หลงรักสามีมาเฟีย

เสียงร่ำไห้โศกเศร้าเคล้าน้ำตาของคนมาร่วมงานขาวดำ รวมไปถึงควันสีทะมึนที่ลอยอ้อยอิ่งจากปล่องเมรุสู่ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ต่อให้เป็นวันที่อากาศดี ไม่ร้อนแผดเผาทุกสิ่งให้แห้งกรอบอย่างเช่นทุกวัน ทว่าบรรยากาศในงานศพกลับดูอึมครึมเต็มไปด้วยความเสียใจจากเหล่าบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว

‘น้ำเหนือ’กอดรูปของคุณลุงผู้เป็นที่รักไว้อย่างแนบแน่น เธอสะอื้นและสั่นคลอนเป็นบางจังหวะที่คิดถึงใบหน้าของคุณลุง โดยมีคนข้างกายคอยลอบมองเป็นระยะอย่างเป็นห่วง

“ท่านไปสบายดีแล้ว อย่าคิดมาก” น้ำเสียงเจือความอบอุ่นทำให้ดวงตากลมสวยรื้นหยาดน้ำตาเงยมองกันเพียงชั่วครู่ ใบหน้าของเขายังคงดูราบเรียบเป็นปกติ ยากต่อการคาดเดาใจว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งที่เธอควรเป็นคนพูดคำนั้นแท้ๆ

“เหนือสงสารคุณลุง ฮึก..”

“เกิด แก่ เจ็บ ตาย มันคือสัจธรรมชีวิต พ่อพี่ไปแบบไม่ต้องทุกข์ทรมาน ไม่ต้องทนเจ็บออดๆ แอดๆ อีก ท่านไปสบายแล้วน้ำเหนือ” ‘ภูผา’ปรายตามองหญิงสาวข้างกาย ใบหน้าหวานสวยเปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนเบนสายตาที่มีแต่ความโศกเศร้ามองดูวิวข้างทาง

เขาเองก็เสียใจไม่ต่างจากเธอ แต่ถ้าไม่เข้มแข็งเข้าไว้แล้วจะเอาแรงที่ไหนปลอบโยนคนความรู้สึกเปราะบางกว่า

รถหลายคันทะยอยขับเข้ามาภายอาณาบริเวณบ้านเชิงดอยหลังใหญ่ที่มีเจ้าของบ้านเป็นผู้นำทาง ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนสนิทกันทั้งนั้น

“เหนือขอเอารูปกับอัฐิคุณลุงไปเก็บก่อนนะคะ” หญิงสาวเจ้าของดวงหน้าหวานใสเอ่ยขออนุญาตกับภูผา เขาเห็นถึงความอ่อนแอและไม่พร้อมจะคุยกับใครของน้ำเหนือ จึงพยักหน้าเป็นการตามใจ

“พ่อมึงหมดห่วงแล้วนะ” มือสากจากคนนั่งข้างกันอย่างมาร์ตินตบบ่าเพื่อนสนิทเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“ไม่คิดว่าเสร็จจากงานแต่งมึงจะเป็นงานศพลุงไตรเลย ใจหายว่ะ” คิเรย์หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนกล่าวพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ท่านไปสบายดีแล้ว พวกมึงเลิกคิดมากกันได้ละ เดี๋ยวไอ้ภูผามันก็เครียดเอาหรอก” มาร์คัสแฝดพี่ของมาร์ตินเอ่ยขึ้นบ้าง

“กูทำใจได้แล้วว่ะ แต่ว่าน้ำเหนือนี่สิ” ดวงตาคู่คมปรายมองยังชั้นสองของตัวบ้าน ซึ่งหญิงสาวที่เขากล่าวถึงคงเอาแต่ซุกตัวร้องไห้อยู่ในห้อง

“เท่าที่กูเห็น น้องซึมมากจริงๆ ว่ะ” พายัพเอ่ยตามที่เห็น ตลอดงานฌาปนกิจศพคุณลุงไตรภพ น้ำเหนือตาแดงๆ จะร้องไห้อยู่รอมร่อตั้งแต่ก่อนจะมีการวางดอกไม้จันทน์เสียอีก

“อืม น้ำเหนือรักพ่อกูเหมือนพ่อตัวเอง คงทำใจได้ยากหน่อย” ภูผาระบายลมหายใจหนักหน่วง เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย ระหว่างทางมีทั้งความสุข อบอุ่นและขมขื่น กว่าวันเวลาจะช่วยเยียวยาแผลใจ เขาสงสารคนตัวเล็กเหลือเกิน

เล่าย้อนแบบคร่าวๆ น้ำเหนือคือลูกสาวเพื่อนรักของพ่อเขา ชะตาชีวิตของเธออาภัพอับโชคมาตั้งแต่เด็กๆ ครอบครัวล้มละลายไม่พอ พ่อแม่ยังมาประสบอุบัติเหตุจากไปกะทันหัน ทิ้งเด็กหญิงในวัยแปดขวบให้ตกอยู่ในความดูแลของพ่อภูผา

เขาและเธอเติบโตมาในรูปแบบความสัมพันธ์ของพี่ชายและน้องสาว ทว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้า พ่อที่เจ็บป่วยด้วยโรคประจำตัวมาตลอดและคิดว่าตัวเองคงอยู่บนโลกใบนี้ได้อีกไม่นาน ท่านขอร้องให้ภูผาดูแลน้ำเหนือ ผู้หญิงที่ท่านรักเหมือนลูกคนหนึ่งด้วยการแต่งงานกับน้อง ท่านจะได้หมดห่วงและมั่นใจจริงๆ ว่าน้ำเหนือมีคนคอยดูแลเมื่อท่านจากโลกนี้ไป

ภูผาไม่เคยขัดคำขอของพ่อ และเมื่อเป็นคำขอครั้งสุดท้าย เขาในฐานะลูกชายเพียงคนเดียวที่เติบโตมากับท่านสองคนย่อมทำให้ได้อยู่แล้ว มีแค่น้ำเหนือที่คิดมากเพราะจำเป็นต้องบอกเลิกแฟนที่คบกันเพื่อตอบรับคำขอของผู้มีพระคุณ

ในที่สุด สถานะพี่น้องระหว่างเราก็เป็นอันยุติลง เหลือเพียงแค่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างท่านไตรภพต้องการ

ท่านฝืนลมหายใจสุดท้ายอยู่รอดูคู่บ่าวสาวเข้าห้องหอ ก่อนคืนนั้นมันจะกลายเป็นคืนที่ท่านจากไปอย่างสงบโดยไม่มีห่วงอะไรมาเหนี่ยวรั้งอีก

หลังเพื่อนๆ แยกย้ายกลับ ภูผาใช้เวลาส่วนตัวเงียบๆ นั่งปล่อยใจพร้อมสูบเอาควันบุหรี่เข้าปอด มองวิวทิวเขาไปเรื่อยพร้อมความคิดหลายเรื่องราวในหัว จนกว่าจะรู้ตัวเวลาก็ล่วงเข้าหลายชั่วโมง

“น้าหมี่เห็นน้ำเหนือไหมครับ” ภูผาถามแม่บ้านวัยกลางคนที่ยังคงสวมชุดดำไว้อาลัยพ่อของเขา สายตาเธอสบมองยังชั้นบนก่อนถอนหายใจเชื่องช้า

“คุณเหนือยังบ่ะลงมาจากห้องเลยเจ้า”

ภูผารู้เหตุผลในทันที ชายหนุ่มเดินขึ้นมายังชั้นบน ประตูห้องของน้ำเหนือไม่ได้ถูกล็อคเอาไว้ ทำให้เขาเปิดแง้มแอบดูเธอได้ ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวนั่งเหม่อลอยหันหลังให้เขา เธอทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ ไร้ซึ่งเสียงสะอึกสะอื้นอย่างที่คาดคิด คงกำลังใจลอยนึกถึงพ่อเขาอีกแน่ๆ

มือข้างหนึ่งผลักประตูเปิดกว้าง แต่ดันเกิดความลังเลว่าสมควรโผล่เข้าไปดีหรือไม่ สุดท้ายแล้วภูผาก็มองหญิงสาวค้างไว้เพียงชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆ ปิดประตูอย่างเบามือและกลับลงมายังชั้นล่าง

“น้าหมี่ครับ ถ้าเตรียมอาหารเย็นเสร็จขึ้นไปเรียกน้ำเหนือลงมากินด้วยนะ ผมจะเข้าไปดูในไร่หน่อย”

“ป้อเลี้ยงจะปิ๊กมานอนตี้นี่ก่อเจ้า” (พ่อเลี้ยงจะกลับมานอนที่นี่ไหมคะ)

“ยังไม่รู้เลยครับน้าหมี่ ผมฝากที่สั่งไปด้วยนะครับ พยายามให้น้ำเหนือลงมากินข้าวให้ได้”

“ได้เจ้าป้อเลี้ยง” (ได้ค่ะพ่อเลี้ยง)

ภูผาคิดว่าให้เวลาน้ำเหนืออยู่คนเดียว อยู่กับตัวเองไปก่อนคงเป็นการดีที่สุด เขายังไม่อยากไปแทรกแซงความเศร้าของเธอ หากหญิงสาวทำใจได้สักวันก็คงได้กลับมาสดใสร่าเริงดังเดิม