ร้ายรัก Be savage!

การแข่งขันการจัดและตกแต่งดอกไม้ประจำปีถูกจัดขึ้นที่ Tiziano University มหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำอันดับ 1 ของยุโรป ซึ่งก่อตั้งโดยตระกูลธีเซียโน่ เจ้าของคนปัจจุบันคือหลานชายอย่างธีโอดอร์ ธีเซียโน่ และเขาเองก็คาดหวังให้ลูกชายคนเดียวขึ้นมารับช่วงต่อในอีกไม่นานต่อจากนี้ งานนี้ถูกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีเพราะภรรยาสุดที่รักของเขาหรือมาดามเอเธน่า ธีเซียโน่ นั้นทั้งรักและหลงใหลดอกไม้เป็นอย่างมาก

บรรดาผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับคัดเลือกจากการแข่งขันในครั้งก่อนรวม 10 กลุ่ม ต่างอยู่ประจำโซนของตัวเอง เงินรางวัล 20,000 ยูโร สำหรับอันดับหนึ่ง 10,000 ยูโร และ 5,000 ยูโร สำหรับอันดับสองและสามตามลำดับ รวมไปถึงรางวัลชมเชยต่างๆ เรียกได้ว่ากลุ่มที่ได้เข้าแข่งขันในรอบสุดท้ายนี้จะได้รับรางวัลทุกกลุ่ม แต่จะมากน้อยนั้นก็ขึ้นอยู่กับอันดับที่ตัดสินหลังจากจบการแข่งขัน\

นีโอร่า กรีเซีย หญิงสาวใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง ซึ่งไม่เคยเครียดกับการแข่งขันครั้งไหนๆ เลยและครั้งนี้ก็ด้วยเช่นกัน

แต่จะว่างั้นก็ได้เพราะเธอซ่อนความรู้สึกพวกนั้นไว้ภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มนั่น ผิดกับเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่ค่อนข้างสูสีกันอย่างอันดับสองของปีที่แล้ว

"เธอไม่เครียดบ้างเหรอนีน" อันนา หนึ่งในนั้นเอ่ยถามเพื่อนสาวที่กำลังจัดอุปกรณ์ให้เข้าที่เข้าทางเพื่อให้หยิบจับอะไรได้ง่ายขึ้น ส่วนเธอนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่เหงื่อแตกพลั่ก

"อันนาอย่ากดดันตัวเองมากไปเลย แค่เราทำให้ดีที่สุดก็พอเนอะ" ร่างอรชรหันกลับมาส่งยิ้มกว้างให้เพื่อน มือเล็กบอบบางของเธอจับที่ไหล่ของอันนาเบาๆ เพื่อให้กำลังใจกัน

"ถูกของนีน เราตั้งใจทำให้ดีที่สุดกันเถอะ" กวิน ชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่มเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตบไหล่อันนาเช่นกัน

อีกไม่กี่นาทีก่อนเริ่มการแข่งขัน พิธีกรและกรรมการตัดสินเริ่มเดินเข้ามานั่งประจำที่ ก่อนที่พิธีกรจะประกาศหัวข้อการจัดดอกไม้ให้ผู้เข้าร่วมการแข่งขันรวมถึงทุกคนที่อยู่ในพื้นที่นั้นได้ทราบโดยทั่วกัน

นีโอร่ายืนสูดหายใจเข้าแล้วพ่นลมหายใจออกยาวๆ เพื่อรวบรวมสติและพยายามทำตัวเองไม่ให้ประหม่า

"และธีมการจัดตกแต่งดอกไม้สำหรับปีนี้ก็คือ งานแต่งงาน..."

งานแต่งงาน...ถึงจะเป็นธีมที่ชอบนำมาเป็นหัวข้อการแข่งขัน แต่เธอก็คิดไม่ถึงว่างานในวันนี้จะเอาหัวข้อนั้นมาเช่นกัน เพราะจากปีที่ผ่านๆ มาช่างแตกต่างไปคนละสไตล์กับธีมของปีนี้ลิบลับ

ไม่เป็นไรนะนีน เธอทำได้แน่ๆ หญิงสาวบอกตัวเองในใจแล้วหันไปรวมพลังกับเพื่อนอีกสองคน เป็นเวลาเดียวกับที่การแข่งขันอันดุเดือดและยาวนาน 5 ชั่วโมงเริ่มต้นขึ้น ทั้งสามคนช่วยกันออกแบบงานในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงแบ่งหน้าที่กันและกัน

เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมงอย่างรวดเร็วในความรู้สึกของผู้แข่งขัน ในขณะที่นีโอร่ากำลังรับดอกไม้มาเสียบตกแต่งกับแจกันทรงกลมอยู่นั้นก็มีเสียงร้องกรี๊ดกร๊าดของผู้เข้าชมรวมทั้งผู้ร่วมแข่งขันดังลั่นก่อนจะเงียบลงในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมา

ดวงตาสวยนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหันมองไปตามทุกคน ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ 1 ในหนุ่มหล่อฉายาเทพบุตรแห่งยุโรปเดินนำหน้าลูกน้องอีกสามคนเข้ามาในงาน ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มสุภาพ สายตาแหลมคมดุดันแต่ฉายแววใจดีสมกับภาพลักษณ์ของลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยผู้มีจิตใจอ่อนโยน

เดกซ์เตอร์ เทรย์ ธีเซียโน่ หนุ่มหล่อมาก รวยมาก การศึกษาดีมาก ครอบครัวเพอร์เฟคไปทุกกระเบียดนิ้ว คงเพราะเหตุผลพวกนี้จึงทำให้เขาและเพื่อนๆ อีก 4 คนได้รับฉายาเหล่าเทพบุตรของยุโรป

แต่มันก็เป็นแค่ด้านเดียวของเขาที่คนอื่นเห็นกันเท่านั้น….

สายตาคมกวาดมองคนทั่วทั้งงานจนมาหยุดอยู่ที่ร่างอรชรคุ้นเคยที่เขาห่างหายไปเกือบสามเดือน แค่นึกถึงกลิ่นหอมประจำตัวของเธอ เขาแทบคลั่งให้ได้

หญิงสาวยืนนิ่งราวกับถูกต้องมนต์เอาไว้เมื่อโดนสายตาคู่นั้นมองมาอย่างไม่วางตา จนเขาเดินผ่านไปเธอจึงดึงสติตัวเองกลับมาโฟกัสงานตรงหน้าเหมือนเดิม

แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มควบคุมความรู้สึกกระวนกระวายในใจไม่อยู่ เพราะเอาแต่เงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ระหว่างกรรมการทั้ง 6 คน ทุกครั้งที่เธอมองขึ้นไปก็พบนัยน์ตาสีเขียวอมฟ้านั้นมองมาอยู่ก่อนแล้ว นั่นยิ่งทำให้เธอสูญเสียสมาธิมากกว่าเดิม

เพราะเขาหายไปนานกว่าทุกครั้งจึงทำให้เธอคิดไปว่าเขานั้นเลิกสนใจเลิกวุ่นวายกับเธอแล้ว แต่ด้วยสายตาเมื่อครู่ก็ทำให้เธอต้องคิดใหม่ว่า…เรื่องของเธอและเขานั้นยังไม่จบดี

จนเวลาผ่านไป นีโอร่าเงยหน้ามองชายหนุ่มอีกครั้งเธอก็ถอนหายใจแรงราวกับโล่งใจเมื่อไม่เจอเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว

"คิดถึงฉันมากหรือไงถึงมองตามขนาดนั้น"

เสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาว ถึงเสียงจะเบาราวกับกระซิบแต่เธอกลับได้ยินชัดเจน คนตัวเล็กรีบหันตามเสียงโดยไม่ระวัง มือบางปัดแจกันดอกไม้ร่วงลงพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

เคร้ง!....

สิ่งที่ทำให้เธอตกใจไปมากกว่านั้นคือแขนกำยำสองข้างของชายหนุ่มจับเธออุ้มขึ้นนั่งบนโต๊ะจัดดอกไม้ เพราะหากเธอขยับแม้แต่ก้าวเดียวก็คงถูกเศษกระเบื้องบาดเป็นแน่

"..ค..คุณเดกซ์ เอ่อ..ขอบคุณค่ะ..." เสียงเล็กเอ่ยติดๆ ขัดๆ หัวใจเต้นแรงมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าจนแทบจะหลุดออกมา

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองที่ข้อเท้าเล็กครู่หนึ่งอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วจึงเดินออกไปดูการจัดดอกไม้ของกลุ่มอื่นบ้างๆ

ความจริงงานวันนี้คุณแม่ของเขาต้องมามอบรางวัลให้ทุกปี แต่ปีนี้ท่านไปพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์ เขาจึงต้องมาทำตรงนี้แทน ถึงจะน่าเบื่อแต่ก็ยังดีที่มียัยเด็กใจแตกอยู่ที่นี่ด้วย