วิกฤตแต่งงาน：ถอยไป ที่รักเก่า

ภายในห้องเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียง "กริ๊ก" ประตูถูกปิดลง เขารู้ว่าคนอื่นๆ ออกไปกันหมดแล้ว เขาจึงรีบวิ่งไปที่ห้องของเธอและกดล็อกประตูทันที "ไม่... หนูม่าย... หนูลัว" "ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน" ...กริ๊งๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลายสายคือเสียงเย็นชาของณัฐพล "หวานหวานเข้าโรงพยาบาล คุณเตรียมเสื้อผ้ามาให้หน่อย ของที่โรงพยาบาลไม่สะอาด" ฉันตกใจมากรีบถามกลับไปว่า "เกิดอะไรขึ้นคะ? เป็นอะไรมากไหม?" ตู๊ด... ปลายสายตัดไปแล้ว

แต่งงานกับเขามาสี่ปี ฉันชินชากับความเย็นชาของเขาเสียแล้ว พอไปถึงโรงพยาบาล ฉันกลับไม่รู้เลขห้องพักผู้ป่วย โทรหาพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่มีใครรับสาย ฉันเลยจำใจต้องไปถามพยาบาล แต่กลับได้รับคำตอบว่าไม่มีคนไข้ชื่อหวานหวาน ฉันร้อนใจเดินวนไปวนมาอยู่ที่โถงทางเดิน ทันใดนั้นร่างที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงชน รูปร่างสูงโปร่งขายาวของณัฐพลดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ ทำให้นึกถึงสำนวนที่ว่าหงส์ในฝูงกา ฉันตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเขา "หวานหวานเป็นยังไงบ้างคะ? ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลย?" พ่อหนุ่มจอมหยิ่งยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าไร้ความรู้สึก พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เอาของมา แล้วคุณก็กลับไปซะ!" พระเจ้าช่วย ฉันอุตส่าห์รีบมาไกลขนาดนี้ เพื่อมาส่งเสื้อผ้าแค่นี้เนี่ยนะ งานแบบนี้ให้คนใช้ทำก็ได้ไหม ยังต้องถึงมือพี่สะใภ้อย่างฉันอีกเหรอ "แกเป็นโรคอะไรคะ? ฉันเป็นห่วงมากนะ" "ไม่ร้ายแรงหรอก ไม่ต้องห่วง" "กลัวฉันกังวลเลยไม่บอกความจริงหรือเปล่าคะ?" มารู้ทีหลังว่าฉันนี่สำคัญตัวผิดไปเอง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นก็คว้าของในมือฉันไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ฉันยืนงงอยู่กับที่ คิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา หรือว่าหวานหวานจะเป็นโรคร้ายแรง? ฉันจึงไปถามที่เคาน์เตอร์พยาบาลอีกครั้ง กว่าจะสืบรู้ความจริงได้ก็เล่นเอาเหนื่อย ปรากฏว่าโรคที่เป็นคือ "ทวารหนักฉีกขาด" แถมหมอยังทิ้งท้ายไว้อีกประโยคว่า "สงสัยเกิดจากการร่วมเพศ" พอได้ยินข่าวนี้ หัวฉันวิงเวียนไปหมด แทบจะล้มทั้งยืน นี่ฉันทำเวรกรรมอะไรไว้เนี่ย

เท่าที่ฉันรู้ หวานหวานไม่มีแฟน แต่ทวารหนักของเธอกลับฉีกขาดเพราะการมีเพศสัมพันธ์ และคนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลดันเป็นสามีของฉัน มาก็มาเถอะ นอนโรงพยาบาลยังต้องใช้ชื่อปลอมอีก มีความลับอะไรที่บอกใครไม่ได้หรือไง?

ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ต้องขอบคุณพยาบาล แล้วเดินออกมาอย่างคนเสียสติ พวกหล่อนซุบซิบกันลับหลังฉันว่า "สังคมสมัยนี้ วัยรุ่นกล้าเล่นพิเรนทร์กันจริง เล่นจนร่างกายพังแล้วค่อยมาให้หมอตามเช็ดตามล้าง" ฉันเดินเตร็ดเตร่อยู่ตรงระเบียงทางเดินโรงพยาบาล ใจหนึ่งก็อยากกลับบ้าน แต่อีกใจก็ไม่ยอมแพ้ อยากจะไปดูให้เห็นกับตาที่ห้องพักผู้ป่วย แต่ก็กลัวที่จะต้องรับรู้ความจริง ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจเดินไปที่ห้องพักผู้ป่วย เพื่อยื้อเวลา ฉันจึงเดินช้าๆ พลางคิดทบทวนเรื่องราว หวานหวานกับตระกูลจันทน์อาภรณ์ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แม่ของเธอ 'สิริกร' เป็นแม่เลี้ยงของณัฐพล ตอนนั้นเธอพาลูกสาวอย่างหวานหวานแต่งงานเข้ามาด้วย ตอนนั้นหวานหวานอายุห้าขวบ ส่วนณัฐพลสิบสามขวบ เรียกได้ว่าพี่น้องคู่นี้เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

หลังจากฉันแต่งงานกับณัฐพล จู่ๆ หวานหวานก็บอกว่าไม่อยากอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านใหญ่ ดึงดันจะมาอยู่กับพวกเราให้ได้ เรือนหอของเราเลยมีคนอาศัยอยู่สามคน โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ มีเรื่องแปลกประหลาดได้ทุกวันจริงๆ ฉันก็งงตัวเองเหมือนกันว่าตอนนั้นตอบตกลงไปได้ยังไง ตลอดชีวิตคู่ไม่กี่ปีมานี้ ฉันเห็นหวานหวานกอดคออ้อนณัฐพลนับครั้งไม่ถ้วน ฉันก็ได้แต่คิดในแง่ดีว่าพวกเขาแค่พี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ใครจะไปรู้ว่าลับหลังคนอื่น พวกเขาทำอะไรกันบ้าง

ฉันไม่กล้าคิดต่อ เดินโซซัดโซเซมาจนถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย มองผ่านกระจกประตูเข้าไป เห็นหวานหวานนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเผือด แก้มเปื้อนคราบน้ำตา เธอกุมมือณัฐพลไว้ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร ดูน่าสงสารจับใจ ณัฐพลนั่งอยู่ข้างเตียง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเหมือนกำลังปลอบโยนเสียงเบา แต่เพราะเขานั่งหันหลังให้ประตู ฉันเลยไม่เห็นสีหน้าและไม่ได้ยินเสียงของเขา แต่สัมผัสได้ว่าเขาปวดใจมาก

ฉันจับลูกบิดประตูแต่ไม่ได้หมุนมัน มือชะงักค้างอยู่ตรงนั้น สุดท้ายก็ปล่อยมือ ถ้าฉันบุกเข้าไปตอนนี้จะทำอะไรได้? อาละวาดให้บ้านแตกงั้นเหรอ? ไม่ได้สิ มันขาดสติเกินไป สำหรับครอบครัวมหาเศรษฐีอย่างเรา โดยเฉพาะการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ สิ่งที่ต้องการที่สุดคือการรักษาหน้าตา ฉันยอมเสียความรักได้ แต่จะเสียหน้าไม่ได้ ก่อนแต่งงาน เพื่อนสนิทเตือนฉันนับครั้งไม่ถ้วนว่าการแต่งงานแบบคลุมถุงชนจะไปมีความรักได้ยังไง ก็แค่ทนๆ อยู่กันไป แต่ตอนนั้นฉันมันโง่ ดันคิดไปเองว่าจะได้แต่งงานกับความรัก แต่ต่อมา ครอบครัวฉันก็เปลี่ยนไป พ่อเสียชีวิต แม่ต้องประคองธุรกิจครอบครัวเพียงลำพัง ฉันอยากช่วยแต่ดันไม่มีหัวการค้า บริษัทเลยขาดณัฐพลมาช่วยดูแลไม่ได้ ถ้าฉันบุกเข้าไปอาละวาดเพียงเพราะการคาดเดา เกรงว่าชีวิตแต่งงานที่จืดชืดอยู่แล้วคงไปต่อไม่รอด สติบอกให้ฉันกลับบ้านก่อน ที่บ้านไม่มีคน นี่เป็นโอกาสให้ฉันหาหลักฐาน ฉันตัดสินใจจะไปค้นห้องหวานหวาน เด็กผู้หญิงมีความลับเยอะ ในห้องเธอต้องมีร่องรอยอะไรบ้างแหละ

แต่ฉันคิดผิด ในห้องของหวานหวานไม่มีหนังสือหรือกระดาษสักแผ่น อย่าว่าแต่ไดอารี่ที่ฉันจินตนาการไว้เลย

บนโต๊ะเครื่องแป้งมีเพียงรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ เป็นรูปเก่าๆ ที่สีเริ่มเหลืองซีด ความเก่าคร่ำครึของมันช่างขัดแย้งกับห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ดูไม่เหมือนของที่จะมาอยู่ในห้องนี้ได้เลย

แต่รูปที่ดูขัดตานี้กลับเป็นของรักของหวงที่สุดของหวานหวาน

ในรูป หวานหวานตัวน้อยยืนพิงณัฐพลตัวสูง นี่เป็นรูปที่ถ่ายในวันแรกที่หวานหวานย้ายเข้ามาในตระกูลจันทน์อาภรณ์ ตอนนั้นณัฐพลเริ่มเป็นหนุ่มแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาแต่ยังดูละอ่อน เขาทำหน้าบึ้งตึง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากถ่ายรูป แต่ก็ยอมให้ความร่วมมือถ่ายกับหวานหวาน

และนั่นก็กลายเป็นรูปที่หวานหวานชอบที่สุด

ฉันรื้อค้นห้องจนทั่ว ไม่เจอตัวหนังสือสักตัว ห้องนี้ไม่เหมือนห้องนักเรียนเลยสักนิด แต่ถ้าเป็นหวานหวานก็คงปกติ เธอไม่รักดี โดดเรียนมหาวิทยาลัยเป็นประจำ งานอดิเรกที่ชอบที่สุดคงเป็นการใช้เงิน

พอเงินหมดเมื่อไหร่ ก็จะชอบไปเกาะแขนณัฐพลอ้อนขอเงิน

ถ้าเป็นคนอื่นทำท่านี้คงดูน่ารำคาญ แต่ไม่ใช่กับหวานหวาน เธอหน้าตาน่ารัก น้ำหนักแค่สามสิบกว่ากิโล ส่วนสูงร้อยห้าสิบแปด ตัวเล็กกะทัดรัด เวลาหัวเราะเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบในอนิเมะ

อย่าว่าแต่ณัฐพลเลย ขนาดฉันที่เป็นพี่สะใภ้ยังอดใจอ่อนโอนเงินค่าขนมให้เธอเพิ่มทีละสองหมื่นไม่ได้

แต่ตอนนี้ ฉันเริ่มนึกเสียใจ เอาเงินพวกนั้นไปให้หมากินยังจะดีกว่า!

ฉันยังไม่ยอมแพ้ เข้าไปค้นห้องทำงานของณัฐพลต่อ รื้อดูสัญญาในตู้เซฟแล้วก็ยังคว้าน้ำเหลว

ตีสาม ฉันนอนเล่นมือถือค้นหาในเน็ตว่า "วิธีจับผิดสามีนอกใจ"

วิธีที่ชาวเน็ตแนะนำมาไม่มีอันไหนเหมาะกับตระกูลใหญ่อย่างเราเลย

ฉันนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงจนนอนไม่หลับ คิดไปคิดมาเลยส่งข้อความหาเขาว่า "ที่รัก คืนนี้กลับไหมคะ?"

ทำไมฉันต้องส่งข้อความหาเขา? เพราะฉันรู้ตัวดีว่า ฉันอยากใช้ความใส่ใจของเขามาเป็นหลักฐานยืนยันว่าเขาไม่ได้นอกใจ จิตใต้สำนึกของฉันไม่ยอมรับเรื่องที่เขานอกใจ ยิ่งคนคนนั้นคือน้องสามีของฉันด้วยแล้ว

แต่ฉันก็รู้ดีเช่นกันว่า เขาคงไม่กลับมาหรอก เขาต้องอยู่เฝ้าไข้หวานหวานทั้งคืนแบบไม่หลับไม่นอนแน่ๆ

ผิดคาด ณัฐพลตอบกลับมาทันที ถึงจะมีแค่คำว่า "กลับ" สั้นๆ เย็นชา แต่การที่เขาตอบกลับมาก็เพียงพอให้ฉันดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

ฉันรีบปฏิบัติการทันที เปลี่ยนมาใส่ชุดนอนไม่ได้นอนที่เซ็กซี่ที่สุด นั่งรอที่โซฟาห้องรับแขกชั้นล่าง เพื่อให้เขาเปิดประตูมาก็เจอฉันเลย ฉันอยากจะทะนุถนอมช่วงเวลาสองต่อสองที่หาได้ยากนี้ไว้ให้ดี

แต่ฉันก็คำนวณพลาดอีกแล้ว เวลาผ่านไปเป็นนาที เป็นชั่วโมง เขาก็ยังไม่กลับมา...

เขาหลอกฉัน

ฉันกอดมือถือไว้ น้ำตาหยดลงบนหน้าจอทีละหยด

ฉันเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ด้วยความสะลึมสะลือ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนมาเขย่าไหล่ พอลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของณัฐพลก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ฉันลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ผ้าห่มไหลลงจากตัวโดยไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นเรือนร่างที่ฉันบรรจงแต่งตัวมาอย่างดี ฉันเลยถือโอกาสบิดตัวเป็นรูปตัวเอส ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "ที่รัก หิวไหมคะ อยากทานอะไรหน่อยไหมคะ"

เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็อุ้มฉันขึ้นจริงๆ พาเดินขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน

ฉันจูบที่ลูกกระเดือกของเขา พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งอ้อนกึ่งยั่วยวน "ที่รัก เค้าอยาก..."

แต่เขากลับไม่ยอมมีอะไรกับฉัน...

"ใส่เสื้อผ้าซะ เดี๋ยวหนาว" เขาวางฉันลงบนเตียงในห้องนอน ทิ้งท้ายด้วยประโยคเย็นชา แล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปหน้าตาเฉย

หัวใจฉันเย็นเฉียบไปถึงขั้ว เขามีอารมณ์รุนแรงกับหวานหวานจนต้องหามส่งโรงพยาบาล แต่กลับไม่อยากแตะต้องภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างฉัน การมีเซ็กซ์กับฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ?

อารมณ์พิศวาสมอดลงทันที ฉันพิงผนังห้อง ความเย็นเยียบของผนังช่วยให้ฉันค่อยๆ สงบสติอารมณ์ สมองที่ไม่ได้ถูกครอบงำด้วยตัณหาเริ่มกลับมาคิดวิเคราะห์ได้อีกครั้ง ฉันตัดสินใจว่าจะลองหยั่งเชิงเขาดูอีกสักรอบ