รอยชัง เมียอ้วน

‘ฉันไม่เลิกกับเขา ชีวิตฉันตอนนี้ก็สุขสบายดี ผลพลอยได้แกเองก็ได้รับ รถแกก็มีให้ขับ! เงินก็มีให้ใช้เพราะใคร เพราะฉันเป็นเมียของคุณอัศวิทย์ อย่ามาสั่งให้ฉันเลิกกับเขา!’

ประโยคนั้นของผู้เป็นแม่ยังคงดังก้องในโสตประสาท มืออวบสองข้างกำพวงมาลัยรถแน่น หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นมาเป็นสายจนบังทัศนียภาพเบื้องหน้า จังหวะที่ทอฝันยกมือปาดน้ำตา หญิงสาวต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินข้ามถนน เท้าเหยียบเบรกสุดแรงเกิด.... ทว่าก็ไม่ทัน

โครม!!!

ร่างผู้หญิงคนนั้นกลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะไปหยุดตรงกลางถนน แล้วแน่นิ่งไป

ทอฝันเงยหน้าจากพวงมาลัยด้วยความตกใจสุดขีด ร่างอวบชาวาบไปทั้งตัว มือไม้สั่นจนแทบจะจับที่เปิดประตูไม่อยู่ เธอรีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างทุลักทุเล

“มะ ... ไม่จริงใช่ไหม”

เสียงแหบพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเท้าออกจากรถ ผู้คนรอบข้างที่อยู่แถวนั้นเริ่มวิ่งกรูกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ เสียงซุบซิบและเสียงโวยวายเริ่มดังระงม เพราะมันเป็นช่วงเย็นที่ผู้คนกำลังพลุกพล่านหลังเลิกงาน

"คุณพระช่วย! ชนแรงขนาดนั้นตายไหมเนี่ย!"

 "เร็วเข้า! ใครก็ได้รีบโทรเรียกกู้ภัยเร็ว!"

"ชนจนกระเด็นไปตั้งไกล คนขับมันตาบอดหรือไงวะ!"

"อย่าเพิ่งเข้าไปจับคนเจ็บนะ! เดี๋ยวรอกู้ภัยก่อน!"

เสียงผู้คนเหล่านั้นดังอึ้ออึงในหู แต่ทอฝันไม่ได้สนใจ เธอพาร่างสั่นเทาเหมือนลูกนกเปียกฝนเดินเข้าไปใกล้ผู้หญิงที่นอนจมกองเลือดบนถนน

"ขอร้องล่ะ... อย่าเป็นอะไรนะ..."

ทอฝันพึมพำกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาเริ่มไหลรินไม่ขาดสาย แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้จนเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดเจน หัวใจของทอฝันก็เหมือนถูกกระชากหลุดออกจากร่าง ดวงตากลมเบิกกว้างสุดขีด

“คะ ... คุณ ตะ ... ตรีกุล”

หญิงสาวละล่ำละลักเอ่ยชื่อนั้นออกมา ร่างอวบทรุดฮวบลงกับพื้นถนนทันที เธอจำได้แม่นยำ ผู้หญิงที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าคือ 'ตรีกุล' แฟนสาวของ 'อคิระ' รองประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่

"คุณตรีกุล! ฮึก... คุณตรีกุลคะ! ตื่นสิคะ อย่าเป็นอะไรนะ ลืมตาขึ้นมาสิคะ" ทอฝันร้องไห้เสียงดังลั่น มือที่สั่นเทายื่นไปแตะแขนที่เปื้อนเลือดของอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“น้อง! ถอยออกมาก่อน อย่าเพิ่งไปขยับตัวคนเจ็บ” เสียงพลเมืองดีตะโกนห้าม

"ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ฮือออ ขอโทษค่ะ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยคุณตรีกุลที ฮือ ๆ ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยเธอด้วย!" ทอฝันยังคงร้องไห้ฟูมฟาย พนมมือไหว้ร่างที่แน่นิ่ง

ไม่นานนักเสียงไซเรนก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามา เจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยกู้ภัยรีบวิ่งกรูกันเข้ามาดูอาการคนเจ็บ

"ถอยครับ ๆ ขอพื้นที่ให้เจ้าหน้าที่หน่อยครับ"

ทอฝันถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยคนหนึ่งดันตัวออกมา เธอเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีแผลแตกที่หน้าผาก เลือดสีสดไหลอาบลงมาจนเปรอะแก้ม เจ้าหน้าที่กู้ภัยเห็นดังนั้นจึงรีบพยุงร่างอวบที่กำลังอยู่ในอาการเหม่อลอยไปทำแผลที่ท้ายรถพยาบาล

"น้องครับ มานั่งตรงนี้ก่อน ทำแผลก่อนนะครับ เลือดอาบหน้าเลย"

ทอฝันนั่งลงอย่างเลื่อนลอย น้ำตายังคงไหลริน สายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างของตรีกุลที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยอีกชุดกำลังเร่งทำ CPR อย่างเอาเป็นเอาตาย

“พี่คะ ฮึก ... เธอจะรอดไหมคะ เธอต้องไม่เป็นอะไรใช่ไหม ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฮือออ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ทอฝันถามเจ้าหน้าที่ด้วยเสียงสะอื้น

เจ้าหน้าที่กู้ภัยที่กำลังเอาสำลีเช็ดเลือดบนหน้าผากให้เธอชะงักไปเล็กน้อย แม้จะสงสารผู้หญิงตรงหน้าแค่ไหน แต่ก็รู้สึกว่าอุบัติเหตุครั้งนี้น่าจะเกิดจากความเมา เพราะเขาได้กลิ่นแอลกอฮอลล์จากตัวเธอ

“น้องครับ น้องกินเหล้ามาเหรอครับ”

“คะ? เปล่านะคะ ฉันไมได้ดื่ม ...” หญิงสาวหันไปตอบเจ้าหน้าที่ด้วยสายตาตรื่นตระหนก

"กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้เลยนะครับ" เจ้าหน้าที่กู้ภัยขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปเรียกตำรวจที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ

"หมวดครับ! รบกวนพาคู่กรณีไปเป่าแอลกอฮอล์หน่อยครับ กลิ่นเหล้าแรงมาก"

“ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้ดื่มมาจริง ๆ นะคะพี่ มันเป็นเพราะ...” ทอฝันพยายามอธิบายอย่างร้อนรนว่ากลิ่นเหล้าพวกนี้มาจากไหน ทว่ายังพูดไม่ทันจบพี่กู้ภัยก็ตัดบทเสียอ่อน

“เดี๋ยวค่อยอธิบายกับตำรวจนะครับ เชิญทางนี้ครับน้อง ไปเป่าเครื่องทดสอบก่อน ถ้าไม่ได้ดื่มเดี๋ยวเครื่องมันก็บอกเอง” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเดินเข้ามาจับแขนทอฝันให้ลุกขึ้นเดินตาม

จังหวะที่ทอฝันกำลังจะลุกเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจไป เสียงรถสปอร์ตหรูเบรกดังลั่นถนนจนหลายคนสะดุ้ง ร่างสูงของอคิระเปิดประตูรถลงมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอ บัดนี้ซีดเผือดและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาเพิ่งได้รับสายจากเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่โทรจากมือถือของตรีกุลเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพราะเห็นว่าเป็นเบอร์ที่โทรออกล่าสุดก็รีบพุ่งมาทันทันเพราะอยู่ห่างจากนี้ไปไม่ไกล

“ตรี! ตรีอยู่ไหน”

อคิระวิ่งหน้าตั้งฝ่าผู้คนเข้ามาตรงกลางถนน เสียงหัวใขของเขาเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือ ร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนนมีผ้าดิบสีขาวคลุมปิดหน้าเอาไว้เรียบร้อย

“มะ... ไม่ ไม่จริงอะ ไม่จริง! ตรี!!”

เขาทรุดตัวลงข้างร่างที่จมกองเลือด มือหนาสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับขอบผ้าขาว ก่อนจะกลั้นใจเปิดมันออก

วินาทีที่ดวงตาคมกริบเห็นใบหน้าซีดอาบไปด้วยเลือดที่เริ่มแห้งกรังของผู้หญิงที่กำลังจะขอเธอแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า อคิระก็แผดเสียงร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ

“ม่ายยย ไม่! ตรี ตรี” อคิระโผเข้ากอดร่างไร้วิญญาณแน่น น้ำตาลูกผู้ชายที่ว่าไหลยาก มันล้นทะลักขอบตาออกมาอย่างไม่อายใคร

“ตื่นขึ้นมาสิตรี คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้ไมได้นะ เรากำลังจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ ตรี! ได้ยินผมไหม”