3 Book(s) Related to just add magic

'ซาดีนส์' คือเจ้าของฉายาเสือร้อยรักที่เพื่อนสนิทฉันเล่าให้ฟัง และที่สำคัญเขาคือ เจ้าชายในวันเด็กที่ฉันตามหามาตลอด 17 ปี

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

จนมาวันนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันในอีกครั้งในอีกสถานะ

“อย่าบอกนะ... จะให้ผมแต่งกับยัยขี้มโนนี่”

เรื่องราววุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น...

เธอ..แค่เด็กปีหนึ่งที่โดนเพื่อนท้าดื่มจนเมาหนัก

เขา...มาเฟียเจ้าของคลับหรูบ้านเลขที่0 ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายขึ้นมาถึงชั้นบน

ในคืนที่ทุกอย่างควรเป็นแค่ความบังเอิญ เธอดันเดินหลงเข้ามาในโซนวีไอพี เมาจนลืมตัวว่าไม่ควรเปิดประตู “ห้องวีไอพีหมายเลข 1”

เขานั่งอยู่ในนั้น คนที่ใคร ๆ เรียกว่า “คิง”

และเธอก็เดินเข้าไปหาเขา..ในสภาพเหมือนแมวน้อยเมาเหล้า

“ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ..?”

คำพูดอ้อน ๆ ที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำให้มาเฟียเย็นชาถึงกับนิ่งงัน

เพราะนับตั้งแต่วันนั้น...

เธอก็ไม่ใช่แค่ “เด็กที่หลงเข้ามา”

แต่กลายเป็น “เด็กดื้อ” ที่เขาไม่อยากปล่อยไปอีกเลย

“อย่าดื้อให้มาก...ไม่งั้นำพี่จะจับไว้ทั้งตัวทั้งใจ”

เพิ่งเรียนจบมาหมาดๆ ฉันคิดว่าตัวเองได้งานในฝัน นั่นคือตำแหน่งผู้ช่วยของซีอีโออัลฟ่าผู้ทรงอิทธิพลและหล่อเหลา ในฐานะเบต้า ฉันควรจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุด ไม่มีดราม่าเรื่องฟีโรโมนให้วุ่นวาย ไม่มีความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงเข้ามาพัวพัน ไม่มีเส้นแบ่งความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับงานนี้... หรือเกี่ยวกับเขา... ที่เป็นเรื่องธรรมดาเลย

ระหว่างการนวดหลังให้เขา การเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดที่แทบไม่ได้นอน และช่วงเวลาใกล้ชิดที่ล้ำเส้นเกินไปหลายต่อหลายครั้ง ฉันก็เผลอใจไป... จนถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่มีวันชายตามองคนอย่างฉัน หรืออย่างน้อย... นั่นก็คือสิ่งที่ฉันเคยคิด

“พี่รอที่จะทำแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของพี่แล้ว” แบรนดอนพึมพำชิดริมฝีปากของฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า
ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ฉันผละถอยออกมาเพียงนิดเพื่อให้เห็นหน้าเขาได้ชัดขึ้น มือของเขายังคงวางอยู่ที่ต้นคอของฉัน ไม่ได้บีบจับ... แค่วางทาบไว้ อบอุ่นและมั่นคงดั่งสมอเรือ
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำล่ะคะ” ฉันถามทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ
“เพราะพี่เป็นเจ้านายของคุณ” เขาตอบ ขบกรามแน่น “เพราะมันจะวุ่นวาย มันเป็นเรื่องโง่ๆ และเพราะถ้าพี่จูบคุณแค่ครั้งเดียว... พี่จะหยุดตัวเองไม่ได้”