เมื่อรักหมดอายุ...ฉันก็ไม่ขออยู่รออีกแล้ว

ตึก... ตึก...

เสียงส้นรองเท้าของลักขณาดังก้องสะท้อนไปตามทางเดินโรงพยาบาล พอๆ กับเสียงหัวใจของเธอที่เต้นรัวเสียจนแทบกระดอนออกมา มือเรียวข้างหนึ่งกำซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น ขณะที่มืออีกข้างแนบสมาร์ตโฟนไว้ข้างหู

"แกแน่ใจนะลัก ว่าจะไปเซอร์ไพรส์หมอโรมตอนนี้เลยอ่ะ?" เสียงของ ‘เมย์’ เพื่อนสนิทของเธอดังลอดออกมาตามสาย

"ก็ต้องแน่ใจสิเมย์ ฉันรอไม่ไหวแล้ว อยากให้เขารู้พร้อมกันวันนี้เลย" ลักขณายิ้มกว้าง ก้มมองซองเอกสารในมือที่บรรจุ ‘ความหวัง’ เอาไว้เต็มเปี่ยม มันคือภาพอัลตราซาวนด์ใบเล็กของเด็กน้อยในท้อง

"เฮ่อ~ คราวก่อนตอนที่... เอ่อ… ตอนที่แกเสียน้องคนก่อนไป หมอโรมมันยังไม่แม้แต่จะรับสายแกเลยด้วยซ้ำ! ทิ้งแกให้นอนเจ็บทรมานร้องไห้อยู่โรงพยาบาลคนเดียวจนต้องลำบากฉันอีก แล้วนี่แกยังจะหวังอะไรจากผู้ชายพรรค์นั้นอีกวะลัก!" เมย์อดไม่ได้ที่จะสับแหลกตามประสาเพื่อนสนิทที่ทนเห็นเพื่อนตัวเองจมปลักอยู่กับผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ไม่ไหว

ลักขณาชะงักไปนิดหนึ่ง ความทรงจำปวดร้าวตอนเสียลูกคนแรกไปเมื่อหลายเดือนก่อนแวบเข้ามา แต่เธอก็รีบปัดมันทิ้งไปก่อนจะกลับมาปั้นเสียงใสใส่เพื่อน

"โธ่เมย์ ก็ตอนนั้นโรมเขาติดเคสด่วนนี่นา แต่ครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิมแล้วนะเมย์ พอโรมเขารู้ว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน เขาต้องดีใจมากแน่ๆ!"

"แกเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้นวะยัยลัก! เจ็ดปีที่ผ่านมาหมอโรมมันเคยทำตัวเหมือนแกเป็นเมียมันที่ไหนล่ะ? ตอนแกป่วยไข้ขึ้นสูงปรี๊ด มันเคยกลับมาเช็ดตัวให้แกไหม? ก็ไม่! แล้ววันเกิดแกปีที่แล้วก็อ้างว่าติดเวรดึก ปล่อยแกนั่งเป่าเค้กคนเดียว แต่พออินังริสาอะไรนั่นรถเสีย มันดันลางานไปรับได้เฉย โอ๊ย! ยิ่งนึกถึงเคสวันครบรอบที่อิตานั่นปล่อยแกนั่งรอเก้อจนเช้าแล้วฉันล่ะยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ ลักเอ๊ย~ ผัวแบบนี้ เป็นฉัน ฉันหยุมหัวไปนานแล้ว!"

"ก็ตอนฉันป่วยโรมเขาติดเคสด่วนนี่นา ส่วนเรื่องริสา ก็เขาเป็นแอดมินอยู่ที่นั่น แล้วบ้านเขาก็เป็นทางผ่าน โรมก็แค่แวะไปรับเพื่อนร่วมงานปะ แกอ่ะเลิกอคติได้แล้วน่า" ลักขณาพยายามแก้ตัวแทนสามีด้วยความหวังอันริบหรี่ 

"แวะไปรับทางผ่านบ้าอะไรถึงขั้นยอมลางานคะเพื่อน! เอ้า! แล้วทีแกล่ะ? แกก็เป็นนักโภชนาฯ อยู่ที่โรง’บาลเดียวกันแท้ๆ ไม่เห็นอิตาหมอโรมนั่นจะเคยให้แกติดรถไปทำงานด้วยเลย! ผัวเมียกันซะเปล่า แกนั่นแหละตื่นค่ะเพื่อน..."

"เชื่อฉันสิเมย์” ลักขณารีบพูดแทรกเสียงใสเพื่อตัดบท “พอโรมรู้ว่าเรากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจ ทุกอย่างมันจะค่อยๆ ดีขึ้นเองแหละ อ้อ! แค่นี้ก่อนนะ ฉันถึงหน้าแผนกเด็กแล้ว ยังไงเดี๋ยวอัปเดตนะคะเพื่อน!"

"เดี๋ยวสิลัก! ฮัลโหล..."

ลักขณากดตัดสายด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความหวัง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เคยไม่ชอบกลับรู้สึกหอมหวานขึ้นมาทันที เธอชะลอฝีเท้าลงเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องตรวจกุมารเวช ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นตรงเป๊ะ ซึ่งเป็นเวลาที่หมอโรมมักจะว่างจากการผ่าตัดและลงมาตรวจคนไข้เด็กที่นี่เป็นประจำ

เธอกำลังจะผลักประตูเข้าไปเซอร์ไพรส์ แต่ภาพที่ทะลุกระจกใสออกมากลับทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนเคว้ง ก่อนจะดับวูบลงในชั่วพริบตา

โรมกำลังอุ้มเด็กผู้หญิงวัยน่าจะสักสามขวบเอาไว้แนบอกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นในแบบที่เธอไม่เคยได้รับเลยสักครั้งตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา 

และภาพนั้นยิ่งกรีดลึกลงไปอีก เมื่อเห็นชัดๆ ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาคือ ‘ริสา’ 

แฟนเก่าของสามีเธอยืนอมยิ้ม มองเขากับเด็กสลับกันด้วยสายตาหวานเยิ้ม บรรยากาศตรงหน้ามันดูอบอุ่นเสียจนใครเดินผ่านมาก็จะต้องคิดว่าเป็น พ่อ แม่ ลูก แน่นอน

แต่มันกลับตบหน้าเมียแต่งอย่างเธอเข้าอย่างจัง

"พ่อขา~ หนูอยากกลับบ้านแล้ว"

เสียงใสๆ ของเด็กน้อยดังลอดประตูออกมา แขนเล็กๆ เอื้อมไปโอบรอบคอโรมแน่น ภาพนั้นทำเอาลักขณาลมหายใจติดขัดจนแทบสำลัก 

พ่อเหรอ?

โรมหัวเราะในลำคอเบาๆ มือหนาลูบผมของเด็กน้อยอย่างเอ็นดู ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดแบบที่ลักขณาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต

"ได้เลยค่า~ เดี๋ยวพ่อพาหนูกลับบ้านนะคะ"

พรึ่บ...

ซองเอกสารในมือหลุดร่วงลงบนพื้นโรงพยาบาล ภาพอัลตราซาวนด์ใบเล็กกระเด็นออกมานอนนิ่งอย่างไร้ค่า ไม่ต่างจากหัวใจของลักขณาที่แหลกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

ลักขณายืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น นานแค่ไหนก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อย เสียงพูดคุยหยอกล้อของโรมและริสา ดังสะท้อนไปมาอยู่ในโสตประสาท ทุกอย่างค่อยๆ เลือนลางไกลออกไปเรื่อยๆ ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่เคยมีตัวตนในชีวิตของเขาเลยแม้แต่น้อย

น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มขาวซีด ลักขณายกมือขึ้นปิดปาก พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ แต่สุดท้ายลักขณาก็กลั้นความเจ็บปวดที่ทนแบกรับมานานเอาไว้ไม่อยู่ 

เธอหันหลังก้าวขาสั่นเทาเดินหนีออกมาจากตรงนั้นเงียบๆ ทั้งน้ำตา ทิ้งซองเอกสารและภาพอัลตราซาวนด์ให้นอนนิ่งอยู่บนพื้น เธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะก้มลงเก็บมันด้วยซ้ำ เพราะรู้ดีว่าต่อให้ยื่นผลตรวจแผ่นนี้ให้เขาดูอีกกี่ครั้ง โรมก็คงไม่มีวันยิ้มกว้างได้เท่ากับตอนนี้อีกแล้ว