เมียสายอ่อย NC20+ [4P] (Spin off เมียโหด)

@X'treme Pub

ผมนั่งขยับนิ้วตัวเองให้ไล่ลงไปตามเนื้อผ้าสีขาวบางเรียบลื่นให้ติดแนบเนื้อ ก่อนจะแกล้งแอ่นหน้าอกแล้ววนปลายนิ้วไปรอบๆ บริเวณปลายยอดอกสีชมพูที่แข็งเป็นไตใต้เนื้อผ้าบางนั้น

ก่อนที่สายตาคมจะจ้องมองกลับมาอย่างเปิดเผยถึงความต้องการสัมผัสเรือนร่างนี้อย่างเห็นได้ชัด ผมจ้องกลับสายตานั้นอย่างเชิญชวนเช่นเดียวกัน แต่ก็ใช่ว่าจะมีแค่สายตาคู่นั้นคู่เดียวที่มองผม เพราะหนุ่มๆ ที่นั่งโต๊ะข้างๆ ต่างก็ยกแก้วชูให้ผมอย่างอยากจะสานสัมพันธ์ต่อในคืนนี้ รวมถึงยังมีเสียงผิวปากดังมาจากพวกผู้ชายหล่อๆ ที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่งซึ่งนั่งมองผมมาได้สักพักแล้ว แต่ถึงจะหล่อแค่ไหนผมก็ไม่สนหรอกเพราะตอนนี้ผมมีแค่จุดหมายเดียว คือพี่วี

ผมกัดปากขึ้นอย่างยั่วยวนเป้าหมายของผมที่กำลังจ้องมองอยู่ โดยที่มียัยชะนีผีโบท็อกซ์ที่เอาแต่เต้นยั่วแล้วใช้พี่วีเป็นเหมือนเสาไว้คอยรูดตัวขึ้นลงไปตามจังหวะของเสียงเพลง ก่อนจะเด้งหน้าอกให้เบียดชิดตัวพี่เขาโดยไม่ได้ใส่ใจเลยว่าสายตาของพี่เขาไม่ได้สนใจนมปลอมของนางที่พยายามจะส่ายโชว์สักนิด ช่างน่าสมเพชจริงๆ

หึหึ! ผมยิ้มอย่างถูกใจเมื่อรู้สึกว่าปลากำลังติดเบ็ด เพราะเมื่อกี้ผมเห็นพี่เขาจ้องผมตาเป็นมันเลย คงอยากซินะ?

แสดงว่าที่ผมได้ข่าวมานั้นถูกต้องแล้ว พี่วีก็เป็นพวกที่เอาได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงแต่ที่น่าสงสารสุดก็คงจะเป็นยัยชะนีผีโบท็อกซ์นั่นละมั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าผู้ชายที่นางควงมาจะเป็นพวกเสือไบ

โดยปกติแล้ว ผมจะไม่ชอบอ่อยผู้ชายที่มากับคู่ของเขาหรอกนะ นอกจากว่าเขาจะมาคนเดียวซึ่งอันนี้ผมคิดว่าไม่รู้คือไม่ผิด แต่กับกรณีนี้ผมคงต้องขอยกเว้น เมื่อศัตรูตามชะตากรรมของผมอย่างยัยฮันนี่ดันพาผู้ชายมาเหยียบถึงถิ่นผมแบบนี้ มีเหรอผมจะยอมได้ แต่ถ้าอยากจะรู้ถึงสาเหตุที่ผมแค้นฝังหุ่นสองคนนั่นผมก็จะเล่าให้ฟัง ซึ่งมันก็คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่สมัยมัธยมปลายเลยล่ะ

ผมชื่อ 'ซัน' มีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวคือสไปร์ท ตอนนั้นอยู่ผมมอสี่ สไปร์ทมันเป็นคนที่ฮอตมาก เพราะมันหน้าหวานจนผู้หญิงยังอาย แถมหุ่นก็ดี เรียกได้ว่ามันเป็นคนเพอร์เฟคมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เสียอย่างเดียวพ่อมันเป็นนายทหารยศนายพลที่ชอบให้ลูกชายฝึกศิลปะป้องกันตัวจนมันได้คาราเต้สายดำ แม่ไม้มวยไทยและก็อีกหลายๆ อย่าง เพราะแบบนี้สไปร์ทมันเลยไม่ค่อยจะกลัวใคร ไม่เหมือนกับผมที่มันชอบบอกว่าอ่อนแอจนต้องคอยปกป้องเสมอ

ด้วยความฮอตของสไปร์ท เลยทำให้มีหนุ่มๆ รุ่นพี่มอหกมาจีบมันแทบทุกวันตอนนั้นเรียกได้ว่ามันฮอตยิ่งกว่าดาวโรงเรียนซะอีก ต่างจากผมที่ตอนนั้นทั้งอ้วน ทั้งฟันเหยิน ทั้งสิวขึ้นเต็มหน้า แถมยังต้องใส่แว่นด้วย ผมเลยกลายเป็นตัวตลกถูกล้อว่าไม่เจียมบอดี้ที่ไปสะเออะคบกับสไปร์ทมัน แต่ก็โชคดีที่สไปร์ทมันไม่ได้บ้าจี้จนเลิกคบกับผมอย่างที่ถูกยุยง ไม่งั้นสถานการณ์ของผมคงหนักยิ่งกว่านี้

แต่ที่พีคที่สุดคือ ผมดันไปชอบรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อพี่วี ซึ่งเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน ก็ทำไมผมจะไม่ชอบล่ะก็พี่เขาทั้งสูง ทั้งขาว แถมยังหล่ออย่างกับลูกครึ่งนี่นา ซึ่งก็คือไอ้ผู้ชายหน้าหล่อที่นั่งมองผมอยู่ตอนนี้แหละ

ตอนนั้นผมคลั่งพี่เขามาก ทั้งสะสมรูปและทุกๆ อย่างที่เป็นของพี่วี แม้แต่ผ้าเช็ดเหงื่อของพี่เขาผมยังเคยขโมยเอามานอนดมอยู่เลย และผมก็พยายามจะจีบพี่เขาซึ่งก็ดูเหมือนว่าพี่วีจะมีใจให้ผมซะด้วย ผมเลยซื้อทั้งขนม ทั้งช็อกโกแลตส่งไปให้กับพี่วีเป็นประจำ แต่สุดท้ายผมเพิ่งมารู้ว่าตัวเองถูกหลอกเพราะพี่วีเป็นแฟนกับยัยฮันนี่ที่เป็นดาวโรงเรียนอยู่แล้ว แถมทุกอย่างที่ผมซื้อให้พี่เขายัยฮันนี่ก็จะเป็นคนเอาไปเก็บไว้เองทั้งหมด

จนกระทั่งตอนเย็นหลังเลิกเรียนวันนั้นแก๊งค์นางฟ้าของยัยฮันนี่ก็บุกมาที่ห้องเรียนผม ตอนที่ผมกำลังทำเวรตอนเย็นอยู่กับสไปร์ทแค่สองคน โดยผมเองก็มีนัดกับพี่วีว่าจะไปดูหนังด้วยกันหลังจากที่ผมทำเวรเสร็จ

แต่พอผมเดินออกมาจากห้อง ยัยฮันนี่ก็ยืนชี้หน้าผม ก่อนจะด่าทอด้วยคำพูดที่รุนแรง

"เชอะ!! อีตุ๊ดไม่เจียมบอดี้ ฉันจะบอกอะไรแกให้นะว่าพี่วีน่ะ เขาเป็นแฟนฉันย่ะ แล้วของพวกนี้ของแกใช่ไหม? ฉันคืนให้!!" ยัยฮันนี่พูดจบ นางก็แกะห่อช็อกโกแลตที่ผมเคยให้พี่วีเอามายีบนหัวผมแถมยังเอามาป้ายที่หน้าผมอีก

ผมอยากจะสู้นางนะ แต่เพราะพี่วีที่ยืนอยู่หลังยัยฮันนี่นั่นแหละเป็นคนผลักผมให้ล้มลงไปกับพื้น พร้อมกับส่งสายตาเหยียดๆ มองใส่ผม ก่อนที่พี่วีจะพูดออกมาด้วยเสียงที่นุ่มนวลและเปลี่ยนเป็นคำที่ทำร้ายจิตใจผมที่สุด

"เฮ้อ~ น้องซันนี่ครับ พี่อยากจะบอกน้องว่า กูแม่งโคตรขยะแขยงมึงฉิบหาย อีตุ๊ด!! ที่กูทำดีก็แค่อยากแกล้งมึงไปงั้นแหละ ใครแม่งจะเอาคนอย่างมึงวะ? ทั้งอ้วน ทั้งสิวแถมฟันยังเหยินอีก โคตรน่าเกลียดเลย กูว่ามึงไปตายแล้วเกิดใหม่เถอะแล้วค่อยคิดจะมาจีบคนอย่างกู"

อะ.. โคตรเจ็บ ที่พี่วีทำดีกับผมเพราะแค่อยากจะแกล้งผมแค่นั้นเองเหรอ

"หึหึ! นั่นสินะพี่วี สมเพชอีตุ๊ดอ้วนนี่ชะมัด!!" เสียงยัยฮันนี่หัวเราะอย่างสะใจ ส่วนผมก็ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นและกำมือไว้แน่น ก่อนที่แว่นตาของผมจะเริ่มพร่ามัวเพราะน้ำตาที่ไหลออกมา อย่างหมดหนทางสู้เพราะตอนนี้มันเหนื่อยทั้งตัว เจ็บทั้งใจ