บทนำ
โปรย...เมื่อเธอแอบรักพี่ชายของเพื่อนมานาน ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเจ้าชู้เพลย์บอยไปทั่ว แต่เธอก็มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขาสักครั้ง
แนะนำตัวละคร
พยัคฆ์ ภัทรกิจปรีชากุล หรือ เสือ อายุ 35 ปี
เจ้าของกิจการโรงแรมหรูขนาดใหญ่ที่ภูเก็ตและยังมีกิจการทัวร์ท่องเที่ยวที่ภูเก็ตอีกด้วย เขาหล่อ รวย ชอบการซื้อผู้หญิงกินเป็นชีวิตจิตใจ ไม่นิยมผูกมัดกับใครทั้งสิ้น
กนกทิพย์ ธาดาวรวงศ์ หรือ ลูกพีช อายุ 23 ปี
หญิงสาวที่แอบรักพี่ชายของเพื่อนมานาน ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเจ้าชู้เพลย์บอยไปทั่ว แต่เธอก็มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขาสักครั้ง
และการตัดสินใจของเธอ ทำให้กวางเพื่อนของเธอแล้วยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่เสือ ติวเข้มเรื่องรสนิยมของพี่ชาย ให้กับเพื่อนรักอย่างลูกพีช...
แล้วเสือหิวอย่างเขาจะหยุดกินเนื้อแล้วหันมากินผลไม้อย่างลูกพีชอย่างเดียวได้หรือไม่.... ฝากติดตามกันได้ในเรื่องเลยนะคะ
นิยายเรื่องนี้ เป็นแนวรักโรแมนติกมีดราม่านิดหน่อย นางเอกเก่งเข้มแข็ง ไม่น่าเบื่อแน่นอนค่ะ...
นิยายเซตนี้ มีทั้งหมด 4 เรื่องดังนี้
1] เทพบุตรพิชิตใจ (พี่เก้า)
2] เมียรับจ้างพิชิตหัวใจเสือ (พี่เสือ)
3] ปฐพีบงการรัก (พี่ดิน)
3.1] ดวงใจปลายฟ้า
บท 1
ตอนที่ 1
พยัคฆ์ ภัทรกิจปรีชากุล หรือพี่เสือ เจ้าของโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดที่ภูเก็ต และเขายังมีกิจการทัวร์ท่องเที่ยวในจังหวัดและจังหวัดใกล้เคียงอีกด้วย
เขาหล่อ รวย ชอบการซื้อกินเป็นชีวิตจิตใจ เขาเป็นคนอารมณ์ดี รักสนุก ไม่ชอบผูกมัดกับใคร มีน้องสาวหนึ่งคนชื่อกวาง พ่อแม่เสียไปนานแล้วด้วยอุบัติเหตุ ทำให้เขาต้องรับภาระดูแลกิจการทั้งหมด และดูแลส่งน้องสาวเรียนจนจบ และยังมีเด็กที่คุณพ่อคุณแม่เขาเอามาเลี้ยงไว้ชื่อเตอร์ รักเหมือนน้องชายคนหนึ่งเหมือนกัน
แสงแดดส่องประกายยามเช้า สอดผ่านผ้าม่านเข้าไปในห้อง ที่มีหญิงชายคู่หนึ่งนอนอยู่บนเตียง พยัคฆ์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดแยงตา เช้านี้เขาตื่นขึ้นมากับผู้หญิงคนใหม่ หน้าใหม่ เป็นแบบนี้ประจำ ถึงเขาจะกินไม่เลือกขนาดไหน แต่ทุกครั้งที่เขาซื้อกิน เขาจะป้องกันอย่างดีทุกครั้ง
"ตื่นแล้วเหรอคะ" คู่ขาคนเมื่อคืนที่ลากกันมากิน หลังจากไปเจอกันที่สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง ที่พยัคฆ์ชอบไปเป็นประจำ แต่พักหลังๆ พยัคฆ์งานยุ่งมาก ไม่ค่อยได้มาบ่อยสักเท่าไหร่
"อือ" เมื่อพยัคฆ์รู้สึกตัว เขาก็รีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าทันที เพราะเขาต้องรีบกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่า แล้วต้องไปทำงานต่อ
"อ่ะ ค่าตัวของเธอ" พยัคฆ์วางเงินให้ปึกหนึ่งบนเตียงแล้วกำลังจะเดินออกจากห้อง
"เดี๋ยวสิคะ" หญิงสาวเนื้อตัวเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง เธอหยิบผ้าห่มขึ้นมาปกปิดส่วนบนของเธอเท่านั้น แล้วเรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไป
"มีอะไร" พยัคฆ์หันไปถาม เขามองไปที่เงินของเขาที่ให้เธอไปเมื่อสักครู่ มันก็ไม่ได้น้อยนะ หรือเธออยากจะได้เพิ่ม
"แล้วคุณจะมาหา..." ส่วนหญิงสาวที่เห็นว่าเงินดี ก็อยากจะมีครั้งต่อไปอีก เธอรู้สึกพอใจมากกับเงินปึกนี้ที่วางไว้ให้เธอ
"ไม่มาแล้วครับ ลาก่อน.." พยัคฆ์เสือร้ายส่งยิ้มให้พร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินออกไปเลย โดยไม่สนใจผู้หญิงที่กำลังทำหน้าไม่พอใจอยู่บนเตียง
พยัคฆ์กลับมาถึงบ้านตอนเช้า โดยมีคอปเตอร์ หรือ เตอร์ ลูกน้องคนสนิทออกมารอรับ เตอร์เป็นเด็กที่พ่อของพยัคฆ์รับเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็กๆ เพราะพ่อแม่ของเตอร์เกิดประอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ พ่อของพยัคฆ์สงสารเห็นว่าเป็นลูกของคนงานที่อยู่ในความดูแลของเขา แล้วเตอร์ก็ไม่มีญาติที่ไหน พ่อของพยัคฆ์เลยรับมาเลี้ยงไว้ตั้งแต่วันนั้น เตอร์กับพยัคฆ์โตมาด้วยกัน เตอร์เลือกที่จะทำงานอยู่ที่นี่เพื่อที่จะทดแทนบุญคุณที่ครอบครัวนี้ให้ชีวิตใหม่แกเขา
"คุณเสือเมื่อคืนไปค้างอ้างแรมที่ไหนมาเหรอครับ ดูเพลียๆ นะครับ" ด้วยความที่โตมาด้วยกัน ถึงเตอร์จะเป็นลูกน้อง แต่ลึกๆ แล้วพยัคฆ์ก็เห็นเตอร์เป็นน้องอีกคนนึงของเขา เตอร์อายุน้อยกว่าพยัคฆ์ห้าปี ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเตอร์อายุสามสิบปี
"กูจะไปไหนมาไหนต้องรายงานมึงด้วยหรือไง ไปเอาไข่ลวกมาสามฟอง" พยัคฆ์เดินเข้าบ้าน มาถึงก็นั่งลงแล้วเอ่ยบอกเตอร์ พยัคฆ์เป็นคนง่ายๆ ไม่เรื่องมาก กินง่าย อยู่ง่าย
"สามจะพอเหรอครับ" กลับมาตอนเช้าเป็นแบบนี้ทุกที เตอร์ก็ชอบแซวอยู่บ่อยๆ จะพูดว่าเขาอยู่บ้านเดียวกันก็ได้ เพราะเตอร์จะนั่งโต๊ะรับประทานอาหารด้วยกันทุกวัน แต่เตอร์จะไปพักอยู่บ้านทางด้านหลังของบ้านหลังใหญ่หลังนี้
"ไอ้เตอร์!! " เสียงดุแต่ไม่ได้จริงจังนัก เพราะเสือกับเตอร์มักจะชอบพูดเล่นกันเป็นประจำแบบนี้เสมอ
"ครับ ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ" เตอร์วิ่งเข้าครัวไป สั่งแม่ครัวสักพักเขาก็ถือไข่ลวกออกมาให้เจ้านายของเขา ถึงเสือจะเห็นเตอร์เป็นน้องแต่เตอร์ก็เห็นเสือเป็นเจ้านายที่เคารพของเขาเสมอ
"มาแล้วครับ ไข่ลวกสามฟองครับ" ระหว่างที่เตอร์เดินเอาไข่ลวกมาเสิร์ฟเจ้านายนั้น กวางน้องสาวของพยัคฆ์ก็เดินเข้ามาพอดี
"อี๋พี่เสือกินอะไรคะเนี่ย" กวางน้องสาวคนเดียวของพี่เสือ เดินเข้ามาที่ห้องอาหาร เธอกำลังมาทานอาหารเช้า ตั้งแต่เธอกลับมาบ้าน หลังจากเรียนจบพี่เสือก็ใช้เธอทำงานเลย แล้วงานที่ให้กวางทำก็เยอะมากซะด้วย
"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างแกไม่ต้องอยากรู้หรอก" พยัคฆ์บอกน้องสาว ส่วนเตอร์ไม่ได้พูดอะไรแค่ยิ้มๆ ให้กวางเท่านั้น ทั้งสามนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน แต่มื้อนี้ของพยัคฆ์คงรับแค่ไข่ลวกเท่านั่น
"เด็กก็ต้องอยู่บ้านสิคะ นี่อะไรกวางเรียนจบกลับมาคิดว่าจะได้พักผ่อน ดูสิทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน๊อตเลย จริงมั้ยคะพี่เตอร์" กวางรีบหาพวกทันที เพราะเธอทำงานอยู่กับพี่เตอร์ที่โรงแรม ประมาณว่าเรียนจบกลับมาแล้วให้มาเป็นผู้ช่วยพี่เตอร์ก่อนนั่นแหละ ส่วนพยัคฆ์เขาจะดูแลในส่วนของลูกค้าหรือนักท่องเที่ยวทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ
"ถ้างานเยอะขนาดนั้น เดี๋ยววันนี้พี่จะไปช่วยดูให้แล้วกันนะครับ" เตอร์เห็นกวางมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ก็นึกสงสารน้อง แต่ขณะเดียวกันงานเขาก็เยอะเหมือนกัน งานที่กวางได้รับมอบหมายนั้นเป็นพี่ชายของเธอเอง ที่จัดแจงแบ่งไปให้ โดยแบ่งจากงานของเตอร์ไปให้ทำ เพราะพยัคฆ์คิดว่ากวางเป็นเจ้าของเป็นน้องสาวของเขา กวางก็ต้องรับผิดชอบให้ได้มากกว่าเตอร์ แต่พยัคฆ์ก็ค่อยๆ แบ่งไปให้ไม่ได้ให้ไปทีเดียวซะเมื่อไหร่
"ไม่ต้องเลย เรียนจบมาก็ต้องมาช่วยกันทำงานสิ ไอ้เตอร์งานมึงเสร็จแล้วเหรอจะไปช่วยยัยกวางมันน่ะ" พยัคฆ์รีบค้าน งานที่พยัคฆ์ให้น้องสาวทำยังไม่ได้ส่วนหนึ่งของงานที่เขากับเตอร์ทำเลย แค่นี้ทำเป็นบ่นแล้วจะไปทำมาหากินอะไรได้
"ยังเลยครับ" เตอร์รู้ว่าคุณเสือต้องการให้น้องกวางเก่ง เอาเถอะเขาจะช่วยดูอยู่ห่างๆ ก็แล้วกัน มีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้เขาก็จะช่วย
"อือ ทำของตัวเองให้เสร็จก่อนเถอะ แล้วค่อยไปช่วยคนอื่นเค้า" พยัคฆ์ยกไข่ลวกดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วก็วางแก้วลง และทำท่าจะลุกขึ้น
"ไอ้เตอร์ เดี๋ยวกูขึ้นไปอาบน้ำแป็บเดี๋ยว มึงเตรียมรถนะ" ปกติพยัคฆ์จะออกไปกับทัวร์ แต่วันนี้เขาว่าจะเข้าออฟฟิศสักหน่อย เพราะเอกสารบางอย่างต้องผ่านการอนุมัติจากเขาเท่านั้น และวันนี้เขาขี้เกียจขับรถก็เลยจะไปกับไอ้เตอร์มัน
"ครับ" เตอร์รับคำ ปกติในทุกๆ วันเตอร์จะออกไปทำงานโดยมีกวางนั่งรถไปด้วยกันสองคนเสมอ เพราะเขากับเธอทำงานด้วยกันก็คือที่โรงแรมนั่นเอง
พยัคฆ์ไม่ค่อยได้นอนที่บ้านซะส่วนใหญ่ เพราะเขาชอบชีวิตเจ้าสำราญ ซื้อผู้หญิงกินเป็นชีวิตจิตใจ แต่ในเมื่อกลางคืนเขาเที่ยวได้ กลางวันเขาก็ต้องทำงานได้เช่นกัน พยัคฆ์เป็นคนทำงานเก่ง แบ่งเวลาเป็น จึงไม่มีผลกระทบกับงานของเขา และธุรกิจที่เขากำลังทำอยู่ในขณะนี้ก็กำลังไปได้สวย
วันทั้งวันพยัคฆ์งานเยอะมาก ปัญหาก็เยอะตามมา เขาต้องตามแก้ไขโน่นนี่นั้นไม่ได้หยุด ไหนจะเรื่องลูกค้า ไหนจะเรื่องพนักงานของตัวเอง มีตามให้แก้ไม่ได้หยุด และเย็นนี้เขาก็อยากจะไปปลดปล่อย ผ่อนคลายในแบบของเขาเหมือนที่ผ่านๆ มาอีก
หลายวันต่อมา
พยัคฆ์กำลังจะเปิดประตูรถ เขาจะออกไปหาความสำราญ หลังเลิกงานเพื่อปลดปล่อยความเครียด และความเหนื่อยล้าจากงาน ในแบบของเขา เสือหิวอย่างเขาจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก ล่าเหยื่อ ก็คือการหาผู้หญิงสวยๆ หุ่นดีๆ สักคนมานอนด้วยโดยที่ไม่ผูกมัด เช้าตื่นมาต่างคนต่างไป ถ้าถูกใจก็อาจจะมีครั้งสองครั้งสาม แต่ไม่มากไปกว่านี้แน่นอน
"คุณเสือจะไปไหนครับ" เตอร์รีบวิ่งมาถามก่อนที่คุณเสือของเขาจะออกไปเหมือนทุกครั้ง พอดีที่โรงแรมเกิดเรื่องขึ้นก็เลยต้องรีบวิ่งมาดักไว้ก่อน
"จะทำไมเดี๋ยวนี้กูจะไปไหนต้องรายงานมึงด้วยหรือไงไอ้เตอร์" คนโดนขัดรู้สึกรำคาญ จะถามทำไมนักในเมื่อมึงก็รู้อยู่แล้ว
"เปล่าครับ พอดีมีโทรศัพท์ที่โรงแรมโทรเข้ามา ลูกค้าที่มาพักที่โรงแรมเกิดหยิบกุญแจเข้าผิดห้อง ไม่รู้ว่าเกิดจากพนักงานของเราหรือว่าลูกค้าหยิบผิดเอง ลูกค้ายื่นความจำนงมาว่าอยากจะให้นายไปเคลียร์ครับ"
"อะไรวะ ผู้จัดการก็มี" เสือพูดอย่างเซงๆ วันนี้ทั้งวันเขายังไม่ได้หยุดเลย แล้วตอนนี้ก็กำลังจะมีงานมาให้เขาตามแก้อีกแล้ว ว่าจะออกไปหาความสุขสักหน่อย
"เขาเลิกงานแล้วครับ ป่านนี้ไปนอนกอดเมียอยู่บ้านแล้วมั้งครับ" ฮึ!! กอดเมียอย่างนั้นเหรอ
"มึงไงไอ้เตอร์" เออพยัคฆ์เกี่ยง
"วันนี้ผมต้องทำบัญชีให้นายอีก คืนนี้ทั้งคืนก็ไม่รู้จะเสร็จหรือเปล่า นายไปเองนะครับ" เตอร์ปฏิเสธแล้วเดินหันหลังเข้าบ้านไป
"อะไรวะ เมื่อวานลูกค้าขอทานข้าวด้วย วันก่อนต้องอยู่ต้อนรับลูกค้าวีไอพี วันโน้นมีกินเลี้ยงขอบคุณ วันนี้มีปัญหาเกิดขึ้นกับลูกค้า ได้..ไอ้เตอร์เดี๋ยวกูไปจัดการ แล้วกูจะรีบกลับมา มึงอย่าพึ่งนอนนะ กูมีงานให้มึงทำ" หลายวันแล้วที่เสือไม่มีเวลาออกไปหาความสำราญ และเขาก็มีความคิด อยากจะหาเมียรับจ้างสักคนมาอยู่ด้วยเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง
บทล่าสุด
#46 บทที่ 46 ตอนที่ 46 (ตอนจบ)
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#45 บทที่ 45 ตอนที่ 45
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#44 บทที่ 44 ตอนที่ 44
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#43 บทที่ 43 ตอนที่ 43
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#42 บทที่ 42 ตอนที่ 42
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#41 บทที่ 41 ตอนที่ 41
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#40 บทที่ 40 ตอนที่ 40
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#39 บทที่ 39 ตอนที่ 39
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#38 บทที่ 38 ตอนที่ 38
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025#37 บทที่ 37 ตอนที่ 37
อัปเดตล่าสุด: 12/2/2025
คุณอาจชอบ 😍
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
มาวิน พี่รหัสโคตรหล่อ | Brother Love
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
เด็กเนิร์ด - มาเฟียกับเมียเด็กแว่น
แต่ใครจะไปรู้ภายใต้เด็กหนุ่มใส่แว่นถ้าเป็นผู้ชายที่ทั้งหุ่นดีและเซ็กซ์จัด
"ปากดีนัก ทีนี้จะกล้าล้อฉันว่าเป็นเด็กเนิร์ดอีกมั้ย หื้มม...."













