ข้าแค่ป้อนข้าวตัวร้าย...เหตุใดเขาจึงกลายมาเป็นสามี

ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกเข้าถึงกระดูกดำคือความรู้สึกแรกที่ปลุกจิตวิญญาณของกานต์ให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด

​            กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยจากสมรภูมิรบถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของเชื้อราและกองฟางเน่าเปื่อย เสียงระเบิดกัมปนาทที่เคยฉีกกระชากร่างของนางแปรเปลี่ยนเป็นเสียงลมพายุฤดูหนาวที่พัดหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ผุพัง เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้ามิใช่เพดานค่ายแพทย์ทหารหรือซากปรักหักพังของค่ายปะทะ แต่กลับเป็นหลังคากระเบื้องที่แตกร้าวทรุดโทรมจนเห็นเกล็ดหิมะสีขาวโพลนร่วงหล่นลงมาตามรอยรั่ว

​กานต์พยายามสูดลมหายใจเข้าปอด แต่กลับพบว่าทรวงอกของตนเองปวดร้าวราวกับถูกหินก้อนใหญ่ทับเอาไว้ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอเย็นสีขาวขุ่น ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอและเล็กจ้อยเหลือเกิน มือที่เคยจับมีดผ่าตัดและอาวุธปืนอย่างมั่นคง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นมือเล็กๆ ของเด็กที่ผอมแห้งจนเห็นข้อกระดูก ซีดเผือดและเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำ ข้อมือเล็กเท่ากิ่งไม้แห้งที่เพียงแค่จับแรงๆ ก็พร้อมจะหักสะบั้น

​            นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น

​            ก่อนที่จิตใจอันเยือกเย็นของสัตวแพทย์หญิงและนักพิษวิทยามือหนึ่งแห่งกองทัพจะทันได้ตั้งคำถาม ความเจ็บปวดระลอกใหญ่ก็พุ่งทะลวงเข้าสู่สมองราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ความทรงจำแปลกปลอมมากมายไหลบ่าเข้ามาผสมปนเปกับจิตวิญญาณเดิมอย่างรุนแรง ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนฉายชัดราวกับนางกำลังส่องกระจกดูชีวิตของผู้อื่น

​            ซูเสี่ยวเถา คือชื่อของเจ้าของร่างนี้

​            เด็กหญิงอายุเพียงเก้าหนาวผู้มีศักดิ์เป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการซูเหวินเต๋อ ทว่าชีวิตกลับบัดซบยิ่งกว่าสุนัขจรจัดข้างถนน มารดาแท้ๆ ซึ่งเป็นฮูหยินเอกถูกเจียงซีเหยียนผู้เป็นอนุภรรยาวางยาพิษจนสิ้นใจตายอย่างน่าเวทนา จากนั้นเจียงซีเหยียนก็ก้าวขึ้นมาเป็นฮูหยินใหญ่แทนที่ ซ้ำยังยัดเยียดข้อหากาลกิณีให้แก่ซูเสี่ยวเถา อ้างคำทำนายจอมปลอมของนักพรตเถื่อนว่าดวงชะตาของเด็กหญิงจะนำความวิบัติมาสู่วงศ์ตระกูล

​            ซูเหวินเต๋อบิดาผู้รักหน้าตาและเกียรติยศยิ่งกว่าสายเลือด ยอมเชื่อคำลวงนั้นอย่างง่ายดาย เขาสั่งปลดบุตรสาวคนโตออกจากผังตระกูลและเนรเทศให้มาอยู่ในเรือนร้างท้ายจวน ปล่อยให้อดอยากหิวโหย รอคอยความตายอย่างเงียบงันเพื่อไม่ให้เป็นเสนียดจัญไรแก่จวนเสนาบดี

​ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซูเสี่ยวเถาต้องทนรับการทุบตีระบายอารมณ์จากพวกบ่าวไพร่ใจทราม ถูกซูชิงเหยาน้องสาวต่างมารดาผู้เย่อหยิ่งกลั่นแกล้งสารพัด อาหารที่ตกถึงท้องมีเพียงเศษข้าวบูดเน่าที่เหลือจากสุนัขในจวน จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ พายุหิมะพัดกระหน่ำรุนแรง ร่างกายที่บอบช้ำและหิวโหยของเด็กหญิงวัยเก้าหนาวไม่อาจทนทานต่อความหนาวเหน็บได้อีกต่อไป วิญญาณดวงน้อยหลุดลอยไปอย่างโดดเดี่ยวบนกองฟางชื้นแฉะ เปิดทางให้วิญญาณของหมอกานต์ที่สิ้นชีพจากยุคปัจจุบันเข้ามาสวมรอยแทนที่

​            กานต์หรือในบัดนี้คือซูเสี่ยวเถา แค่นเสียงหัวเราะหยันในลำคอแห้งผาก

​สวรรค์ช่างเล่นตลก ส่งนางมาเกิดใหม่ทั้งทีกลับให้มาอยู่ในร่างของเด็กไร้ค่าที่กำลังจะตายซ้ำสอง ทว่าในเมื่อวิญญาณที่สถิตอยู่ในร่างนี้คือทหารผ่านศึกผู้เคยตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจากห่ากระสุนมาแล้วนับไม่ถ้วน นางจะไม่มีวันยอมตายในสถานที่โสมมเช่นนี้เด็ดขาด

​            ซูเสี่ยวเถากัดริมฝีปากที่แห้งแตกจนห้อเลือดเพื่อเรียกสติ นางพยายามขยับตัวแต่กลับพบว่าท่อนล่างชาหนึบไร้ความรู้สึก อากาศที่หนาวจัดกำลังทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง หากไม่หาความอบอุ่นให้ร่างกายโดยด่วน นางคงได้ตายอีกรอบจริงๆ ดวงตากลมโตที่เคยเลื่อนลอยของเด็กหญิงบัดนี้ฉายแววคมกริบดุดัน นางเพ่งมองฝ่าความมืดสลัวเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

​            ในเรือนผุพังแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากกองฟางที่นางใช้นอนและผ้าห่มผืนบางที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ซูเสี่ยวเถาใช้แรงที่มีทั้งหมดดึงผ้าห่มผืนบางนั้นมาห่อหุ้มร่างกาย แม้จะช่วยอะไรไม่ได้มากแต่อย่างน้อยก็ลดการปะทะกับลมหนาวที่พัดเข้ามาได้บ้าง

​ตึง!

​เสียงถีบประตูไม้อย่างแรงดังสนั่น บานประตูผุพังหลุดกระเด็นออกจากบานพับกระแทกพื้นเสียงดังฝุ่นคลุ้ง ลมพายุหิมะระลอกใหญ่พัดกรรโชกเข้ามาในเรือนร้างพร้อมกับร่างเงาของคนสองคน

​"ข้าบอกเจ้าแล้วอาฝู ว่านังตัวซวยนี่มันต้องแข็งตายไปแล้วแน่ๆ อากาศหนาวปานนี้ ต่อให้เป็นสุนัขยังทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับเด็กขี้โรคอย่างมัน" เสียงแหบพร่าบาดแก้วหูของหญิงชราดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ย

​"ตายเสียได้ก็ดี ยายเฒ่าหลี่ ข้าขี้เกียจตักน้ำล้างชามข้าวหมามาให้มันกินเต็มทนแล้ว รีบเข้าไปดูเถอะว่ามันขาดใจหรือยัง ถ้าตายแล้วข้าจะได้ลากศพมันไปโยนทิ้งที่สุสานไร้ญาติเสียที ฮูหยินใหญ่รับปากไว้ว่าถ้าจัดการนังเด็กนี่พ้นหูพ้นตาไปได้ จะตบรางวัลให้พวกเราอย่างงาม" เสียงทุ้มหยาบกระด้างของบุรุษนามว่าอาฝูดังตอบกลับมา

​ซูเสี่ยวเถานอนนิ่งอยู่บนกองฟาง หรี่ตาลงมองลอดผ่านเงามืด ยายเฒ่าหลี่และอาฝูคือบ่าวรับใช้ชั้นต่ำที่คอยรับคำสั่งจากเจียงซีเหยียนให้มากดขี่ข่มเหงเจ้าของร่างเดิมอยู่เป็นประจำ พวกมันมักจะขโมยถ่านผิงไฟและเสื้อผ้ากันหนาวของนางไปขายจนหมด ซ้ำยังชอบใช้กำลังทุบตีเมื่อรู้สึกหงุดหงิด

​            ฝีเท้าหนักๆ ของคนทั้งสองเดินเข้ามาใกล้เตียงฟาง ยายเฒ่าหลี่ชะโงกหน้าเหี่ยวย่นลงมามอง สายตาของนางเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ครั้นเห็นว่าร่างเล็กๆ ใต้ผ้าห่มขาดวิ่นยังคงมีลมหายใจรวยรินและดวงตากำลังปรือมองมา ยายเฒ่าก็แค่นเสียงเหอะอย่างขัดใจ