5 Book(s) Related to and just like that poof lola's gone

'ซาดีนส์' คือเจ้าของฉายาเสือร้อยรักที่เพื่อนสนิทฉันเล่าให้ฟัง และที่สำคัญเขาคือ เจ้าชายในวันเด็กที่ฉันตามหามาตลอด 17 ปี

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

จนมาวันนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันในอีกครั้งในอีกสถานะ

“อย่าบอกนะ... จะให้ผมแต่งกับยัยขี้มโนนี่”

เรื่องราววุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น...

เธอ..แค่เด็กปีหนึ่งที่โดนเพื่อนท้าดื่มจนเมาหนัก

เขา...มาเฟียเจ้าของคลับหรูบ้านเลขที่0 ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายขึ้นมาถึงชั้นบน

ในคืนที่ทุกอย่างควรเป็นแค่ความบังเอิญ เธอดันเดินหลงเข้ามาในโซนวีไอพี เมาจนลืมตัวว่าไม่ควรเปิดประตู “ห้องวีไอพีหมายเลข 1”

เขานั่งอยู่ในนั้น คนที่ใคร ๆ เรียกว่า “คิง”

และเธอก็เดินเข้าไปหาเขา..ในสภาพเหมือนแมวน้อยเมาเหล้า

“ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ..?”

คำพูดอ้อน ๆ ที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำให้มาเฟียเย็นชาถึงกับนิ่งงัน

เพราะนับตั้งแต่วันนั้น...

เธอก็ไม่ใช่แค่ “เด็กที่หลงเข้ามา”

แต่กลายเป็น “เด็กดื้อ” ที่เขาไม่อยากปล่อยไปอีกเลย

“อย่าดื้อให้มาก...ไม่งั้นำพี่จะจับไว้ทั้งตัวทั้งใจ”

จริงๆ เเล้ว หนูคือเด็กมีปัญหาที่หนีออกจากบ้านมาเช่าหอพักอยู่คนเดียวตั้งเเต่อายุ 17
พ่อเเม่ไม่เคยเข้าใจ ไม่ใช่เซฟโซนของเด็กในวัยนั้นจนต้องหนีออกมา
พี่ชายที่ชื่อ 'ชาย' ตามสถานะ ด้วยความเป็นห่วงเเต่ไร้เพื่อนผู้หญิง
เลยส่งผู้ชายตัวใหญ่ สักลายทั้งตัว เเถมยังพ่วงด้วยตำเเหน่งนักมวยมาดูเเลหนูข้างห้อง
โดยมีข้อต่อรองว่าจะออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างตั้งเเต่ค่าห้องยันค่าจิปาถะ
เเต่พอ 'พี่ช้าง' ที่มีชื่อเต็มว่า 'ควาญช้าง' ย้ายเข้ามาอยู่ข้างห้องเเล้ว
หนูก็ได้ค้นพบว่านอกจากเขาจะไม่ได้ดูเเลหนู ไร้ประโยชน์ ไม่พอยังเป็นตัวปัญหา
ใช้หนูเหมือนเบ๊จิปาถะ ทั้งให้ทิ้งขยะให้ ซื้อกับข้าวมาส่งที่ค่าย ไม่พอยังชอบมาต้มมาม่าห้องคนอื่น
หนูได้เเต่ทน ทน เเละทน จนกระทั่งพี่ช้างก็เปลี่ยนไป ตั้งเเต่ 'วันนั้น'

เมื่อนางเอกเป็นโรคประหลาดที่เรียกว่าลมหลับ กำลังจะบอกชอบคนที่ตัวเองชอบก็ดันไปหลับใส่เขา ส่งผลให้ทำอะไรก็ลำบากในชีวิต แถมเพื่อนสุดที่รักก็ดันมาหนีหายไปทำงานปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว แต่ใครจะไปคิดว่าเพื่อนตัวดีจะตามคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดให้มาอยู่ชายคาเดียวกัน!

“นี่ชื่ออะไร”
“…” ไม่ตอบ มองหน้าผมด้วยดวงตาใสซื่อ หมายความว่าไงวะ
“ถามว่าชื่อจริงชื่อไร”
“พูดเพราะ ๆ สิค้า โตแล้วต้องพูดดี ๆ จะได้น่ารัก ใครเห็นใครก็จะรัก” ให้ตาย เด็กนี่สอนผม
“ใครสอน”
“เด็กดื้อไม่ดี เด็กดีไม่ดื้อ ถ้าอยากให้แม่ขารักต้องเป็นเด็กดี ลุงเฟยเป็นเด็กดีหรือเด็กดื้อค้า”
“…”
ลูกสาวของสไปรท์เอียงคอซ้ายทีขวาที มองหน้าผมด้วยความสงสัย แล้วก็พูดว่า “เด็กดื้อแน่เลย ลุงเฟยไม่น่ารัก น้องปลายไม่รักลุงเฟยดีกว่าค่า ไม่ปลอดภัย”
“เดี๋ยว! ใครใช้ให้มารัก ฉันไม่ได้ต้องการความรักจากเด็กอย่างเธอ”
“คุณเฟย!” สไปรท์ส่งเสียงมาดุผม
“อะไร” ยอมที่ไหนผมหันไปขมวดคิ้วใส่
“ช่วยพูดกับลูกสาวของฉันให้ดีหน่อยค่ะ แกเป็นเด็กนะคะ ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไม่รักก็ช่วยเอ็นดูสักนิดเถอะค่ะ แกเป็นคนไม่ใช่ถังขยะ”
“ช่วยไม่ได้ เด็กนี่อยากหน้าเหมือนเธอทำไม ฉันเห็นแล้วนึกว่าเธอย่อส่วน”