของร่างค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ นอนนิ่งๆ พลางเหนื่อยหอบอีกรอบ ลมหายใจเริ่มรวยรินทุกที เกล็ดสีดำค่อยๆ จางหาย เพราะไม่แม้จะสามารถแปลงกายได้

คริสเทลขยับตัวเข้าไปใกล้เจ้าของร่างอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้ เจ้าของร่างทำเพียงนอนหายใจนิ่งๆ เท่านั้น ไม่ได้ดุดันใส่เธอเหมือนตอนแรก

"ลุกขึ้นไหวมั้ย เราจะพาไปทำแผล..."

เจ้าของร่างมองคริสเทลเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไรออกมา คริสเทลจึงปล่อยถุงผลไม้ทิ้ง และพยุงร่างของอีกคนขึ้นมาเพื่อจะพากลับไปทำแผลที่บ้าน ไม่รู้เพราะอีกคนตัวหนัก หรือเพราะเธอตัวเล็กไป ทำเอาทั้งคู่ทุลักทุเลไม่น้อย

"คุณทำอะไร..."

คริสเทลถามอย่างสงสัย เมื่อคนเจ็บเอื้อมมือข้างที่ว่าง ไปหยิบถุงผลไม้ที่เธอวางทิ้งไว้

"เก็บมากินไม่ใช่รึไง..."

เจ้าของร่างตอบออกมาหน้าตาย พร้อมกับเสียงที่เอื่อยเหมือนจะหมดแรงเต็มที คริสเทลไม่ได้พูดอะไรต่อ พลางรีบพยุงเจ้าของร่างกลับไปที่บ้าน เพราะกลัวอีกคนจะตายเสียก่อน...

"คริสเทล! คิดอะไรอยู่ถึงพาพวกนักล่าเข้าบ้านเรา!"

'วิสเกล' พี่สาวเพียงคนเดียวของคริสเทลพูดขึ้นมา เมื่อน้องสาวสุดที่รักของตนแบกร่างของสัตว์นักล่าเข้ามาในบ้าน ซ้ำยังทำแผลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพอีก แม้ว่าเธอจะห้ามแล้ว แต่น้องสาวของเธอก็หาได้ใส่ใจจะฟังแม้แต่น้อย

"เขากำลังจะตาย ท่านพี่"

แต่ไหนแต่ไรมา คริสเทลเป็นเด็กใจดีเสมอ แต่เธอไม่คิดว่าจะใจดีถึงขั้นพาศัตรูเข้ามาในบ้าน

"คริสเทล ถ้านางไม่ตาย เขาจะฆ่าเรา!"

วิสเกลจับไหล่น้องสาวของตนเพื่อดึงสติ ถ้าเจ้าของร่างที่นอนอยู่ในบ้านของเธอไม่ตาย ก็อาจจะเป็นน้องสาวและเธอเสียเองที่ต้องตาย

"ตอนเจอกัน เขาไม่ได้จะฆ่าข้า..."

"เขาฆ่าเจ้าไม่ได้ต่างหาก!"

วิสเกลย้ำคำออกมา ก่อนจะเดินหาอาวุธภายในบ้าน ที่มีอานุภาพพอที่จะฆ่านักล่าในบ้านของเธอได้

"ท่านพี่ อย่าทำอย่างนี้เลย..."

คริสเทลร้องห้าม เมื่อพี่สาวของเธอหยิบไม้ปลายแหลมขึ้นมา หมายจะฆ่าเจ้าของร่างที่นอนหลับไร้สติอยู่

"คริสเทล ทำไมเจ้าไม่เชื่อพี่..."

"ท่านพี่ เขาไม่ได้จะทำร้ายข้าจริงๆ"

"เพราะเขาไม่มีสติต่างหาก เจ้าถึงรอดมาได้"

"..."

"นั่นนักล่านะ คริสเทล"

วิสเกลพยายามพูดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้น้องสาวของตนเข้าใจ เธอจำเรื่องราวในอดีตได้ดี ว่าตระกูลสัตว์นักล่า น่ากลัวเพียงใด

"พวกเราเสียพ่อแม่ไปเพราะอะไรหรอ คริสเทล..."

"..."

คริสเทลนิ่งเงียบไป เมื่อนึกขึ้นได้ ว่าเพราะอะไรเธอกับพี่ถึงต้องอยู่ด้วยกันสองคนโดยไร้พ่อแม่ เพราะตระกูลสัตว์นักล่าพรากพ่อแม่ไปจากเธอ

วันนั้นเป็นวันที่อากาศสดใส เธอและครอบครัวพากันออกไปเก็บผลไม้ เพราะใกล้ถึงฤดูหนาวแล้ว ขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ จู่ๆ ตระกูลสัตว์นักล่าก็ปรากฏตัวขึ้นมา พ่อกับแม่ของเธอกรีดร้องด้วยความตกใจ แต่ด้วยความเป็นเด็ก ทั้งคริสเทลและวิสเกล ยังไม่เคยได้สัมผัสและเจอกับสัตว์ตระกูลนักล่าสักครั้ง

เพราะกลัวว่าลูกจะถูกทำร้าย ผู้เป็นพ่อจึงพุ่งเข้าต่อสู้ เพื่อยื้อเวลาให้แม่พาลูกๆ หนีไป พวกเธอวิ่งหนีอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของผู้เป็นพ่อที่ดังมาแต่ไกล

คริสเทลวิ่งไปร้องไห้ไป พลางมีมือเล็กๆ ของวิสเกลเอามือปิดหูของน้องสาวตนไปด้วย ทั้งที่ตนก็กลัวไม่น้อย

ผู้เป็นแม่พาทั้งคู่มาซ่อนเอาไว้ในที่ปลอดภัย พลางวิ่งหนีไปอีกทาง เพื่อปล่อยกลิ่นให้นักล่าตามรอยตนไป ก่อนจะมีเสียงโหยหวนของผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาอีกรอบ ถึงวิสเกลจะเอามือปิดหูคริสเทลไว้ยังไง คริสเทลก็ยังได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญของแม่ตน ก่อนจะสิ้นใจอย่างชัดเจนอยู่ดี...

"คริสเทล ฟังข้านะ พวกนักล่าเป็นเหมือนกันหมด..."

"..."

"พี่ไม่ใช่คนไร้น้ำใจ เจ้าก็รู้ เพียงแต่พี่ไม่ต้องการให้เราสองคน ต้องจบชีวิตลงเหมือนพ่อกับแม่.."

วิสเกลพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลงไปชั่วขณะ เธอสูญเสียพ่อแม่อันเป็นที่รักไปแล้ว จึงไม่อาจสูญเสียน้องสาวไปอีกคนได้