3 Book(s) Related to lilian brightmoon

ในคืนวันเกิดอายุครบ 26 ปี เธอได้ล่วงรู้ความจริงว่า แฟนหนุ่มที่คบหากันมาถึงสามปีนั้น มองเธอเป็นเพียงเครื่องประดับบารมีเอาไว้อวดใครต่อใคร ด้วยความต้องการที่จะปลุกพรสวรรค์ในการประเมินค่าสมบัติที่สืบทอดทางสายเลือดของตระกูล เธอจึงตัดสินใจหลับนอนกับผู้ชายที่อันตรายที่สุดในบาร์แห่งนั้น

สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนอันแสนเร่าร้อน กลับกลายเป็นเรื่องราวพลิกผันอันน่าตกตะลึง เมื่อชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ไซลัส มอนต์โกเมอรี' คุณอาผู้ทรงอิทธิพลและแสนเย็นชาของแฟนหนุ่ม! เมื่อเธอพยายามจะหนี เขากลับรั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงอันตรายว่า "นอนกับฉันแล้ว คิดจริงๆ หรือว่าจะเดินจากไปได้ง่ายๆ"

จุดเริ่มต้นอันแสนยุ่งเหยิงนี้... จะกลายเป็นคมมีดแห่งการแก้แค้น หรือเป็นกับดักอันแสนหรูหราเย้ายวนกันแน่?

จากสาวสายแพทย์แผนไทยที่เสียชีวิตอย่างกะทันหันมาเข้าร่างของ ฟู่หยวนเพ่ย ญาติผู้น้องของสนมคนโปรดของหวงตี้ นางมิอยากถูกตระกูลหลักบงการชีวิตดั่งหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง จึงตัดสินใจเสนอนวดถวายแทนการถวายตัว

“เดี๋ยว เรามีคำถามอีกข้อ” พระองค์ทรงยกนิ้วพระหัตถ์ขึ้นประกอบ

“เพคะ?”

“เราสงสัยเรื่องที่เจ้าสวด เจ้าบอกได้ไหมว่าสวดอะไร”

“...พระองค์อยากทราบจริงๆ หรือเพคะ”

พระองค์พยักพักตร์ “บอกเราหน่อย แล้วสัญญาว่าจะเข้านอนแต่โดยดี”

“...เพคะ” ฟู่หยวนเพ่ยสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ย

“กรรมใดๆ ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ที่ข้าพเจ้าได้ทำล่วงเกินแก่ผู้ใด ทั้งโดยตั้งใจก็ดี ไม่ได้ตั้งใจก็ดี ขอโปรดยกโทษอโหสิกรรมแก่ข้าพเจ้า อย่าได้จองเวรจองกรรมต่อกันเลย แม้แต่กรรมใดที่ใครๆ ทำแก่ข้าพเจ้าก็ตาม ข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้ทั้งสิ้น ยกถวายพระพุทธเจ้าเป็นอภัยทาน”

หวงตี้ทรงกะพริบตาปริบๆ หนึ่ง เป็นนางพูดรัวเร็วจนฟังไม่ถนัด สอง เป็นภาษาที่พระองค์ไม่รู้จัก “เจ้าช่วย อธิบายให้ข้าเข้าใจได้ไหม”

“ถ้าจะให้เปรียบก็คงเป็นคาถาวัชสัตว์หฤทัยธารณี กระมังเพคะ”

หวงตี้ขนลุกชันทั่ววรกาย พลางลุกพรวดมองเด็กสาวที่ยังคงยิ้มโง่งมไร้เดียงสา

“...ฟู่หยวนเพ่ย เจ้าบอกเรามาตามตรง เจ้าเคยนวดใครตายคามือหรือไม่!?”

หยวนเพ่ยอมยิ้ม พลางเอ่ยตอบไปอย่างสบายๆ ว่า

“เท่าที่จำได้...ไม่มีเพคะ”

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยังคันฉ่องทองเหลืองที่สะท้อนเงาร่างที่ใกล้จะแตกดับในไม่ช้าของตนเอง

ตัวตนของนางในตอนนี้ ช่างน่าสมเพช...ช่างโง่เขลา สมควรแล้วที่ต้องมีจุดจบที่อเนจอนาถเช่นนี้

'ถ้าการกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริง ข้าขอให้ตนเองจำเรื่องราวในชาติภพนี้ให้ขึ้นใจ ให้สลักเสลาไปจนถึงจิตวิญญาณ ติดตามไปจนถึงชาติภพใหม่...'

"อย่าได้ทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้อีก"//