ฮาเร็ม

ฉันติดตามเขามาตั้งแต่อายุสิบแปด คิดเสมอว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่น จนกระทั่งวันหนึ่งเขาพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา เธออ่อนโยนและเขินอาย เหมือนกับฉันในอดีต เมื่อเห็นเขาเอาใจใส่เธออย่างทุ่มเท ฉันจึงรู้ว่า ฉันไม่เคยเป็นคนพิเศษเลย คนพิเศษคือเธอต่างหาก ในปีที่สิบของการติดตามเขา ฉันเลือกที่จะจากไปอย่างเด็ดขาด

มีผัว "ดี" เป็น "ศรี" แก่ตัว มีผัว "ชั่ว" หัวของผัวต้องมี "สี" พร้อมหรือยังที่จะเป็น "เมียโหด" ไปด้วยกัน
เห็นผมอ่อนแอนักใช่ไหม? ถึงชอบรังแกกันแบบนี้

ทำร้าย "ตัว" ยังไม่พอ ยังทำร้าย "ใจ" กันอีก
มีผัวกับเขาสามคน หาดีไม่ได้ซักคน
ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้อีกแล้ว
เมื่อความอดทนของผมมันถึงที่สิ้นสุด
ถ้าเขา "เลว" ผมจะ "เลว" ให้มากกว่า
ถ้าเขา "ร้าย" ผมจะ "ร้าย" ให้มากขึ้น
ถ้าเขา "มั่ว" ผมก็จะ "ร่าน" ให้มันรู...

“บัดซบ... ความหยาบคายของนางโลมผู้นี้ มันทำให้ข้าอยากหลั่งความสุขออกมาจนหมดตัว”


“สตรีบอบบางเช่นเจ้า ไม่ควรท้าทายบุรุษ... โดยเฉพาะคนอัปลักษณ์ ทั้งกินมูมมาม และเอาแต่ใจเช่นข้า”
“เฮอะ ข้านิยมเอาชนะผู้อื่น โดยเฉพาะบุรุษที่ชอบยกหางตนเอง!”
เมื่อนางต่อว่าเขาเป็นสุนัข ดวงตาคมส่งประกายวาบหนึ่งขึ้น แล้วท่อนแขนกำยำก็ขยับรัวๆ รั่วตงอวิ๋นตัวสั่น นางซ่านสยิว และไม่อาจเก็...

มีดีก็ต้องอ่อย มีของอร่อยก็อยากให้ชิม!