ล่าเกียร์...อยากเป็นเมียวิศวะ

รองเท้าส้นสูงสีนู้ดแบรนด์เนมรุ่นใหม่ล่าสุด ก้าวลงจากรถยุโรปคันหรูที่จอดเทียบหน้าลานกว้างใจกลางของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ทันทีที่เรียวขาขาวผ่องก้าวพ้นขอบประตูรถ ลมเอื่อยๆ ก็พัดเอาเส้นผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้ม ให้พลิ้วไหวประหนึ่งฉากเปิดตัวนางเอกในละครหลังข่าว

ชูก้าร์ หรือ อริสา ในชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงทรงเอที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อยช่วยขับให้เธอดูสวย เหมือนหลุดออกมาจากนิตยาสารวัยรุ่น 

ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต รับกับนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนของเธอ มือเรียวขยับแว่นกันแดดราคาแพงขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะ ก่อนจะส่งยิ้มหวานละลายใจให้ผู้คนที่สัญจรไปมา

"ว้ายแก! ดูนั่นดิ ใครน่ะ? นักศึกษาใหม่เหรอ สวยอย่างกับไอดอลเกาหลีเลย" 

"ดาราหรือเปล่าแก ฉันว่าหน้าคุ้นๆ เหมือนนางเอกซีรีย์เรื่องใหม่เลยนะ สวยจนไม่กล้าสบตาเลยอ่ะ"

เสียงซุบซิบที่ดังเซ็งแซ่รอบตัว ทำให้ชูก้าร์แอบยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ นี่แหละชีวิตที่เธอต้องการ! ชีวิตในกรุงเทพฯ ที่ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอคือใคร ชีวิตที่จะทำให้เธอได้มี 'แฟน' เป็นตัวเป็นตนกับเขาสักที หลังจากที่ต้องครองตัวเป็นโสดอยู่กลางไร่อ้อยมานานแสนนานเพราะสวยเกินไปจนหนุ่มๆ ในตำบลไม่กล้าแม้แต่จะขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้าน

"อ้อย! อ้อย! ลืมกระเป๋า!"

กึก!

ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปด้วยความมั่นใจบนรองเท้าส้นสูงชะงักกึก อริสารีบหันขวับไปมอง 'น้าแอ๋ว' อดีตแอร์โฮสเตสคนสวย ที่ตอนนี้ลาออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว เป็นคนที่ทำให้เธอได้เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ น้าแอ๋วกำลังโบกกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูไปมา พลางตะโกนเรียกชื่อที่ชูก้าร์อยากจะฝังกลบไว้ใต้ดินที่สุดในชีวิต

"น้าแอ๋ว! บอกแล้วไง ว่าห้ามเรียกชื่อนั้น!" ชูก้าร์รีบเดินกึ่งวิ่งกลับไปที่รถ แย่งกระเป๋ามาถือไว้แล้วกระซิบเสียงเขียว 

“ก็แกเรียกไม่หันจะให้น้าทำยังไงล่ะ”

"หนูชื่อชูก้าร์ค่ะน้า ชูก้าร์ที่แปลว่าน้ำตาลน่ะ ไม่ใช่อ้อย! ถ้าใครมาได้ยินเข้าภาพลักษณ์ไฮโซที่หนูสร้างมาทั้งหมดพังพินาศหมดพอดี"

"โถ่... ก็ชื่ออ้อยมันเรียกง่ายกว่านี่นา ฉันก็เรียกแกแบบนี้มาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนตอนนี้..." 

“โอเค เอาไว้เรียกกันที่บ้านนะคะ หรือจะฝึกเรียกชูก้าร์ให้ติดปากได้ก็ดี” แอ๋วหัวเราะชอบใจท่าทางของหลานสาว ไม่ได้ดูเดือดร้อนไปกับอริสาเลยสักนิด

"เอ้าๆ ชูก้าร์ก็ชูก้าร์ ไปเรียนได้แล้วค่ะคุณหนูใหญ่ แม่ไฮโซ"

"ดีมาก" อริสาโบกมือลาน้าสาวก่อนจะสะบัดผมเดินแยกออกมาทางตึกเรียน เธอพยายามปั้นหน้าเชิดคอตั้งตรงตามสูตรลูกคุณหนู ที่ฝึกมาอย่างหนักจากยูทูบ

ตลอดทางเดินเธอสัมผัสได้ถึงสายตาของพวกผู้ชายที่มองมาด้วยอาการอ้าปากค้าง บางคนถึงกับเดินชนเสาเพราะมัวแต่มองเธอ

‘ใช่... มองเข้าไป มองให้ตาหลุดไปเลยจ้า คนสวยมาแล้ว ชูก้าร์คนนี้แหละที่จะเป็นดาวเด่นของมหา’ลัยนี้’

ขณะที่กำลังจะข้ามถนนทางม้าลายเพื่อมุ่งหน้าไปยังตึกคณะมนุษยศาสตร์ จู่ๆ เสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ดังแสบแก้วหูก็ดังขึ้นมาจากทางโค้ง

บรื้นนนนน! เอี๊ยดดดด!

รถมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่ง สีนีออนแสบตา ขับปาดหน้าเธอไปชนิดที่เรียกได้ว่าเฉียดปลายกระโปรงทรงเอไปเพียงไม่กี่นิ้ว ฝุ่นและควันจางๆ ตลบอบอวลจนอริสาต้องยกมือขึ้นป้องจมูก

"ไอ้...!" คำด่าภาษาถิ่นเกือบจะหลุดออกมาจากปากสวยๆ แต่เธอก็ยั้งไว้ทัน อริสาจ้องเขม็งไปที่รถคันนั้นด้วยความเดือดปุดๆ ในใจนึกอยากจะตะโกนด่าไอ้คนขับให้หูแตก

‘ถ้าอยู่ที่บ้านนะจะตะโกนด่าให้ดังกลบเสียงท่อเลย ฮึบไว้อีอ้อยฮึบไว้ มึงเป็นลูกคุณหนูค่า’

เธอได้แต่ด่าในใจตอนนี้เธอต้องวางตัวใหม่ จะแหกปากด่าคนนั้นคนนี้ไปทั่วเหมือนตอนอยู่บ้านไม่ได้แล้ว อริสายกมือขึ้นปัดปอยผม ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินต่อจนถึงตึกเรียนเป้าหมาย

หน้าตึกมนุษยศาสตร์เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่ ความสวยโดดเด่นของอริสา กลายเป็นจุดดึงดูดสายตาและผู้คนเข้ามาหาเธอ เพียงแค่เธอเดินเข้าไปขอนั่งพักเหนื่อยที่ม้านั่งหินอ่อน ก็มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งรีบขยับที่ให้ทันที

"นี่เธอ...เธอชื่ออะไรเหรอ? สวยมากเลยอ่ะ อย่างกับดาราเลย" เพื่อนสาวแว่นคนหนึ่งถามขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย

"เราชื่อชูก้าร์จ้ะ เรียนคณะมนุษย์ฯ เอกอิ้งน่ะ" ชูก้าร์ส่งยิ้มอ่อนหวานแบบที่เธอคิดว่าดูแพงที่สุด 

“เราก็มนุษย์อิ้ง” สาวน้อยผมเปียอีกคนแทรกขึ้น

"พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างเหรอ?"

"เราชื่อมุก ส่วนนี่ส้มกับนุ่นจ้ะ โห... ชูก้าร์เหรอ ชื่อเพราะจังเลย บ้านอยู่แถวไหนเหรอเนี่ย ดูรวยมากเลยนะ จบจากที่ไหนมาเหรอ"

"อะ...อ๋อ...เรามาจากต่างจังหวัดน่ะ พอดีคุณพ่อทำธุรกิจเกี่ยวกับ 'พลังงานสะอาด' น่ะ ท่านต้องดูแลธุรกิจที่บ้าน แล้วก็ไม่ยอมให้เรามาเรียนในกรุงเทพ เพิ่งจะยอมให้มาตอนเข้ามหาลัย" ชูก้าร์ตอบเลี่ยงๆ 

‘ที่ดินไร่อ้อยน่ะก็แหล่งผลิตเอทานอล พลังงานสะอาดจริงๆ นี่นา!’ เธอคิดในใจพร้อมกับวาดมาดคุณหนูผู้สูงส่ง 

“อ๋อ...เศรษฐีบ้านนอก” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทุกสายตาต่างหันไปมอง 

ตัวแม่ที่โดดเด่นไม่แพ้กันกลับอริสาแทรกขึ้น เธอแอบฟังคนกลุ่มนี้คุยกันมาสักพักแล้ว และไม่ถูกชะตากับอริสามากๆ เพราะการมาของอริสาแย่งแสงจากเธอไปจนเกือบหมด

“มินนี่ อย่าบูลี่ถิ่นกำเนิดคนอื่นสิ” เพื่อนคนหนึ่งแทรกขึ้น

“บูลี่ตรงไหน? คำว่าบ้านนอกนี่จัดอยู่ในหมวดคำบูลี่เหรอ?”

“ไม่เป็นไรหรอกทุกคน เราก็บ้านนอกจริงๆ นั่นแหละ” พออีกฝ่ายเล่นบทนางร้าย อริสาก็รีบคว้าบทนางเอกมาต่อทันที และมันก็ได้ผลทุกคนต่างก็เข้าข้างเธอกันหมด จนมินนี่ถูกรุมต่อว่าและต้องถอยทัพไปเอง อริสาแอบยิ้มสะใจ ‘กูก็ลูกพระยานาหมื่น เรื่องอะไรจะยอม’ เธอแอบคิดในใจ