53 Book(s) Related to You Are My Destiny

เมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย
"ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว
"ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เพราะมันเหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้
"อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย และยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมามอง เพียงแค่ได้สบตาหัวใจของฉันก็เริ่มเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหมือนกับว่าโลกกำลังหยุดหมุน ช่างเหมือนฝัน แต่นี่มันกลางวันแถมฉันยังเจ็บเข่าอีกด้วย มันจึงไม่ใช่ความฝันอยากแน่นอน

ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอเขาก็แค่เอาชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ให้จริงจังด้วยฝันไปก่อนเถอะ เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เห็นแก่เงินมันน่ารังเกียจ...

"ถ้าคืนนี้แพรนอนกับพี่ฟีฟ่าพี่จะให้เงินแพรเท่าไหร่คะ"

"อยู่ที่ว่าทำให้พอใจมากน้อยแค่ไหน"

"ครั้งนี้แพรขอแสนหนึ่งได้มั้ยคะถ้าพี่ตกลงแพรจะทำให้ทุกอย่างเลย"

"ทำไมค่าตัวแพงจังลีลาก็งั้นๆเมื่อก่อนยังไงก็ไม่พัฒนาขึ้นเลย แต่เอาเหอะครั้งนี้จะให้แล้วกัน ว่าแต่ช่วงนี้ร้อนเงินเหรอมาเสนอตัวให้พี่บ่อยไปนะ"

"แพรต้องใช้เงินค่ะ แพรจำเป็น"

........

"ฟีน่าเหรอ..."

เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ ฉันคิดว่าตัวเองได้งานในฝัน นั่นคือตำแหน่งผู้ช่วยของซีอีโออัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลและหล่อเหลา ในฐานะเบต้า ฉันควรจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ไม่มีดราม่าเรื่องฟีโรโมนให้วุ่นวาย ไม่มีความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงเข้ามาพัวพัน ไม่มีเส้นแบ่งความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับงานนี้... หรือเกี่ยวกับเขา... ที่เป็นเรื่องธรรมดาเลย

ระหว่างการนวดหลังให้เขา การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดที่แทบไม่ได้นอน และช่วงเวลาใกล้ชิดที่ล้ำเส้นเกินไปหลายต่อหลายครั้ง ฉันก็เผลอใจไป... จนถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่มีวันชายตามองคนอย่างฉัน หรืออย่างน้อย... นั่นก็คือสิ่งที่ฉันเคยคิด

“พี่รอที่จะทำแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของพี่แล้ว” แบรนดอนพึมพำชิดริมฝีปากของฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า
ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ฉันผละถอยออกมาเพียงนิดเพื่อให้เห็นหน้าเขาได้ชัดขึ้น มือของเขายังคงวางอยู่ที่ต้นคอของฉัน ไม่ได้บีบจับ... แค่วางทาบไว้ อบอุ่นและมั่นคงดั่งสมอเรือ
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำล่ะคะ” ฉันถามทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ
“เพราะพี่เป็นเจ้านายของคุณ” เขาตอบ ขบกรามแน่น “เพราะมันจะวุ่นวาย มันเป็นเรื่องโง่ๆ และเพราะถ้าพี่จูบคุณแค่ครั้งเดียว... พี่จะหยุดตัวเองไม่ได้”